VAGIAblog ... vagia-gr

Σύζυγοι και τέκνα του Δία: vii. Μαία- Ερμής

2012-01-31T03:26:00.002+02:00

[[ δαμ-ων ]]

Ερμής (Γ΄)

Η δράση του Ερμή στον Κάτω Κόσμο και με την ιδιότητα του μεσάζοντα και σωτήρα δεν είναι υποδεέστερη απ’ αυτήν του αγγελιοφόρου. Τη νεκρή Αλκμήνη, τη μητέρα του Ηρακλή, ο Ερμής την έκλεψε και την οδήγησε στο νησί των Μακάρων. Τον Ηρακλή, που ήθελε να ανεβάσει τον Κέρβερο στη γη, ο Ερμής πάλι τον βοήθησε. Κι όταν ο Ποσειδώνας έκλεψε την Περσεφόνη, την κόρη της Δήμητρας, ο Ερμής στάλθηκε για να πείσει τον Άδη να δεχτεί την απόφαση των θεών και πάλι ξανάφερε στον Επάνω Κόσμο:

« Σαν το έμαθε αυτό ο βαρύβροντος και παντεπόπτης Δίας,

έστειλε στο Έρεβος τον Αργοφονιά με το χρυσό ραβδί

για να προτρέψει με γλυκά λόγια τον Άδη

από τα ζοφερά σκοτάδια την αγνή Περσεφόνη

να οδηγήσει στο φως προς τους θεούς, ώστε η μητέρα

βλέποντάς τη με τα μάτια της να πάψει το θυμό της.

Ο Ερμής δεν παράκουσε, κι αμέσως στα έγκατα της γης με σπουδή

βούτηξε αφήνοντας την ολύμπια έδρα.

Απάντησε τον βασιλιά μέσα να είναι στα παλάτια του

και να κάθεται στο κρεβάτι του με τη σεβαστή του σύντροφο

που πολύ την πίεζε ο πόθος της μάνας• εκείνη από μακριά

τα έργα των μακάριων θεών με οργή σκεφτόταν.

Η συνέχεια >>> εδώ …

Ο δυνατός Αργοφονιάς κάθισε δίπλα και είπε:

Άδη με τα μαύρα σου μαλλιά, άρχοντα των νεκρών,

ο πατέρας Δίας σε προστάζει την ωραία Περσεφόνη

να οδηγήσεις από τα σκοτάδια πάνω στους θεούς, ώστε η μητέρα,

βλέποντάς τη με τα μάτια της, το θυμό και την κακή οργή

προς τους θεούς να πάψει• φοβερό, αλήθεια, πράγμα έβαλε στο νου,

τη φύτρα των αδύναμων χωμάτινων ανθρώπων να χαλάσει

κρύβοντας τους σπόρους μες στη γη, και ν’ αφανίσει τις τιμές

των αθανάτων. Έχει πολύ κακιά οργή, κι ούτε με τους θεούς

σχετίζεται, αλλά μακριά, σ’ ευωδιαστό ναό έχει καθίσει,

κατέχοντας την Ελευσίνα με τα πέτρινα τα τείχη.

Έτσι μίλησε• κι ένευσε ο άρχοντας των νεκρών ο Άδης

με τα φρύδια, και δεν παράκουσε τη διαταγή του βασιλιά του Δία. » (Ομηρικός Ύμνος 2, “Στη Δήμητρα”, 334- 358)

Επίσης ο Ερμής όταν είχε γεννηθεί ο Ηρακλής, είχε κατορθώσει να ξεγελάσει την Ήρα κάνοντάς την να θηλάσει τον άλλο νόθο γιο του Δία. Ο φτεροπόδαρος θεός ήταν κι αδιόρθωτος χωρατατζής. Έτσι, κάποτε για να διασκεδάσει είχε αρπάξει τα ρούχα της μητέρας του και κάποιων άλλων Νυμφών την ώρα που έκαναν το λουτρό τους.

Όταν στο αρχικό στάδιο της δημιουργίας του ανθρώπινου είδους οι άνθρωποι ήσαν αδύναμοι, ο Δίας ανέθεσε στο γιο του Ερμή να τους φέρει ως κοσμήματα του γένους την αιδώ και τη δικαιοσύνη. Ο Πλάτωνας αναφέρει αυτή την αποστολή στο έργο του “Πρωταγόρας”:

«Για την εξασφάλιση της τροφής τους οι τεχνικές τους ικανότητες παρείχαν αρκετή βοήθεια• ήταν όμως ανεπαρκείς στον πόλεμο με τα θηρία. Γιατί δεν είχαν ακόμη την πολιτική τέχνη, μέρος της οποίας είναι η πολεμική. Επιδίωκαν λοιπόν να συγκεντρωθούν και να εξασφαλίσουν τη σωτηρία τους χτίζοντας πόλεις. Όταν όμως συγκεντρώνονταν όλοι μαζί, αδικούσαν ο ένας τον άλλον, επειδή δεν κατείχαν την πολιτική τέχνη• σκόρπιζαν έτσι, πάλι, και αφανίζονταν. Ο Δίας, λοιπόν, επειδή φοβήθηκε για το γένος μας, μήπως εξαφανιστεί όλο, στέλνει τον Ερμή να φέρει στους ανθρώπους την αιδώ και τη δικαιοσύνη, για να αποτελούν κοσμήματα για τις πόλεις και τους θεσμούς που στερεώνουν τη φιλία. Ρωτάει λοιπόν ο Ερμής το Δία με ποιον τρόπο θα δώσει τη δικαιοσύνη και την αιδώ στους ανθρώπους: «να μοιράσω και αυτές όπως μοιράζουν τις τέχνες;» Τις έχουν μοιράσει με τον εξής τρόπο: ένας που κατέχει την ιατρική τέχνη, είναι αρκετός για πολλούς συμπολίτες του, το ίδιο και οι άλλοι δημιουργοί. Τη δικαιοσύνη λοιπόν και την αιδώ, έτσι να τις τοποθετήσω ανάμεσα στους ανθρώπους ή να τις μοιράσω σε όλους; Σε όλους, είπε ο Δίας, και όλοι να έχουν μερίδιο. Γιατί δε θα υπήρχαν πόλεις, αν συμμετείχαν λίγοι σ’ αυτές, όπως στις άλλες τέχνες. Και, βέβαια, να θέσεις εκ μέρους μου νόμο, εκείνον που δεν μπορεί να συμμετέχει στην αιδώ και τη δικαιοσύνη να τον σκοτώνουν ως αρρώστια της πόλης.» (Πλάτωνας, “Πρωταγόρας”, 322Β- D)

Ο Δίας διέταξε να μοιράσει ο γιος του αυτά τα δύο κοσμήματα για τον άνθρωπο, την αιδώ και τη δικαιοσύνη να την μοιράσει κατά τον ίδιο τρόπο, ισόποσα, σε όλους τους ανθρώπους. Είναι δύο ηθικές ιδιότητες, που έχουν σχέση με την εξύψωση του ανθρώπου, ώστε να φτάσει στην ένωση με το θείο, με τον πατέρα και δημιουργό. Και επιπλέον έθεσε σαν νόμο, όποιος θνητός δεν χρησιμοποιεί αυτά τα βασικά και χαρακτηριστικά ανθρώπινα κοσμήματα να θεωρείται μίασμα της πόλης. Κι όχι μόνο να θεωρείται αρρώστια για την πόλη , αλλά επιπλέον να θανατώνεται ως πολύ επιζήμιος: : «Και νόμον γε θες παρ’ εμού τον μη δυνάμενον αιδούς και δίκης μετέχειν κτείνειν ως νόσον πόλεως».

Το παραπάνω απόσπασμα από τον Πλάτωνα σχολίασε το νεοπλατωνικός Πρόκλος:

«… στέλνει ο Ζευς στους ανθρώπους τον Ερμή ως αγγελιοφόρο φέρνοντας τη φρόνηση και την αιδώ και γενικά την πολιτική επιστήμη, και τον διατάζει να παραδώσει το ίδιο σε όλους αυτή την αρετή και σε όλους να μοιράσει τη γνώση των δίκαιων, των ωραίων και των αγαθών, αλλά όχι διαιρεμένα, όπως ακριβώς τις διάφορες τέχνες τις μοιράστηκαν και διαφορετικοί άνθρωποι και άλλοι από τους ανθρώπους είναι ειδικοί σε αυτές, ενώ άλλοι είναι ανίδεοι είτε από όλες τις τέχνες είτε από μερικές.

Με όλ’ αυτά, όπως είναι φανερό απ’ όσα έχουν γραφεί, ο Πλάτωνας αποδίδει πρωταρχικά στον Δία το υπόδειγμα της πολιτικής επιστήμης, και την πρόοδό της και τη μετάδοσή της μέχρι και στις ψυχές την αποδίδει στη σειρά του Ερμή, καθώς αυτή προωθεί τη συμμετοχή και προσφέρει την παρουσία της μέσα μας ουσιώδη και κοινή σε όλες τις ψυχές• γιατί το «να μοιράσει σε όλους» σημαίνει να τοποθετήσει μέσα στην ψυχή και μάλιστα στην ουσία της την επιστήμη.» (Πρόκλος, “Περί της κατά Πλάτωνα Θεολογίας”, Ε΄, 88- 89)

Ο πατέρας των ανθρώπων Δίας φροντίζοντας για την εύρυθμη λειτουργία της οργανωμένης κοινωνίας τους θεσπίζει ηθικούς κανόνες, βάζοντας τα θεμέλια της πολιτικής. Ο θεός που ορίστηκε ως επόπτης της εφαρμογής των θείων νόμων, που αποτελούν τις κατευθυντήριες γραμμές της ανθρώπινης πολιτικής ήταν ο Ερμής. Όποιος βεβήλωνε τα μηνύματα και τις εντολές του Δία και του γιου του Ερμή ήταν ένοχος κι έπρεπε να δικαστεί. Ο Πλάτωνας αναφέρει στους Νόμους του: «Αν κανένας σαν ψευτοπρεσβευτής ή κήρυκας της πόλης μας για να κάμει διαπραγματεύσεις με άλλη πόλη χωρίς να πάρει εντολή ή, επιφορτισμένος με ορισμένα μηνύματα, μεταβιβάζει διαφορετικά από εκείνα που του έχουν ανατεθεί, ή, ακόμη, επιστρέφοντας από μια εχθρική ή φιλική πολιτεία αποδειχθεί ότι έχει αλλοιώσει το μήνυμα που πήρε σαν πρεσβευτής ή κήρυκας, ας καταγγελθεί γι’ αυτές του τις πράξεις επειδή περιφρόνησε αλλοιώνοντας, με ιερόσυλο τρόπο, τα μηνύματα και τις εντολές του Ερμή και του Δία. Αν θεωρήθηκε ένοχος, το δικαστήριο θα ορίσει την ποινή ή το πρόστιμο που θα πληρώσει.» (Πλάτωνας, “Νόμοι”, ΙΒ΄, 941a)

Έχουμε αναφέρει ότι ο Δίας εκφράζει τον Νου, την Παγκόσμια Διάνοια. Ο Ερμής ως αγγελιοφόρος του μεταφέρει από την ανώτερη Διάνοια προς το νου των θνητών τις θείες σκέψεις και τις υποβιβάζει κραδασμικά για να τις αντιληφθεί η ανθρώπινη διάνοια. Αποτελεί τον αγωγό διάχυσης από τον υπερκόσμιο Νου των Ιδεών στο νου που συνδέεται με το υλικό πεδίο. Είδαμε ότι ο Σωκράτης συνδέει το όνομα του θεού με το “είρειν” και το “εμήσατο”, παρουσιάζοντάς τον πως μηχανεύτηκε το λόγο. Οι μηχανορραφίες συνδέονται με τον συναισθηματικό μέρος του ανθρώπου. Έτσι διαμέσου του θεού Ερμή ερμη-νεύονται οι Ιδέες, που προέρχονται από τον Νου- Δία και εντυπώνονται στην ανθρώπινη ψυχή, που επηρεάζεται σημαντικά από τον συναισθηματικό κόσμο. Ο κατώτερος νοητικός φορέας τον ανθρώπου δέχεται την ώθηση από τον Ερμή και διαμέσου του λόγου εκφράζει τις σκέψεις. Ο λόγος εκφέρεται με το στόμα, οπότε ο ήχος- ομιλία διαδίδεται με τον αέρα, το στοιχείο μέσα στο οποίο κινείται ο φέρων φτερά Ερμής. Όταν ο λόγος αναφέρεται στην Αλήθεια, ο Ερμής παριστάνεται με τον φτερωτό πέτασσο στην κεφαλή. Όταν όμως ο λόγος σχετίζεται με την πανουργία και το ψεύδος, ο Ερμής παριστάνεται με τα φτερά στα πόδια.

Η γνώση, που ο Ερμής μετέφερε στην ανθρωπότητα, μεταδίδεται με τον λόγο. Ο λόγος γίνεται αντιληπτός από τον άνθρωπο με το αισθητήριο της ακοής. Ο νους λαμβάνει τη γνώση με το ους (ν- ους) και την κάνει κτήμα του, η οποία μεταφέρεται από το στόμα του διδασκάλου στο ους του μαθητή διαμέσου του αέρα. Ο Ερμής είναι αεικίνητος, κινούμενος στους τρεις κόσμους, στο θείο κόσμο, στον κόσμο των ανθρώπων και τον Κάτω Κόσμο. Η κίνηση των ιδεών, η κίνηση της σκέψης είναι αυτή που φέρνει τη γνώση, που προάγει τον άνθρωπο δημιουργώντας πολιτισμό. Γι’ αυτό ,ο Ερμής συνδέεται με τα γράμματα και τις επιστήμες, με τη χρήση της διάνοιας. Γι’ αυτό αναφέρονταν μύθοι που απέδιδαν σε αυτόν τη μετάδοση της γνώσης της φωτιάς στους ανθρώπους. Συνδέσαμε επίσης τον θεό με τον λόγο, οπότε δικαιολογείται γιατί οι πρόγονοί μας τον συνέδεαν με τον λόγο και την ευγλωττία. Δικαίως ο Πρόκλος γράφει: «Από τα δώρα του Ερμή άλλα είναι πρώτα αγαθά και νοητικά, άλλα δεύτερα και δημιουργούν τη διάνοια, άλλα τρίτα και καθαίρουν από τα άλογα στοιχεία και ιδιαιτέρως ρυθμίζουν τις κινήσεις των εντυπώσεων, άλλα που δίνουν ουσία στους λογισμούς της φύσης και άλλα που παρέχουν ό,τι μπορεί να αντληθεί από τον εξωτερικό κόσμο ή κέρδη. Αυτά, στ’ αλήθεια, είναι τα τελευταία, υλικά δώρα του θεού, αυτά που, κατά τους αστρολόγους, προσφέρει ο θεός «με τις ασήμαντες παροχές του». » (Πρόκλος, “Εις τον Κρατύλον Πλάτωνος”, 28)

Διαμέσου των αγαθών που παρέχει ο Ερμής στους ανθρώπους, τους ανυψώνει και τους φέρνει σε επαφή με το ίδιο το Αγαθό κατά την υψηλή θεολογία των αρχαίων Ελλήνων: «Καθώς, λοιπόν, απομένει η ανυψωτική τριάδα, ο Ερμής είναι χορηγός της φιλοσοφίας και μέσω αυτής ανυψώνει τις ψυχές και με τις δυνάμεις της διαλεκτικής ανεβάζει και τις καθολικές και τις επιμέρους προς το ίδιο το Αγαθό.» (Πρόκλος, “Περί της κατά Πλάτωνα Θεολογίας”, ΣΤ΄, 98)

Ο γιος του Δία ερμη-νεύει το Νόμο του Πατέρα του και τον μεταφέρει τόσο στους άλλους θεούς, όσο και στους θνητούς. Ο Νόμος για τους άλλους θεούς καθορίζει να προάγουν το δημιουργικό έργο του δημιουργού- Δία, ο καθένας ή η καθεμία κατά το μέτρο που του ή της αναλογεί, επιβλέποντας τον δικό του ή τον δικό της τομέα. Για τους θνητούς, ο γιος της Μαίας προσφέρει το ίαμα (ΜΑΙΑ- ΙΑΜΑ) για να αποκολληθεί η σκέψη από τα υλικά και να στραφεί στα θεία. Ο νους να ξεφύγει από τις υλικές σκέψεις και να ασχοληθεί με το θείο, να ανυψωθεί προς τον Δία- Νου. Τότε αντιλαμβάνεται ότι αίτιος των πάντων είναι ο δημιουργός και ο των πάντων νομοθέτης: «Δεν είναι άραγε ο δημιουργός ο αίτιος για εμάς όλων αυτών των αγαθών και αυτός που κατευθύνει ολόκληρο τον κόσμο και τον συγκρότησε με τις τέλειες αναλογίες και εγκατέστησε ολόκληρο το πολίτευμα μέσα σε αυτόν και κατέχει και εμπεριέχει τους «νόμους της μοίρας» και κατευθύνει τους «θεσμούς της Αδράστειας» μέχρι και τα τελευταία και με τη Δικαιοσύνη όλα, και τα ουράνια και τα υποσελήνια, τα διευθετεί; Γιατί και στις επιμέρους ψυχές, όταν τις εγκαθιστά στο σύμπαν και τους μεταδίδει το καθολικό πολίτευμα, το οποίο είναι το καλύτερο και το πιο ευνομούμενο από όλα τα πολιτεύματα, αυτός είναι εκείνος που τους αναγγέλλει τους «νόμους της μοίρας» και προσδιορίζει τους κανόνες της δικαιοσύνης και «θεσμοθετεί τα πάντα», όπως λέει ο Τίμαιος.» (Πρόκλος, “Περί της κατά Πλάτωνα Θεολογίας”, Ε΄, 89)

Το βασικό έμβλημα του Ερμή ήταν το κηρύκειο. Το κηρύκειο είναι η ράβδος του κήρυκα Ερμή και όπως λέει ο σχολιαστής του Θουκυδίδη: «ξύλον ἐστὶν ὀρθόν, ἔχον ἑκατέρωθεν δύο ὄφεις περιπεπλεγμένους καὶ ἀντιπροσώπους πρὸς ἀλλήλους κειμένους» ή όπως περιγράφει το Μέγα ετυμολογικό «ράβδος ἦν μετρίου μήκους, ἄνω πρὸς τῇ ἀρχῇ εἰς τύπον ταῦφ στοιχείου». Σχηματιζόταν από λεπτή ράβδο δάφνης ή ελιάς. Γύρω-γύρω περιτυλλίσσονταν δύο φίδια, που τα κεφάλια τους συναντιόνταν αντικριστά. Λίγο πιό πάνω, στην κορυφή της ράβδου, υπήρχαν δυο φτερούγες. Τα φίδια- φορείς σοφίας - που μπλέκονται σαν έλικες σχηματίζοντας 7 κύκλους που λέγεται ότι η όλη σύνθεση συμβολίζει το DNA ή τα 7 τσάκρα. Φυσικά ο αριθμός 7 δεν είναι τυχαίος. Επίσης, κάθε κύκλος είναι μεγαλύτερος από τον άλλο με έναν λόγο, αυτόν του χρυσού αριθμού φ (φ= 1,618, ο αριθμός της χρυσής τομής). Πρόκειται για σύμβολο υπέρβασης, φώτισης, σοφίας και αυτο-ίασης που επιτυγχάνεται με την ενεργοποίηση και των 7 τσάκρα ή ενεργειακών κέντρων του ανθρώπου, γνώση που όπως φαίνεται υπήρχε σε όλο τον αρχαίο κόσμο. Το κηρύκειο του Ερμή είχε εκπληκτική ομοιότητα με το έμβλημα του Ασκληπιού, το οποίο έμβλημα υιοθετήθηκε από τους γιατρούς και την ιατρική επιστήμη γενικότερα.

Το σχήμα του σύγχρονου DNA είναι σε όλους μας γνωστό, αυτό που είναι ευρύτερα γνωστό είναι η μεγάλη του ομοιότητα με το κηρύκειο του Ερμή και το σήμα του Ασκληπιού στην αρχαία Ελλάδα!

Στον αγγελιοφόρο των θεών ψυχοπομπό Ερμή, το κηρύκειο (*1) συμβόλιζε την ιδιότητα του θεού ως ψυχοπομπού, εκείνου που οδηγεί τις ψυχές από και προς τον Άδη. Πρόκειται για το σύμβολο που θυμίζει τη σύνδεση των δύο κόσμων. Η περιέλιξη των φιδιών υποδηλώνει την ακαθόριστη και ανανεωμένη πορεία της ύπαρξης.

Ο Ερμής οδηγεί τους μύστες στις μυσταγωγικές τελετές, με σκοπό την κατανόηση των μυστικών της φύσεως, την διεύρυνση της συνείδησης, και την απόκτηση μίας ανώτερης γνώσης, καθώς το κηρύκειο εκπροσωπεί όπως και ο θύρσος στα Διονυσιακά μυστήρια, την μαγική ράβδο ή το «δένδρο της ζωής», δηλαδή την μυστηριακή οδό, που οδηγεί στην γνώση των απόκρυφων επιστημών.

Το κηρύκειο συμβόλιζε τις αντίθετες δυνάμεις, και την δυαδικότητα δια μέσω της οποίας είναι αναγκασμένη να λειτουργεί η ανθρώπινη αντίληψη, καθώς οι αισθήσεις μας περιορίζουν, σε αντίθεση με το «άχρονο ενιαίο Όλον», το οποίο υπερβαίνει κάθε διάκριση και πολλαπλότητα. Κάτ’ αυτόν τον τρόπο τα δύο αντίθετα φίδια συμβολίζουν: το θετικό και το αρνητικό, το αρσενικό και το θηλυκό, το καλό και το κακό, το Φως, την σοφία και την πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου (κατ’ αντιστοιχία της αλλαγής του δέρματος του φιδιού) αλλά και το σκοτάδι της ασυνειδησίας.

Υπήρχε στενή συμβολική σχέση του Ερμή με τον “κριό” ( το κριάρι ). Συνήθως οι κλασικοί καλλιτέχνες του μαρμάρου, τον παριστάνουν σε διάφορους τύπους με τον αμνό (κριάρι) ως αχώριστο σύντροφό του. Ο Ονάτας παριστά το άγαλμά του με τον αμνό στον ώμο. Μια απεικόνιση που αργότερα υιοθετήθηκε κι απ’ τους χριστιανούς για τον Ιησού. Ο Παυσανίας για το μυστηριακό χαρακτήρα του Ερμή γράφει: «Ορθά ων είχε τα αιδοία τ’ αγάλματα του Ερμέω Αθηναίοι πρώτοι Ελλήνων μαθόντες παρά Πελασγών εποιήσαντο οι δε Πελασγοί ιρόν τινα λόγον αυτού έλεξαν, τα εν τοίσι εν Σαμοθράκη μυστηρίοισι δεδήλωται». (Β. 3, 4.) Ο “ιθυφαλλικός “ ( ο έχων ορθό το αιδοίον ) Ερμής σχετίζεται με τον κριό, γιατί τόσο ο φαλλός ( αιδοίο ) όσο και ο κριός είναι σύμβολα γένεσης, δημιουργία. Ο κριός εκφράζει και το νομαδικό χαρακτήρα του Ερμή.

-----------------------------------------------------------------------------------

(*1). Στην ανατολική φιλοσοφία το κηρύκειο συνδέεται με την Κουνταλίνι και τα Στην ανατολική φιλοσοφία το κηρύκειο συνδέεται με την Κουνταλίνι και τα ενεργειακά κανάλια Ίντα και Πιγκάλα. Η Κουνταλίνι είναι η ενέργεια που αναπαύεται στην βάση της σπονδυλικής στήλης στο Μουλαντάρα Τσάκρα. Είναι η ενεργειακή πηγή, η ζωτική ενέργεια που ενεργοποιεί τα τσάκρας. Το Ίντα, το Πιγκάλα και η Σουσούμνα είναι τα σημαντικότερα κανάλια μέσω των οποίων κυλάει η αφυπνισμένη ενέργεια Κουνταλίνι. Το Ίντα είναι το αριστερό κανάλι το θηλυκό, φορέας των σεληνιακών ρευμάτων. Το Πιγκάλα είναι το δεξί κανάλι, το αρσενικό, φορέας της ηλιακής ενέργειας. Η Σουσούμνα είναι το κεντρικό κανάλι και αντιστοιχεί στον Σείριο. Στην Ινδία συμβολιζόταν με ένα καλάμι μπαμπού με επτά ρόζους και στην Ελλάδα με το κηρύκειο.ενεργειακά κανάλια Ίντα και Πιγκάλα. Η Κουνταλίνι είναι η ενέργεια που αναπαύεται στην βάση της σπονδυλικής στήλης στο Μουλαντάρα Τσάκρα. Είναι η ενεργειακή πηγή, η ζωτική ενέργεια που ενεργοποιεί τα τσάκρας. Το Ίντα, το Πιγκάλα και η Σουσούμνα είναι τα σημαντικότερα κανάλια μέσω των οποίων κυλάει η αφυπνισμένη ενέργεια Κουνταλίνι. Το Ίντα είναι το αριστερό κανάλι το θηλυκό, φορέας των σεληνιακών ρευμάτων. Το Πιγκάλα είναι το δεξί κανάλι, το αρσενικό, φορέας της ηλιακής ενέργειας. Η Σουσούμνα είναι το κεντρικό κανάλι και αντιστοιχεί στον Σείριο. Στην Ινδία συμβολιζόταν με ένα καλάμι μπαμπού με επτά ρόζους και στην Ελλάδα με το κηρύκειο.

Ο λαός να γίνει γκρεμιστής του σάπιου και διεφθαρμένου συστήματος

2012-01-27T01:34:00.002+02:00

[[ δαμ- ων ]]

Στις μαύρες και καταθλιπτικές μέρες που ζούμε, θα στάξουν λίγες σταλαγματιές στα στεγνά και διψασμένα χείλια μας οι ποιητές από το νέκταρ των στίχων τους, όπου έχουν συμπυκνώσει όσα η ψυχή μας θέλει να πει, μα βουβάθηκε:

«Γιοί των ανθρώπων, τι να πω;

Τα φριχτά σηκώνει η γης κι η ψυχή τα φριχτότερα!»

μας λέει ο Οδ. Ελύτης. Για να βγάλει από τα εσώψυχά του την απελπισία, που είναι και δική μας απελπισία:

«Δεν αντέχω

και τα σταυροδρόμια που ήξερα έγιναν αδιέξοδα.

Σελδζούκοι ροπαλοφόροι καραδοκούν.

Χαγάνοι ορνεοκέφαλοι βυσσοδομούν.

Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς

κοπροκρατούν το μέλλον.»

Φρικτές οι καθημερινές διαπιστώσεις: Η επιστροφή στο βιοτικό επίπεδο του 1960 συνεχίζεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Πρόκειται για πορεία προς τα πίσω, όπου οι Έλληνες θα ζουν όλο και πιο φτωχά για δεκαετίες. Κανείς δεν αντιστέκεται σε αυτή την ολέθρια πορεία. Τα τρία μεγάλα κόμματα έχουν παραδώσει την εξουσία στους κερδοσκόπους, αποκομίζοντας ψίχουλα από τα διεθνή κερδοσκοπικά παιγνίδια. Ο προηγούμενος πρωθυπουργός, ο όπως αποδεικνύεται με την πάροδο του χρόνου συνειδητά προδότης του έθνους, δωσίλογος και υπηρέτης των παιγνιδιών των εβραίων τραπεζιτών για τον διεμβολισμό της Ε.Ε., Γιώργος Παπανδρέου, παρέδωσε την εξουσία σε οικονομικούς επιτρόπους. Ο διάδοχός του Λουκάς Παπαδήμος, ο δοτός που μας επέβαλαν οι δανειστές, αποδεικνύεται ανίκανος για το μέλλον της χώρας. Είναι το φύλλο συκής της προηγούμενης κυβέρνησης, που συνεχίζει το ολέθριο έργο της, με μικρό λίφτιγκ από ίχνη Ν.Δ. και ΛΑΟΣ. Μέλλος κι αυτός της ίδιας πολιτικής συμμορίας, φανερώνει τις αδυναμίες του να κουμαντάρει τον θίασο των επίδοξων σωτήρων, που για μας είναι ολετήρες! Η κυβέρνηση είναι ανύπαρκτη στις διαπραγματεύσεις με τους τοκογλύφους- νεοκατακτητές. Απλώς παρίσταται. Το ΔΝΤ, η ΕΕ και οι ξένοι τραπεζίτες και κερδοσκόποι διαπραγματεύονται μεταξύ τους το μέλλον της Ελλάδας. Φτάσαμε στο έσχατο σημείο να εμφανίζεται το ΔΝΤ ως ο ακραίος υπερασπιστής των συμφερόντων της... Ελλάδας (!) ενώ εμείς ως γνήσιοι χριστιανοί ψάλλουμε: «Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον».

Η συνέχεια >>> εδώ …

«Μοιραίο λάθος πολιτικά» χαρακτηρίζει τώρα δημοσίως το Μνημόνιο ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης. Ναι, ο μικρούλης πρωθυπουργός των Ιμίων, που δουλοπρεπής ευχαρίστησε τους Αμερικάνους που μας συγκράτησαν και δεν κάναμε τη νίλα της εκατονταετίας στους Τούρκους για να απαλλαγούμε για πολλά- πολλά χρόνια απ’ αυτούς. Ο πρωθυπουργούλης που μας φέσωσε από τους χωρίς κανένα αντίκρισμα ολυμπιακούς αγώνες του 2004 και μας έβαλε ξεβράκωτους στα αγγούρια της Ε.Ε., αφού φρόντισε και αποψίλωσε τους μικρομεσαίους υπέρ των λαμογιών με το χρηματιστήριο. «Η πορεία προς την κρίση δεν ήταν αναπόφευκτη και θα μπορούσε να έχει ανακοπεί» δήλωσε μέχρι και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιώργος Προβόπουλος. Ως και ο γκαουλάιτερ Χορστ Ράιχενμπαχ, ο Γερμανός «κατοχικός διοικητής» της χώρας, δήλωσε φιλεύσπλαχνα ότι «οι Ελληνες έχουν υποστεί μεγάλες θυσίες και η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει με αυτή τη στρατηγική» μιλώντας και για «καταβαράθρωση της ζήτησης» ως αποτέλεσμα της ασκούμενης πολιτικής λεηλασίας των εισοδημάτων. Ακόμη και η σιδηρά κυρία της Ε.Ε. είχε στιγμές μετάνοιας. Την αποτυχία τόσο της διεθνούς κοινότητας όσο και της ελληνικής κυβέρνησης να λάβουν μέτρα σταθεροποίησης της κρίσης χρέους παραδέχθηκε η Άνγκελα Μέρκελ, αμφισβητώντας ανοικτά για πρώτη φορά την ορθότητα της στρατηγικής που εφαρμόστηκε στο πρόβλημα της Ελλάδας. Σε συνέντευξή της σε έξι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες η καγκελάριος της Γερμανίας παραδέχθηκε ότι το πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας σε συνδυασμό με την επιβολή μέτρων λιτότητας απέτυχε στην πράξη οδηγώντας στην επιδείνωση της κρίσης εντός της Ευρωζώνης. Άλλοι, βέβαια, έκαναν τα λάθη και άλλοι τα πληρώνουν με τη ζωή τους.

Ανατριχιάσαμε ακούγοντας τον υπουργό Ανάπτυξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη να δηλώνει: «Δεν διάβασα το Μνημόνιο»!!! Είναι απίστευτο. Δεν το χωράει ο νους μας. Ένας κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου και της κυβέρνησης Παπαδήμου, να ομολογεί δημόσια και κυνικά ότι συναίνεσε να δεσμευτεί η Ελλάδα για δεκαετίες με μια δανειακή σύμβαση, την οποία δεν έκανε καν τον κόπο να διαβάσει - ούτε λόγος φυσικά να τη μελετήσει.

«Είχα άλλες υποχρεώσεις, είχα άλλα καθήκοντα. Είχα να αντιμετωπίσω το έγκλημα ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Δεν ήταν δική μου δουλειά να μελετήσω το Μνημόνιο», πρόσθεσε ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης.

Ακόμη και η αρμόδια υπουργός σε οικονομικά θέματα- στο υπουργείο Ανάπτυξης αυτή- Λούκα Κατσέλη αφιέρωσε μόνο τρεις ώρες για να διαβάσει στα πεταχτά το μνημόνιο! Όλα στα πόδι… Ο προκαλών θυμηδία και τον οίκτο υπουργός ανάπτυξης- μάλλον οπισθοδρόμησης- σε νεότερη συνέντευξη παραδέχθηκε ότι υποχρεώθηκε να ψηφίσει το μνημόνιο "με το πιστόλι στον κρόταφο", κάτι που υποστήριξε ότι συνέβη με όλους τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Επισήμανε ότι σε όλες τις ψηφοφορίες που ακολούθησαν την ψήφιση του μνημονίου -για τη λήψη πρόσθετων μέτρων- τόσο το υπουργικό Συμβούλιο όσο και η κοινοβουλευτική ομάδα βρίσκονταν ουσιαστικά υπό καθαρό εκβιασμό!

Το πιο ανατριχιαστικό- εφιαλτικό θα το χαρακτηρίζαμε- είναι η ωμή επέμβαση του υπουργού Αδικίας και Παραφροσύνης- όχι Δικαιοσύνης- στο έργο δύο σωστών λειτουργών του κράτους! Ο Μ. Παπαϊωάννου ζητάει να αποπεμφθούν οι δύο οικονομικοί εισαγγελείς που προτείνουν την δίωξη του Γ. Παπανδρέου και του Γ. Παπακωνσταντίνου γιατί ήταν οι ηθικοί αυτουργοί στην πλαστογραφία του χρέους που οδήγησε την χώρα στην οικονομική καταστροφή. Με πρωτοφανής και ωμή παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης ζητάει την αντικατάσταση των δυο οικονομικών εισαγγελέων, κ.κ. Γρηγόρη Πεπόνη και Σπύρου Μουζακίτη γιατί, άκουσον άκουσον!: «δεν πρέπει να αποδυναμώνεται από γκρίζες και νεφελώδεις, αλλά και ατεκμηρίωτες καταγγελίες για πρόσωπα και συμφέροντα, που δήθεν παρεμποδίζουν τις προσπάθειες αναζήτησης της αλήθειας...». Ζητάει να αποκεφαλίσει τους λειτουργούς, που έκαναν το καθήκον τους, γιατί δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις των διεφθαρμένων. Και … επειδή φανερώνουν τις βρωμιές του συστήματος ο μακελάρης Ανδρέας Λοβέρδος απειλεί να γίνει μακελειό! Μακελειό για τα ψευδή στοιχεία που έδωσαν και να μας υποδουλώσουν ως χώρα και ως λαό στο ΔΝΤ και τους κερδοσκόπους σαρκοφάγους. Φούσκωσαν το έλλειμα από 12% μετά τις εκλογές στο τέλος του 2009 και το έφτασαν στο 15,4% , όπως καταγγέλλει η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κ. Ζωή Γεωργαντά: «Ήθελαν να έχουμε το μεγαλύτερο έλλειμμα στην ΕΕ και μας ανάγκασαν να συμπεριλάβουμε στοιχεία των ΔΕΚΟ με αποτέλεσμα να ξεπεράσουμε την Ιρλανδία, που είχε τότε έλλειμμα 14% και το δικό μας έφθασε το 15,4%».

Όλα αυτά συμβαίνουν στον βρώμικο κόσμο που ζούμε. Το πολιτικό και οικονομικό σύστημα στην Ελλάδα νοσεί. Αυτοί που το εκπροσωπούν είναι σάπιοι, διεφθαρμένοι, ηθικά χρεοκοπημένοι, βουτηγμένοι στην παρακμή και στην ίντριγκα. Λερώνουν τις έννοιες: δημοκρατία, κοινοβούλιο, σοσιαλισμός, σωτηρία, πατρίδα έθνος. Ασελγούν κατ’ εξακολούθηση εναντίον του λαού. Πολιτικοί υπηρέτες των αφεντικών τους σε μόνιμη συναλλαγή. Φτηνά ανδρείκελα της πλουτοκρατίας που βρήκε την ευκαιρία να πάρει στη φτήνια τα φιλέτα του δημόσιου πλούτου. Αυτοί μας κυβερνούν! Αυτοί είναι που λένε εμάς «κοπρίτες», πως «κυβερνούν μια διεφθαρμένη χώρα», πως «είμαστε τεμπέληδες»! Αυτοί μας σπρώχνουν στην άβυσσο, στον αφανισμό! Αυτοί διαφεντεύουν το μέλλον των παιδιών μας! Αυτοί κλέβουν τα όνειρά τους, λεηλατούν τη ζωή τους! Αυτοί αντί πινακίου φακής ξεπουλούν όλον τον ορυκτό μας πλούτο και υποθηκεύουν τη χώρα μας, ή το χειρότερο την εξαφανίζουν από τον χάρτη.

Προφητικά- άραγε;- ο Κωστής Παλαμάς πριν από 100 χρόνια έγραψε το ποίημα “Γύριζε”:

«Γύριζε, μη σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,

ο ψεύτης είδωλο είν' εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,

η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δε θάβρει.

Αλάργα. Μόρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους

κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.

Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!

Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,

κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.»

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,

και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι.

λύκοι, ω κοπάδια, οι πιστικοί καιψωριασμένοι οι σκύλοι

κι οι χαροκόποι αδιάντροποι και πόρνη η Ρωμιοσύνη!»

Μας έχουν στερήσει το χαμόγελο, μας έκλεψαν την ελπίδα. Μας έχουμε καταδικάσει να μην έχουμε δικαίωμα στο αύριο. Ο κόσμος έχει κουραστεί, έχει απογοητευτεί. Η απογοήτευση τον οδηγεί στην παραίτηση. Έχει παραιτηθεί από όλα, ακόμα κι από το δικαίωμα να ελπίζει! Κι έτσι περιμένει το μοιραίο. Και το περιμένει, ως λύτρωση… Να λυτρωθεί από το φόβο του αναπόφευκτου. Επιτέλους να έρθει το κακό για να τελειώνουμε!

Αυτό είναι το επικίνδυνο…. Ένας παραιτημένος λαός δεν έχει μέλλον. Απλά περιμένει το τέλος για να λυτρωθεί από τη μαρτυρική αγωνία του αύριο.

Λίγο πριν πλακώσει η άκρα καταστροφή, ο θολωμένος νους πρέπει να ξαστερώσει, συνέλληνες, μήπως κάπου μπορέσουμε σαν τον πνιγμένο να πιαστούμε. Μια φωνή προσμένουμε ν’ ακούσουμε, ή μια φωνή πρεπούμενο να πούμε, όπως λέει ο Ελύτης:

«Η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα

μεγαλόφωνα το νου μου ν’ απαγγείλει,

ευανάγνωστα να γίνουν τα σωθικά μου.»

Με παρρησία να πούμε αυτό που θέλει να βγει από μέσα μας, καυτό σαν λάβα ηφαιστείου. Αυτό που καίει τα σωθικά μας και θέλει να βγει και να γενεί πράξη. Κι αυτό, που από τα σωθικά μας βγαίνει, εκφράζεται μέσα από τους στίχους του ποιητή, όπου κόχλαζε το ελληνικό αίμα, του Κωστή Παλαμά, στο ποίημα “ο Γκρεμιστής”:

« Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ' εγώ κι ο κτίστης,

ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.

Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.

Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.

Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,

πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.

εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης•

του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης

και με το καριοφίλι μου και με τ' απελατίκι

την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.

Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,

κάλλιο φουσκώστε, ποταμοί και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,

και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,

παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.

Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ' αγρίμια

ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια.

Είμ' ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το 'χει

το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι

δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει

το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει

Μα τ ο τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω,

και το τσεκούρι μου ψυχή μ' ένα θυμό περίσσο.

Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι

και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,

και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν' ανοίξω,

και μ' ένα Ναι να τιναχτώ, μ' ένα Όχι να βροντήξω;

Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε

γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!»

O δεύτερος εθνικός μας ποιητής, μας τα είπε όλα, μας τα προτείνει όλα, μέσα σε λίγους στίχους. Tο να περιμένει κανείς από τα ελληνικά πολιτικά κόμματα να τα βάλουν με τους παγκόσμιους τοκογλύφους και το μνημόνιο είναι το λιγότερο ανοησία. Δεν υπάρχουν πατριώτες βουλευτές. Πουλημένοι είναι, αιχμάλωτοι των παθών τους και παραδομένοι στο Μαμωνά. Δεν έχουν ιερό και όσιο. Κι αν καμιά φορά πηγαίνουν στην εκκλησία, είναι για δημόσιες σχέσεις. Εξάλλου η πολιτική και η θρησκευτική εξουσία πάντοτε είχαν άριστες σχέσεις… Τι είναι τα ελληνικά πολιτικά κόμματα. Μια μετεξέλιξη του κοτζαμπασισμού. Βουλευτές κληρονομούν τα έδρανά τους στη βουλή σε τέκνα και ανίψια. Κάποιες οικογένειες ή τζάκια προωθούν τους δικούς τους, αποκλείοντας τους αξιότερους και ηθικότερους. Τι αξία θα είχαν οι Κίμωνας Κουλούρης, Νάσος Αλευράς, Κυριάκος Μητσοτάκης, Μιχάλης Λιάπης και τόσοι άλλοι πολιτικοί κισσοί και τενεκέδες; Ποιοί είναι σήμερα οι έλληνες βουλευτές και λοιποί πολιτευτές: Κάτι αστείοι και παντελώς ανυπόληπτοι πλέον στην κοινωνία τύποι που δεν τολμούν (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) να κυκλοφορήσουν χωρίς συνοδεία έξω στον κόσμο. Είναι η χαρά των γιαουρτιών και οι περιφερόμενες γλάστρες των καναλιών. Όσο για την ιδεολογία;… Έχουν καταντήσει «his master’s voice»…Εκτός από το ΚΚΕ, που είναι από μόνο του ένα ιδεολογικό απολίθωμα, κανένα άλλο ελληνικό κόμμα δεν έχει σταθερή ιδεολογία, πρόγραμμα και στρατηγική. Είναι «με πυξίδα το πολιτικό όφελος ή το πολιτικό κόστος» και σε αντίθεση με τις προεκλογικές διακηρύξεις. Ο εκάστοτε αρχηγός πηγαίνει το καράβι εκεί που θέλει, ακόμα και στα βράχια. Η Ιθάκη αποδεικνύεται Φαλκονέρα!

Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα απ αυτούς που μας οδήγησαν εδώ. Είναι πολύ λίγοι όλοι τους για να αντισταθούν στην Νέα Τάξη, στην Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Αντίθετα, είναι οπαδοί της! Άρα, εχθροί του λαού! Εδώ οι παλιές διαχωριστικές γραμμές τελείωσαν- τα ιδεολογικά χρώματα έπαψαν να υπάρχουν- και πλέον ένα έχει σημασία:

Είσαι με την παγκοσμιοποίηση, τις τράπεζες και την Νέα Τάξη ή είσαι με την πατρίδα; Πιστεύεις στην εθνική υπόσταση και την ελευθερία των λαών ή ταυτίζεσαι με την παγκόσμια δικτατορία, θέλοντας να γίνεις ένας αρμοστής και υπηρέτης της; Αυτή είναι η νέα διαχωριστική γραμμή. Δεξιά, κέντρο και αριστερά πλέον τελείωσαν. Είναι έννοιες ξεπερασμένες. Η διαχωριστική γραμμή πλέον είναι: με τη Παγκόσμια Διακυβέρνηση ή εναντίον της; Τα υπάρχοντα κόμματα μπορούν- και κατά βάθος πιστεύουν- να φέρουν τη λύση; Θέλουν να υπάρξει η Ελλάδα χωρίς κηδεμονία και να αναγεννηθεί από τις στάχτες της σαν τον μυθικό φοίνικα ή θέλουν να είναι κοτζαμπάσηδες σε νεοραγιάδες; Η γνώμη μας είναι ότι δεν θέλουν ή οι ανομίες και η διαφθορά πραγματικά τους έχει βάλει το πιστόλι στον κρόταφο, όπως παραδέχτηκε ο Χρυσοχοΐδης, οπότε θα ψηφίζουν και θα υπογράφουν ό,τι τους επιβάλλει η λέσχη Μπίλνερμπεργκ ή η Τριμερής επιτροπή ή η Διεθνής συμμορία των τοκογλύφων. Από το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να δοθεί λύση στην κρίση.

Επομένως, πρέπει να αναρωτηθούμε: τι θα κάνουμε; Θα ακολουθήσουμε ως σφάγια αυτό που έντεχνα θέλουν να μας παρουσιάσουν σαν πεπρωμένο οι αθέατοι επικυρίαρχοι;

Θα προσπαθήσουμε να τραβήξουμε λίγα από τα πέπλα- όσα μπορούμε- για να φανεί ένα μέρος της αλήθειας.

Η γνώση της αλήθειας, είναι, πάντοτε, ο μόνος σίγουρος τρόπος να οδηγηθεί η σκέψη στις σωστές αποφάσεις. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος να κρύβει κάποιος την αλήθεια, είναι η αντικατάστασή της από το ψέμα. Το ψέμα όμως που σου παρουσιάζουν έντεχνα σαν αναγκαία πραγματικότητα. Η παραπλανητική προπαγάνδα των ΜΜΕ από τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια μας έχει αποπροσανατολίσει. Χρειάζεται, λοιπόν, η αποδόμηση αυτής της αισχρής προπαγάνδας, για να φανεί η αλήθεια. Αυτό ίσως θα μας βοηθήσει να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις για τη ζωή μας και, κυρίως, για τη ζωή των επόμενων γενεών- αν τους επιτρέψουμε να υπάρξουν.

Κανένα από τα μέτρα, που θα πάρουν για το καλό μας, δεν αποβλέπει στο καλό των πολλών. Όποιο μέτρο προτείνεται είναι για να πάρουν άμεσα τους τόκους τους οι δανειστές και μεσοπρόθεσμα, όταν στραγγίξει και η τελευταία ρανίδα του αίματός μας, με βάση τη δανειακή σύμβαση σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, ό,τι ανήκει στην πρώην ελληνική επικράτεια(!)- γιατί πλέον το ελληνικό έθνος θα έχει διαλυθεί! Κανένα “κούρεμα” δεν μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση. Το ποσοστό του κουρέματος απλά θα καθορίσει το βάθος του τάφου του λαού μας.

Τώρα πρέπει να υπάρξει λαϊκή αντίδραση. Τώρα πριν τις υπογραφές του PSI , του νέου μνημονίου και της νέας δανειακής σύμβασης. Όπως υποστηρίζουν επιφανείς καθηγητές πανεπιστημίου και γνήσιοι Έλληνες, μέχρι τώρα η πρώτη δανειακή σύμβαση είναι άκυρη. Η χώρα δεν οφείλει ούτε ένα ευρώ με βάση το εσωτερικό αλλά και το διεθνές δίκαιο. Όσοι υπέγραψαν παράνομα, είναι ατομικά υπεύθυνοι και θα πρέπει να λογοδοτήσουν. Όμως, αν υπογραφεί το PSI, που θα βάζει όλο το υπόλοιπο χρέος στο αγγλικό δίκαιο, αν υπογραφεί η νέα δανειακή που θα νομιμοποιεί την πρώτη παράνομη και ταυτόχρονα θα σκλαβώνει την Ελλάδα στη Γερμανία και τους άλλους κερδοσκόπους. Το σάπιο πολιτικό- και οικονομικό- σύστημα έβαλε αντισυνταγματικά μπροστά έναν δοτό πρωθυπουργό και κρύβεται πίσω του προκειμένου να περάσουν όλα αυτά και να δέσουν το λαό χειροπόδαρα, χωρίς να υποστεί το ίδιο πολιτική φθορά ενώ τα νέα εργασιακά μέτρα να δημιουργήσουν δουλοπαροικές συνθήκες.

Ήρθε η ώρα να πούμε ως εδώ και μη παρέκει. Αυτή η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει άλλο. Η Ελλάδα της εξάρτησης, η Ελλάδα των τιποτένιων φελλών που ξαφνικά έγιναν άρχοντες, η Ελλάδα των λαμπρών σαπρόφυτων οικογενειών που διαφέντευαν την χώρα, αυτή η Ελλάδα πρέπει να πάψει. Το πικρό μάθημα από τα λάθη μας το πήραμε.

Να γκρεμίσουμε το σάπιο καθεστώς. Να το πετάξουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Να ξεφορτωθούμε στις χωματερές τα άχρηστα υλικά κατεδάφισης. Κανένας από όσους ψήφισαν τα μνημονιακά μέτρα, τα χαράτσια, τη διάλυση του ΕΣΥ και της παιδείας να μη ξανακαθίσει στα έδρανα της βουλής. Είναι ανίκανοι να βρουν το νόημα των στίχων: «Πάρετέ μου τα όνειρα, πώς να τα διαβάσετε;

Πάρετέ μου τη σκέψη, πού να την πείτε;»

Εμείς θα αντισταθούμε στις ύαινες με μάσκα ανθρώπου και θα πούμε:

«Τώρα το χέρι του Θανάτου

αυτό χαρίζει τη Ζωή

και ο ύπνος δεν υπάρχει.»

Γιατί όταν ξυπνήσει μέσα μας ο πρεπούμενος θυμός δε θα διστάσουμε με αποκοτιά να πούμε:

« Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ' εγώ κι ο κτίστης,

ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.»

Σήμερα, αυτή η πατρίδα, αυτός ο λαός, καλείται να περάσει μέσα από ένα καμίνι. Καλείται να απεκδυθεί την σύγχυση που του έχουν επιβάλει και να βρει την λύτρωσή του μέσα από διαδικασίες που ο ίδιος ο λαός θα ορίσει. Να σκύψει μέσα στο είναι του και να βρει τις νέες δυνάμεις, που αστείρευτα πηγάζουν από το λαό. Μα πάνω απ’ όλα να πετάξει από πάνω του το δίχτυ του παγκοσμιοποιημένου πολίτη- καταναλωτή, που του πέταξαν οι παγκόσμιοι δικτάτορες, οι οποίοι μεθοδικά το ύφαιναν, και να ενδυθεί τον μανδύα του συνειδητοποιημένου Έλληνα πολίτη. Κι ας μας επιτρέψει να του θυμίσουμε από το “Άξιον εστί” του Οδ. Ελύτη τους συμβολικούς στίχους:

«Όπου, φωνάζω, και να βρίσκεστε, αδερφοί,

όπου και να πατεί το πόδι σας,

ανοίξτε μια βρύση,

τη δική σας βρύση του Μαυρογένη.»

«Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδερφοί,

όπου και να θολώνει ο νους σας,

μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό

και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.»

Μην προσμένουμε, συνέλληνες, τον “από μηχανής θεό”, γιατί αυτόν τον συναντάμε μόνο στις τραγωδίες. Να αποφύγουμε την ελληνική τραγωδία του 2012… Είμαστε ευρηματικοί, είμαστε πολυμήχανοι… Μπορούμε να γενούμε οι γκρεμιστές του σάπιου συστήματος και συνάμα οι κτίστες της νέας Ελλάδας. Το οφείλουμε στα παιδιά μας, το οφείλουμε στις επόμενες γενιές. Στις δύσκολες περιστάσεις αναδύονται ηγέτες από ‘κει που δεν το περιμένουμε. Πίστη στις δυνάμεις μας… Μιας και Γερμανοί είναι αυτοί που μας κάνουν τον βίο αβίωτο ας μη ξεχνάμε: Οι Γερμανοί μας οφείλουν, δεν τους χρωστάμε. Το ομολόγησε ο Γερμανός καθηγητής Ιστορίας της οικονομίας Albrecht Ritschl, λέγοντας: « Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα». Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας.» Να τους κοιτάξουμε κατάματα, χωρίς κόμπλεξ κατωτερότητας, γιατί και λαδιάρηδες είναι- μη ξεχνάμε τα σκάνδαλα με Siemens- και μέσα στην ανηθικότητα κολυμπούν, όταν μας εκβιάζουν να αγοράσουμε όπλα από αυτούς με τα λεφτά που θα μας δώσουν δήθεν για να μας σώσουν. Να τους μιλήσουμε- μιάς και το ζήτημα είναι επιβίωσης ή αφανισμού- όπως ο ήρωας Καραϊσκάκης στους Τούρκους κατακτητές:

«Γαμώ την πίστιν σας και τον Μωχαμέτη σας. Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε «από ημάς» συνθήκην με «έναν» κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην-να τον χέσω και αυτόν και τον Βεζίρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα!

Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Άμα πεθάνω θα μου κλάσουν τον μπούτσον».

Σύζυγοι και τέκνα του Δία: vii. Μαία- Ερμής

2012-01-22T02:14:00.000+02:00

[[ δαμ-ων ]]

Ερμής (Β΄)

Υπάρχουν πολλοί μύθοι που πιστοποιούν την ικανότητα, την επιτηδειότητα και την τεράστια δύναμη και προσφορά του γιου της Μαίας.

Στη Γιγαντομαχία φορώντας τη σκούφια που τον έκανε αόρατο σκοτώνει τον Ιππόλυτο. Την ίδια περίοδο βοηθά τον πατέρα του Δία στη σύγκρουσή του με τον Τυφωέα. Αφού κατορθώνει να τον εξοντώσει, του αποσπά τα κλεμμένα νεύρα του πατέρα του και τα επανατοποθετεί στις σωστές τους θέσεις στα πόδια και στα χέρια.

Τον Άρη, που για ένα περίπου χρόνο βρισκόταν φυλακισμένος από τους δίδυμους γίγαντες Αλωάδες μέσα σ' ένα χάλκινο καζάνι, ο επινοητικότατος θεός κατόρθωσε να τον απελευθερώσει και να τον επαναφέρει στον Όλυμπο. Αυτό περιγράφει ο θείος Όμηρος στην “Ιλιάδα’:

« Ο Άρης πόσα τράβηξε, σαν Ώτος και Εφιάλτης,

του Αλωέα τα παιδιά, τον είχαν καλοδέσει;

Έμεινε μήνες δεκατρείς σε χάλκινο πιθάρι•

κι ο Άρης ο αχόρταγος στις μάχες θα χανόταν,

αν δε μηνούσε στον Ερμή η μητρυιά εκείνου,

η όμορφη Ηερίβοια• έκλεψε αυτός τον Άργ,

που απ’ τις αλυσίδες του τόσο βασανιζόταν. » (Όμηρος, “Ιλιάδα’, ραψ. Ε΄, 385- 391)

Την πανέμορφη Ιώ, που η Ήρα την είχε μεταμορφώσει σε δαμάλα, ο Ερμής -και μετά από εντολή του πατέρα του- κατορθώνει να την κλέψει, αφού πρώτα έχει πετύχει να κοιμίσει με το παραπλανητικό παίξιμο του αυλού του το φύλακά της Άργο, στη συνέχεια έχει καταφέρει να τον τυφλώσει και τέλος να του κόψει το κεφάλι.

Όταν ο Δίας έκαψε τη Σεμέλη, στον Ερμή ανατέθηκε η μεταφορά του μικρού Διόνυσου από την Εύβοια στις Νύμφες του βουνού Νύσα. .

Ο Απόλλωνας στα χέρια του Ερμή εμπιστεύτηκε το μικρό Ασκληπιό, παιδί της άπιστης ερωμένης του Κορωνίδας. Ο εγκαταλειμμένος στο βράχο της Ακρόπολης, από τη μητέρα του Κρέουσα, Ίωνας, από τον Ερμή μεταφέρθηκε στο μαντείο των Δελφών για να βρίσκεται κοντά στον πατέρα του Απόλλωνα.

Η μεταφορά επίσης του Φρίξου και της Έλλης πάνω στο Αιγαίο γίνεται πάλι χάρη στον Ερμή και στο χρυσό κριάρι που αυτός είχε χαρίσει στη Νεφέλη.

Η συνέχεια >>> εδώ …

Ο Περσέας, όπως κι όλοι οι υπόλοιποι ήρωες, δέχεται επίσης τη συμπαράσταση του Ερμή. Δεσμευμένος να αποκτήσει το κεφάλι της Γοργώς και απελπισμένος από τον τεράστιο άθλο που έχει να αναλάβει, απευθύνεται στον Ερμή. Ο θεός χαρίζοντάς του ένα διαμαντένιο δρεπάνι τον βοηθά να εξοντώσει τη Μέδουσα και να της κόψει το κεφάλι.

Αυτός εξάλλου ήταν εκείνος που είχε δώσει στην πρώτη γυναίκα, την Πανδώρα, ανθρώπινη φωνή και την είχε κάνει να μιλά με λόγια ψεύτικα, δόλια και κακά. Ο Βοιωτός ποιητής Ησίοδος παρουσιάζει τον Δία να δίνει την εντολή για να φτιαχτεί η Πανδώρα και τον Ερμή να βάζει μέσα της κάθε τι δολερό:

« Και πρόσταξε τον Ήφαιστο τον ξακουστό όσο πιο γρήγορα

να σμίξει χώμα και νερό, μέσα να βάλει λαλιά κι ανθρώπου δύναμη,

να μοιάζει στην όψη τις αθάνατες θεές η κοπελιά

με την ωραία, τη λαχταριστή μορφή. Κι έπειτα έβαλε την Αθηνά

να της διδάξει τέχνες, τον πολυποίκιλο ιστό να υφαίνει.

Την Αφροδίτη τη χρυσή να περιχύσει το κεφάλι της με χάρη,

πόθο σκληρό, φροντίδες που κατατρών τα μέλη.

Και τον Ερμή, τον υπηρέτη των θεών, του Άργου το φονιά,

τον πρόσταξε να βάλει μέσα της μυαλό αναίσχυντο και δόλιο χαρακτήρα.

………………………………………………………………………

Μέσα στα στήθη της ο υπηρέτης των θεών, του Άργου ο φονιάς,

ψεύδη, θωπείας λόγια και δόλιο χαρακτήρα

ετοίμασεμε τη βουλή του Δία του βαρύβροντου. Και μέσα της

φωνή της έβαλε των θεών ο κήρυκας κι ονόμασε τούτη τη γυναίκα Πανδώρα,… » (Ησίοδος, “Έργα και Ημέρες”, 60-

68 και 77- 80)

Ο Ερμής συμμετέχει με διάφορους ρόλους στις διάφορες φάσεις του τρωικού πολέμου. Αρχικά, ήταν αυτός που οδήγησε τις τρεις θεές στο όρος Ίδη, για να επιλέξει ο Πάρης την ομορφότερη. Στη συνέχεια, ο Ερμής ήταν πάλι αυτός που έκλεψε την πραγματική Ελένη και την έκρυψε στην Αίγυπτο.

Ο Ευριπίδης στην ομώνυμη τραγωδία παρουσιάζει την Ελένη να αφηγείται:

« Οργίστηκε η Ήρα που έτσι τη νικήσαν

κι εμπόδισε το γάμο μ’ εκείνον.

Στου Πρίαμου το γιο δε δίνει εμένα,

παρά το είδωλό μου, φτιάχνοντάς το

σαν πλάσμα ζωντανό από τον αιθέρα

κι αυτός θαρρεί πως μ’ έχει- κούφια ιδέα-

ενώ δε μ’ έχει καν………

Με πήρε στις πτυχές ο Ερμής του αιθέρα

Και σκεπασμένη σε θαμπή νεφέλη

-δε μ’ άφησε χωρίς φροντίδα ο Δίας-

Μ’ έφερε στου Πρωτέα εδώ τα σπίτια,

κρίνοντας πως αυτός απ’ όλους ήταν

πιο γνωστικός κι αγνό το γάμο έτσι

για το Μενέλαο θα κρατούσα… » (Ευριπίδης, “Ελένη”, 31- 36 και 44- 48)

Ο Ερμής επίσης στάλθηκε από τους θεούς στον Πάρη και τον ενημέρωσε για τις αποφάσεις τους. Κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου προτάθηκε από τους θεούς να κλέψει το κακοποιημένο από τον Αχιλλέα σώμα του Έκτορα. Λίγο αργότερα αυτός πάλι, μεταμορφωμένος σε θνητό, συνόδευσε το γέρο Πρίαμο ως τη σκηνή του Αχιλλέα για να του ζητήσει το νεκρό σώμα του γιου του Έκτορα.

Ο Όμηρος παρουσιάζει τον Δία να δίνει την εντολή στον Ερμή να συνοδέψει τον θλιβερό πατέρα Πρίαμο στη σκηνή του φονιά του γιου του:

« Σαν απ’ την πόλη έφυγαν και έφτασαν στον κάμπο,

οι άλλοι πίσω γύρισαν να ξαναμπούν στο κάστρο,

γιοι και γαμπροί. Δεν ξέφυγαν την προσοχή του Δία,

όταν στον κάμπο φάνηκαν• πόνεσε, όταν είδε

το γέροντα, και στον Ερμή, τον αγαπητό γιό, είπε:

«Ερμή, σου είναι ευχάριστο θνητούς να συντροφεύεις

κι όποιον σ’ αρέσει τον ακούς. Έλα και τρέξε τώρα

κι οδήγησε τον Πρίαμο στων Αχαιών τα πλοία,

να μην τον δει άλλος κανείς, να μην τον καταλάβει

στο δρόμο του, προτού αυτός στον Αχιλλέα φτάσει.»

Έτσι είπε• κι ο Αργοφονιάς του άκουσε το λόγο

κι ευθύς στα πόδια έδεσε αθάνατα σαντάλια,

χρυσά κι ωραία• σε στεριές και θάλασσες εκείνα

συχνά παντού τον πήγαιναν, σαν την πνοή του ανέμου•

στο χέρι πήρε το ραβδί, που των θνητών τα μάτια

μαγεύει, όσων θέλει αυτός, κι άλλους ξυπνά απ’ τον ύπνο•

τότε ο τρανός Αργοφονιάς κρατώντας το πετούσε.

Έφτασε στον Ελλήσποντο το γρήγορο και στην Τροία•

μοιάζοντας με γιο άρχοντα ξεκίνησε να πάει

με χνουδιασμένα μάγουλα, σ’ ώρα γλυκιά της νιότης. » (Όμηρος, “Ιλιάδα”, ραψ. Ω΄, 329- 348)

Πιστός στο καθήκον του δεν παρασύρεται από το φαΐ και το ποτό στο δείπνο που παρέθεσε ο Αχιλλέας στο βασιλιά της Τροίας, αλλά φροντίζει να εκτελέσει την αποστολή του στο ακέραιο:

« Οι άλλοι, οι αθάνατοι κι οι πολεμιστές άντρες

δαμασμένοι απ’ τον ύπνο ολονυχτίς κοιμόνταν•

μόνο τον πρωτοκλέφτη Ερμή δεν έπιανε ο ύπνος•

το βασιλιά τον Πρίαμο πώς θα απομακρύνει

σκεφτόταν από τα πλοία κρυφά απ’ τους θυροκράτες.

Πάνω απ’ το κεφάλι του στάθηκε τότε κι είπε:

«Γέροντα, δε σε νοιάζει πια κακό κι έτσι κοιμάσαι

ανάμεσα σ’ εχθρούς, γιατί σ’ άφησε ο Αχιλλέας.

Το γιο σου λύτρωσες δίνοντας πολλά δώρα•

όμως λύτρα τριπλάσια θ’ αναγκαστούν να δώσουν

οι γιοι σου που απόμειναν, πως είσαι εδώ αν μάθει

ο Ατρείδης κι αν μάθουν κι οι άλλοι οι Αργείοι.»

Έτσι είπε• φοβήθηκε αυτός και σήκωσε τον κράχτη.

Τότε ο Ερμής τους έζεψε τ’ άλογα, τα μουλάρια,

τους πέρασε απ’ το στρατό, κανένας δεν τους είδε. » (Όμηρος, “Ιλιάδα”, ραψ. Ω΄, 677- 691)

Τέλος, με τη λήξη του Τρωικού πολέμου ο Ερμής πάλι κατέβηκε στις Μυκήνες, για να προειδοποιήσει τον Αίγισθο γι' αυτά που έμελλε να πάθει εάν αποφάσιζε το γάμο του με την Κλυταιμνήστρα. Κι όταν ο Ορέστης πήρε την εκδίκηση για το φόνο του πατέρα του Αγαμέμνονα, ο Ερμής τον προστάτεψε από τις Ερινύες.

Πολλές φορές προστάτεψε τον Οδυσσέα. Ο ίδιος ο πολυμήχανος ήρωας διηγείται πως ο Ερμής, αφήνοντας τον Όλυμπο, τον προστάτεψε από την μάγισσα Κίρκη για να μην τον μεταμορφώσει κι αυτόν σε γουρούνι, όπως τους συντρόφους του, δίνοντάς του το μώλυ σαν αντίδοτο στα μαγικά βοτάνια της μάγισσας:

« Μα όταν πια ξεπέρασα το άγιο λαγκάδι

και στο παλάτι έφτανα της φαρμακούσας Κίρκης,

κει ο χρυσόραβδος Ερμής ήρθε να μ’ ανταμώσει,

στο παλάτι σαν πήγαινα, μοιάζοντας μ’ ένα νέο

που γένια μόλις έβγαζε, μες στον ανθό της νιότης.

Μου κράτησε το χέρι μου κι αυτά τα λόγια είπε:

«Πού πάλι, δύστυχε, τραβάς στα ακροβούνια μόνος

τον τόπο αυτό μη ξέροντας; Σε στέριες μάντρες μέσα

της Κίρκης οι σύντροφοί σου βρίσκονται σαν γουρούνια.

Να τους λυτρώσεις έρχεσαι; Πως δε γυρνάς νομίζω,

μα πως θα μείνεις και εσύ αντάμα με τους άλλους.

Αλλ’ έλα απ’ τα βάσανα εγώ θα σε λυτρώσω.

Να, πάρε αυτό το βότανο, πά;νε μ’ αυτό στης Κίρκης,

ωσότου απ’ το κεφάλι σου την κακιά ώρα διώξεις.

Και θα σου πως τις πονηριές της Κίρκης όλες τώρα:

Θα σου ετοιμάσει ένα πιοτό με μέσα του φαρμάκια•

να σε μαγέψει δεν μπορεί ωστόσο• δε θ’ αφήσει

το βότανο που σου δίνω. Μα θα σου πω και τ’ άλλα:

Όταν με το μακρύ ραβδί η Κίρκη σε αγγίξει,

απ’ το μηρό σου τράβηξε το κοφτερό σπαθί σου

και όρμησέ της θέλοντας να τη σκοτώσεις τάχα.

Θα φοβηθεί και θα σου πει να κοιμηθείς μαζί της•

τότε εσύ μην αρνηθείς αυτό που θα ζητήσει,

αν θες συντρόφων γλιτωμό κι έγνοια για σε να δείξει.

Μα ζήτησέ της των θεών τον όρκο να σου δώσει,

να μη σκεφτεί άλλο κακό για σε μέσα στο νου της,

να μη σε κάνει αδύναμο, σαν γυμνωθείς μπροστά της.»

Έτσι είπε και μου έδωσε από τη γη τραβώντας

το βότανο ο Αργοφονιάς• είπε τα φυσικά του:

η ρίζα είναι μαλακιά, τ’ άνθη του γαλατένια•

μώλυ το λένε οι θεοί• θνητός το ξεριζώνει

δύσκολα- οι θεοί μόνο, που όλα μπορούν να κάνουν.

Προς τον ψηλό τον Όλυμπο πια ο Ερμής τραβούσε

μέσα απ’ το δασωτό νησί…. » ( Όμηρος, “Οδύσσεια”, ραψ. κ΄, 275- 308)

Για άλλη μια φορά, στο νησί της Καλυψώς τώρα, ο Ερμής επιχειρεί να σώσει πάλι τον Οδυσσέα. Με παρακίνηση του Δία επεμβαίνει και γνωστοποιεί στην Καλυψώ τη σχετική με την τύχη του Οδυσσέα απόφαση των θεών, να επιστρέψει στην Ιθάκη:

« Ύστερα είπε στον Ερμή, το λατρευτό το γιο του:

«Ερμή, μαντατοφόρος συ δικός μου είσαι πάντα•

στην ομορφόμαλλη τη ναι τον άσειστο ορισμό μας

να πεις, ο καρτερόψυχος να πάει Οδυσσέας

στη γη του ασυντρόφιαστος κι από θεούς κι ανθρώπους•

με σχεδία ξυλόδετη, τραβώντας μύρια πάθη,

σε μέρες είκοσι να ‘ρθει στην εύφορη Σχερία,

στων Φαιάκων τα χώματα, που θεών όμοιοι είναι•

αυτοί εγκάρδια σαν θεό θα τον τιμήσουν όλοι,

στην πατρική γη ύστερα με πλοία θα τον στείλουν

δίνοντάς του απλόχερα χαλκό, ρούχα, χρυσάφι•

στην Τροία δε θα έβρισκε τόσο ο Οδυσσέας

απ’ τη λεία μερίδιο του, και σώος αν γυρνούσε.

Γιατί είναι της μοίρας του να πάει στους δικούς του,

στο σπίτι τ’ αψηλόροφο, στη γη την πατρική του.»

Είπε• και ο ψυχοπομπός αργοφονιάς δεχόταν.

Αμέσως φόρεσε χρυσά στα πόδια του σαντάλια,

όμορφα και αθάνατα• στα πέλαγα τον φέρνουν

και στις απέραντες στεριές με τις πνοές του αέρα.

Πήρε ραβδί στο χέρι του• τα μάτια των ανθρώπων

μ’ αυτό μαγεύει κλείνοντας ή τους ξυπνά απ’ ύπνο.

Ο δυνατός αργοφονιάς κρατώντας το πετούσε.

Την Πιερία πέρασε, στη θάλασσα πια ήρθε•

πετούσε πια στα κύματα όπως πετάει ο γλάρος,

που στης άκαρπης θάλασσας τ’ άγρια βάθη ψάρια

ζητώντας τα γερά φτερά στην άρμη της νοτίζει•

πέρασε κύματα σωρούς ο Ερμής μ’ αυτόν όμοιος.

Αλλ’ όταν πια στο μακρινό νησί φτασμένος ήταν,

τ’ ανταριασμένο πέλαγο πίσω αφήνοντάς το,

πια περπατούσε στη στεριά, κι εκεί σε σπήλαιο πήγε,

όπου η ομορφόμαλλη νεράιδα κατοικούσε•

την πέτυχε στο σπίτι της• είχε φωτιά στο τζάκι•

μύριζε μόσχο το νησί, ο καλόσχιστος κέδρος

κι η θούγια, καθώς καίγονταν• εκείνη τραγουδούσε

και ύφανε στον αργαλειό μ’ ολόχρυση σαγίτα.

…………………………………………..

Κι αφού καλά τα θαύμασε μες στην ψυχή του όλα,

τράβηξε στην πλατιά σπηλιά. Κι αντίκρυ της σαν είδε

η Καλυψώ, λαμπρή θεά, τον γνώρισε ποιος ήταν•

γιατί δεν ήταν άγνωστος ένας θεός στον άλλο,

ακόμη κι όταν κάθονται σε μακρυσμένους τόπους.

Τον ανδρείο Οδυσσέα μέσα σε βρήκε ωστόσο•

Αυτός, καθόταν στο γιαλό, σαν άλλοτε θρηνούσε

με δάκρυα λύπες, στεναγμούς σπαράζοντας τα στήθη•

την άκαρπη τη θάλασσα δακρύζοντας κοιτούσε.

Κι η Καλυψώ σ’ ένα θρονί ολόλαμπρο, ωραίο

κάθισε τότε τον Ερμή κι ύστερα τον ρωτούσε:

«Γιατί, χρυσόραβδε Ερμή, στο σπίτι μου έχεις έρθει,

σεβάσμιε κι αγαπητέ; Πιο πριν δε μου ερχόσουν!

Πες μου ό,τι κι αν σκέφτεσαι• θα κάνω ό,τι θελήσεις,

αν είναι για το χέρι μου και αν μπορεί να γίνει.

Πιο μέσα όμως διάβαινε, να σε φιλοξενήσω.»

Έτσι του μίλησε η θεά και έστρωσε τραπέζι

γεμάτο αθάνατη τροφή, κόκκινο νέκταρ δίπλα.

Τρωγόπινε ο αργοφονιάς ψυχοπομπός με κέφι.

Όταν πια έφαγε καλά κι ευφράνθηκε η ψυχή του,

γύρισε τότε στη θεά κι αυτά τα λόγια είπε:

«Είμαι θεός κι είσαι θεά και με ρωτάς τι ήρθα•

θα σου μιλήσω ξάστερα, γιατί εσύ το θέλεις.

Δεν ήθελα, μα μ’ έστειλε να ‘ρθω εδώ ο Δίας.

Ποιος τόσο αλμυρό νερό, απέραντο, να σκίζει

θα ήθελε; Δεν είναι καν πόλη θνητών καμία

εδώ κοντά, τρανές σε μας θυσίες να προσφέρουν.

Μα δεν μπορεί άλλος θεός του ασπιδοφόρου Δία

να ξεστρατίσει απ’ τη βουλή ούτε να τη χαλάσει.

Λένε πως βρίσκεται εδώ πιο δύστυχος απ’ όλους

όσοι πολέμησαν γερά του Πρίαμου την πόλη

χρόνους εννιά• το δέκατο κουρσεύοντάς την, τέλος,

γυρνούσαν• μα στην Αθηνά έκαναν μέγα σφάλμα

κι αυτή ξεσήκωσε άνεμο και κύματα μεγάλα.

Οι σύντροφοί του χάθηκαν όλοι οι αντρείοι τότε

κι αυτόν κύμα και άνεμος έφερε στο νησί σου.

Αυτόν ζητάει γρήγορα να τον ξεπροβοδίσεις•

δεν είναι να χαθεί αυτός μακριά απ’ τους δικούς του•

είναι της μοίρας του να δει και πάλι τους δικούς του,

στο σπίτι το ψηλόροφο, στη γη του πια να φτάσει.» » (Όμηρος, “Οδύσσεια”, ραψ. ε΄, 28- 62, 76- 115)

Κι όταν ο Ιθακίσιος βασιλιάς έφτασε στην ποθητή Ιθάκη και σκότωσε τους μνηστήρες της Πηνελόπης, ο Ερμής οδήγησε τις ψυχές τους στου Άδη τα δώματα:

« Τότε ο κυλλήνιος Ερμής πια τις ψυχές καλούσε

των μνηστήρων• στα χέρια του χρυσό ραβδί κρατούσε

κι όμορφο• μ’ αυτό μαγεύει τα μάτια των ανθρώπων,

άλλων τα κλείνει και ξυπνά από τον ύπνο άλλους.

Μ’ αυτό τις έβαλε μπροστά κι αυτές ακολουθούσαν

τσιρίζοντας. Όπως πετούν μες στης σπηλιάς το βάθος

νυχτερίδες τσιρίζοντας, κάποια τους όταν πέσει

απ’ το βράχο, σ’ αρμαθιά καθώς είναι πιασμένες,

έτσι κι αυτές κατέβαιναν τσιρίζοντας• μπροστά τους

οδηγός ήταν ο Ερμής στους μουχλιασμένους δρόμους. » (Όμηρος, “Οδύσσεια”, ραψ. ω΄, 1-10)

Αιδώς Έλληνες, έφτασε η ώρα να χαθούμε ή να σωθούμε…

2012-01-18T23:28:00.000+02:00

[[ δαμ- ων ]]

Αφορμή σήμερα θα πάρουμε από ένα περιστατικό που αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα. Οι Τρώες είχαν κάνει επίθεση στο στρατόπεδο των Αχαιών, που είχαν οπισθοχωρήσει πανικόβλητοι. Και σίγουρα θα γνώριζαν την ήττα και θα γύριζαν ντροπιασμένοι πίσω στην πατρίδα, όσοι φυσικά γλύτωναν από το ξίφος των ανδρών του βασιλιά Πρίαμου. Μα τότε μίλησε η καρδιά του Αίαντα του Τελαμώνιου, που εγκαρδίωσε τους Έλληνες. Τους κέντρισε στο ευαίσθητο σημείο: στο φιλότιμο του Έλληνα! Και ο Αίας είχε πολύ φιλότιμο μέσα του! (μας έχει δοθεί η ευκαιρία και το αναλύσαμε σε άρθρο με 5 συνέχειες τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2009).

Απευθύνθηκε στους συμπολεμιστές του με τα λόγια που βγαίνουν μέσα από τους στίχους του Όμηρου:

[[ Εγκαρδίωνε κι ο Αίαντας τους φίλους απ’ την άλλη:

«Ντροπή, Αργείοι• έφτασε η ώρα να χαθούμε

ή να σωθούμε το κακό διώχνοντας απ’ τα πλοία.

Ελπίζετε, αν ο Έκτορας τα πλοία μας πατήσει,

στη γη του με τα πόδια του καθένας θα φτάσει;

Δεν ακούτε τον Έκτορα πως όλους εμψυχώνει

να κάψουν τα καράβια μας πως όλους ερεθίζει;

Δεν τους φωνάζει για χορό, τους λέει να πολεμήσουν.

Σκέψη καλύτερη για μας και γνώμη δεν υπάρχει

από κοντά να σμίξουμε τη δύναμη, τα χέρια.

Ας χαθούμε καλύτερα για πάντα ή να ζούμε

παρά να στραγγιζόμαστε χρόνια μέσα σε μάχες

έτσι μπροστά στα πλοία μας από κατώτερούς μας.»

Έτσι είπε και ξεσήκωσε αντρεία στον καθένα. ]] (Όμηρος, Ιλιάδα, ραψ. Ο΄, 501- 514)

«Αἰδώς Ἀργεῖοι»: βροντοφώναξε ο Αίας. Και την “αιδώ”, την ντροπή, οι πρόγονοί μας σε όλους τους αιώνες, από την μυθική εποχή μέχρι την εποχή των πατεράδων μας, την είχαν σαν ηθικό κόσμημα, την είχαν σαν αρετή! Η αιδώς και η δίκη (δικαιοσύνη) ήσαν τα δώρα του Δία στην ανθρωπότητα, όπως μας αναφέρει ο Πλάτωνας, για να μην αφανιστεί. Όπως μας λέει ο Αθηναίος φιλόσοφος στο έργο του “Πρωταγόρας”, για να μην αφανίζονται οι άνθρωποι από τα θηρία, ο Δίας τους συγκέντρωσε σε πόλεις. Εκεί για να μπορέσουν να επιβιώσουν χωρίς αναταραχές, τους έστειλε με τον αγγελιοφόρο του Ερμή την αιδώ και τη δικαιοσύνη για να αποτελέσουν τα κοσμήματα των πόλεων και τη βάση των θεσμών!

Η συνέχεια >>> εδώ …

Ας δούμε, όμως, καλύτερα αυτό το απόσπασμα: «Για την εξασφάλιση της τροφής τους οι τεχνικές τους ικανότητες παρείχαν αρκετή βοήθεια• ήταν όμως ανεπαρκείς στον πόλεμο με τα θηρία. Γιατί δεν είχαν ακόμη την πολιτική τέχνη, μέρος της οποίας είναι η πολεμική. Επιδίωκαν λοιπόν να συγκεντρωθούν και να εξασφαλίσουν τη σωτηρία τους χτίζοντας πόλεις. Όταν όμως συγκεντρώνονταν όλοι μαζί, αδικούσαν ο ένας τον άλλον, επειδή δεν κατείχαν την πολιτική τέχνη• σκόρπιζαν έτσι, πάλι, και αφανίζονταν. Ο Δίας, λοιπόν, επειδή φοβήθηκε για το γένος μας, μήπως εξαφανιστεί όλο, στέλνει τον Ερμή να φέρει στους ανθρώπους την αιδώ και τη δικαιοσύνη, για να αποτελούν κοσμήματα για τις πόλεις και τους θεσμούς που στερεώνουν τη φιλία. Ρωτάει λοιπόν ο Ερμής το Δία με ποιον τρόπο θα δώσει τη δικαιοσύνη και την αιδώ στους ανθρώπους: «να μοιράσω και αυτές όπως μοιράζουν τις τέχνες;» Τις έχουν μοιράσει με τον εξής τρόπο: ένας που κατέχει την ιατρική τέχνη, είναι αρκετός για πολλούς συμπολίτες του, το ίδιο και οι άλλοι δημιουργοί. Τη δικαιοσύνη λοιπόν και την αιδώ, έτσι να τις τοποθετήσω ανάμεσα στους ανθρώπους ή να τις μοιράσω σε όλους; Σε όλους, είπε ο Δίας, και όλοι να έχουν μερίδιο. Γιατί δε θα υπήρχαν πόλεις, αν συμμετείχαν λίγοι σ’ αυτές, όπως στις άλλες τέχνες. Και, βέβαια, να θέσεις εκ μέρους μου νόμο, εκείνον που δεν μπορεί να συμμετέχει στην αιδώ και τη δικαιοσύνη να τον σκοτώνουν ως αρρώστια της πόλης.» (Πλάτωνας, “Πρωταγόρας”, 322Β- D)

Ρητή η παρακαταθήκη του Δία, λοιπόν, στους ανθρώπους. Χωρίς εντροπή, χωρίς σεβασμό του ενός προς τον άλλο, χωρίς συστολή, αλλά και τάξη, νόμο και δίκαιο, πολιτείες και οργανωμένες κοινωνίες δεν μπορούν να υφίστανται. Η αιδώς και η δικαιοσύνη είναι η συνεκτική ύλη των πολιτών για να αποτελέσουν τις πολιτείες και τις κοινωνίες.

Η αιδώς είναι για τους αρχαίους μια έννοια σύνθετη, που το σημασιολογικό της περιεχόμενο δεν μπορεί να αποδοθεί στα νέα ελληνικά με μια λέξη. Είναι η ηθικότητα, η ηθική συνείδηση, ο σεβασμός στους νόμους (κυρίως στους άγραφους), το φιλότιμο, ο αυτοσεβασμός. Γενικά εκφράζει το συναίσθημα της ντροπής που νιώθει ο άνθρωπος για κάθε πράξη του που αντιβαίνει στον καθιερωμένο ηθικό κώδικα του κοινωνικού του περιβάλλοντος. Κι αυτή η “ντροπή” πλησιάζει περισσότερο προς την έννοια του σεβασμού και της σεμνότητας χωρίς να έχει σχέση με ενοχές και τύψεις. Ο λαός μας, που αντιλαμβανόταν με πολλή λεπτότητα την έννοια “αιδώς”, την απέδιδε με τη λέξη “τσίπα” (λεπτή κρούστα), που ξέρομε πόσο εύκολα μπορεί να σπάσει. Τον δε αναιδή απλά τον αποκαλούσε “ξετσίπωτο”, ενώ για το άδικο ήταν βέβαιος ότι ποτέ δεν ευλογείται. Αναίσχυντες και άδικες πράξεις σπίλωναν το όνομα και αμαύρωναν το πρόσωπο.

Η αιδώς βασικά εκφράζει το αίσθημα που έχει κάποιος έναντι του όσιου και του ιερού. Επειδή ο Αίας ανήκει στην ομηρική εποχή, να τονίσουμε εδώ ότι σ’ αυτή την εποχή η αιδώς καθόριζε τη συμπεριφορά του ανθρώπου προς τους συνανθρώπους του! Η ισχυρότερη ηθική δύναμη που γνωρίζει δεν είναι ο φόβος προς τον θεό, αλλά ο σεβασμός προς την κοινή γνώμη των συνανθρώπων του, που ρυθμίζεται και καθορίζεται από την κυριαρχία της αιδούς.

«Αιδώς του κάλλους ακρόπολις.» είπε ο Μένανδρος, για να προσθέσει αργότερα: « Πας ερυθριών χρηστός είναι μοι δοκεί.» Η “αιδώς” είναι η αρετή εκείνη που μας κάνει να κοκκινίζουμε, όταν αισθανόμαστε πως κάνουμε κάτι από αυτά που δεν πρέπει, ότι αντιβαίνουμε τους ηθικούς νόμους, που μπορεί να είναι άγραφοι, αλλά έχει θεσπίσει το ανώτερο στοιχείο εντός μας, η ψυχή.

Η δίκη (δικαιοσύνη) για τους αρχαίους Έλληνες έκφραζε την ηθική αρετή που εμπνέει τον απόλυτο σεβασμό των δικαιωμάτων του άλλου και την απόδοση του δίκαιου. Θεωρούνταν μέγιστο αγαθό για την ψυχή: «Η δικαιοσύνη είναι το μεγαλύτερο αγαθό για την ίδια την ψυχή και η ψυχή πρέπει να κάνει τα δίκαια» (Πλάτωνας, “Πολιτεία”, 612 Β) Έτσι, η δίκη είναι το συναίσθημα της δικαιοσύνης, η αντίληψη του δικαίου και του άδικου, ο σεβασμός των γραπτών νόμων και των δικαιωμάτων των άλλων.

Η αιδώς και η δίκη κρατούν δεμένους ψυχικά τους ανθρώπους, ώστε αυτοί να μην συγκρούονται, με αποτέλεσμα να αποφεύγεται και να προλαμβάνεται η αδικία κι έτσι να μη διαταράσσεται η ομαλή συμβίωση, να διασφαλίζεται η συνοχή του συνόλου, να διατηρείται ισορροπία και να επικρατεί ευταξία στην οργανωμένη κοινωνία. Η αιδώς λοιπόν και η δίκη αποτελούν τη βάση της κοινωνικής συμβίωσης και την προϋπόθεση για την ανάπτυξη του πολιτισμού. Ο Δίας τις κατένειμε κατά τον ίδιο τρόπο σε όλους τους ανθρώπους. Ο Δίας για τους αρχαίους συμβόλιζε το Νου, την Παγκόσμια Διάνοια. Σε κάθε ανθρώπινο νου, που είναι συστατικό της ψυχής, έχει βάλει, σαν κόσμημα της ψυχής, σαν πετράδια της ανθρώπινης αρετής την αιδώ και τη δικαιοσύνη.

Η αιδώς και η δίκη μοιράζονται σε όλους τους ανθρώπους. Όμως αυτό δε σημαίνει και ότι τις αφήνουν να αναδυθούν όλοι, γιατί ενδέχεται να υπάρχουν κάποιοι που δε θέλουν να τις αφήσουν, παρόλο που τις κατέχουν. Έτσι μπορούμε να εννοήσουμε ότι επαφίεται στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου να βγάλει στην επιφάνεια του είναι του και να τα κάνει τρόπο ζωής τα δώρα του Δία. Δεν αρκεί η προσφορά του θεού, αλλά απαιτείται επιπλέον και εσωτερικός αγώνας και προσπάθεια του ανθρώπου για την ανάδυση των παραπάνω αξιών. Επομένως όλοι οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα και την υποχρέωση να αφήσουν να εκδηλωθεί η αιδώς και η δίκη. Όμως για αυτό χρειάζεται και η προσωπική τους προσπάθεια. Η αιδώς και η δίκη κατοχυρώνουν την αξιοπρέπεια του ατόμου, γιατί το εμποδίζουν να παραδοθεί στο χάος των παρορμήσεων του. Παράλληλα αποτελούν την τροχοπέδη στις εγωιστικές τάσεις του, την ιδιοτέλεια, τη μισαλλοδοξία, την επιθετικότητα, την απληστία, και τονώνουν σε αυτό τις ηθικές εκείνες δυνάμεις που συντελούν στην εμπέδωση της κοινωνικής αρμονίας και της πολιτικής ενότητας. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο οι δύο αυτές αρετές χαρακτηρίζονται από το Δία ως «πόλεων κόσμοι τε και δεσμοί φιλίας συναγωγοί».

Όποιος εμποδίζει την ανατολή αυτού του διπλού ήλιου, επικρατεί στη ζωή του ηθικό σκοτάδι, που διαχέεται στο περιβάλλον γύρω του. Η ζωή του διέπεται από ιδιοτέλεια, απληστία, ανηθικότητα. Ο άνθρωπος αυτός είναι άδικος και αναιδής. Γι αυτό ο Κεινίας είπε: «Οι τρείς αιτίες που κάνουν τον άνθρωπο να αδικεί είναι η φιληδονία (σωματικές απολαύσεις), η πλεονεξία (υλικές απολαύσεις) και η φιλοδοξία». Όταν λείψουν από τη την ανθρωπότητα η αιδώς και η δικαιοσύνη, είναι να πεις: «Μηκέτ’ έπειτ’ ώφελλον εγώ πέμπτοισι μετείναι ανδράσιν» [Μακάρι εγώ ανάμεσα στου πέμπτου γένους τους ανθρώπους να μην ήμουν] (Ησίοδος, “Έργα και Ημέρες”, 174), γιατί τότε: «τα δε λείψεται άλγεα λυγρά θνητοίς ανθρώποισι, κακού δ’ ουκ έσσεται αλκή» [μόνο οι πόνοι οι θλιβεροί θα απομείνουν στους θνητούς ανθρώπους, κι από το κακό δε θα υπάρχει προφύλαξη]. Ας δούμε όμως καλύτερα αυτό το απόσπασμα από τον Ησίοδο:

«Διόλου δε θα τιμάται ο πιστός στον όρκο του, ο αγαθός,

ο δίκαιος, μα του κακού το δράστη θα τιμήσουν πιο πολύ και τον ακόλαστο.

Στη βία των χεριών το δίκαιο κι η ντροπή θα είναι,

ο άντρας ο κακός θα βλάπτει τον καλύτερο,

θα τον κατηγορεί με λόγια διεστραμμένα, δίνοντας κι από πάνω όρκο.

Ο φθόνος χαιρέκακος, κακόγλωσσος, στην όψη μισητός,

θα συνοδεύει όλους τους ταλαίπωρους ανθρώπους.

Και τότε προς τον Όλυμπο απ’ τη γη με τους πλατιούς τους δρόμους,

αφού σε άσπρα πέπλα το ωραίο σώμα τους καλύψουνε,

θα παν να σμίξουνε με των αθανάτων το γένος, τους ανθρώπους αφήνοντας,

η Αιδώς και η Νέμεση. Και μόνο οι πόνοι οι θλιβεροί θα απομείνουν

στους θνητούς ανθρώπους. Κι απ’ το κακό προφύλαξη δε θα υπάρχει.» (Ησίοδος, “Έργα και Ημέρες”, 190- 201)

Ο Δίας διαβλέποντας την κατάπτωση του ανθρώπου όταν δεν έχει την αιδώ και την δικαιοσύνη δίνει αυστηρή εντολή στον Ερμή: «Και νόμον γε θες παρ’ εμού τον μη δυνάμενον αιδούς και δίκης μετέχειν κτείνειν ως νόσον πόλεως». Με νόμο από τον πατέρα θεών κι ανθρώπων, όποιος δεν μετείχε στις δύο αυτές βασικές θείες αρετές, έπρεπε να θανατώνεται, επειδή αποτελούσε αρρώστια για την πόλη!

Σήμερα η κοινωνία μας νοσεί βαρύτατα. Η πολιτεία πάσχει από «νόσον ανίατη», από μεταστατικό καρκίνο που έχει επεκταθεί με ραγδαίο ρυθμό! Όλος ο πλανήτης έχει μολυνθεί από τη νόσο! Κι όλα αυτά γιατί έχουν εκλείψει η αιδώς και η δικαιοσύνη. Κερδοσκόποι αναίσχυντοι με στέμμα την αδικία κάνουν γενοκτονίες. Πολιτικοί αισχροί, βουτηγμένοι στην παρανομία και στη λαμογιά σύρουν τους πολίτες τους στην εξαθλίωση προωθώντας την παγκόσμια δικτατορία, όπου 2000 άτομα σε όλον τον κόσμο θα τυραννούν τα δισεκατομμύρια του πληθυσμού της γης με δικαίωμα πάνω τους για ζωή ή θάνατο. Κυνικά ο Πόντιος Πιλάτος του Κυπριακού, ο ωμός ανθέλληνας Χένρυ Κίσινγκερ, μας προϊδεάζει αυτές τις μέρες για τον επικείμενο μεγάλο (παγκόσμιο) πόλεμο, όπου έχει ήδη στέψει και τον νικητή, τις ΗΠΑ, οι οποίες θα εξασφαλίσουν την κυριαρχία επί όλων των κατοίκων του πλανήτη ελέγχοντας τα τρόφιμα, τις πρώτες ύλες και όλες τις ενεργειακές πηγές. Οι υποτελείς φυτοζωούντες πρέπει να αισθάνονται μεγάλη χαρά που θα υπηρετούν τη Νέα Τάξη!

Στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια γινόμαστε καθημερινά θεατές ενός θεάτρου του παραλόγου από προδότες πολιτικούς, καναλάρχες και πληρωμένους δημοσιογράφους. Παγκοσμιοποιημένοι οικονομικοί εγκληματίες σε συνεργασία με τους νεόκοπους ντόπιους μαυραγορίτες έχουν πέσει σαν τις ύαινες στο μισοπεθαμένο πτώμα της Ελλάδας. Μιας Ελλάδας, που εθισμένη στην Εβραιοχριστιανική ιδεολογία, περιμένει να πεθάνει προσμένοντας την μελλοντική της ανάσταση. Προφανώς όχι μετά από τρεις μέρες ή έστω μετά τρία χρόνια. Μετά από τρεις αιώνες!

«Δεν ξέραμε την πραγματική κατάσταση της χώρας», δήλωσε ο πρώην Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ! Ουσιαστικά ομολόγησε ότι ανέλαβε τα ηνία της χώρας, κυβέρνησε τον τόπο, χωρίς να ξέρει προς τα πού πάει το σκάφος! Και το τσάκισε οδηγώντας το όχι στην Ιθάκη, που είχε υποσχεθεί, από το Καστελόριζο, αλλά κατευθείαν στα βράχια! Μερικές μέρες πριν είχε παραδεχτεί ο υπουργός του και σημερινός επίσης υπουργός του δοτού Παπαδήμου- που μας τον επέβαλαν τα ξένα κέντρα για να συνεχίσει το έργο της άνευ όρων παράδοσης στην ακόρεστη όρεξή τους- ο Μ. Χρυσοχοϊδης: «Ο Παπανδρέου κι εμείς καταστρέψαμε την χώρα».

Ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για το χάος και την καταστροφή που έφερε στη χώρα και στον λαό μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, ο Γ. Παπανδρέου, είχε το επαίσχυντο θράσος να δηλώσει υπερήφανος για τη μάχη που έδωσε προκειμένου να μην χρεοκοπήσει η χώρα! Ο άνθρωπος που εξαπάτησε συνειδητά έναν ολόκληρο λαό, προκειμένου να γίνει Πρωθυπουργός! Αυτός ο ξεφτίλας που εξελέγη με το «λεφτά υπάρχουν»- αν και ο Προβόπουλος τον είχε προϊδεάσει για την δεινή θέση μας- αυτός ο πολιτικός απατεώνας, που δήλωνε ότι θα έδινε αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις και ότι θα ξαναέφερνε το χαμόγελο και την αισιοδοξία στα χείλη των Ελλήνων, προκαλεί περισσότερο, λέγοντας ότι αισθάνεται υπερήφανος! Εμείς θα ερμηνεύσουμε την υπερηφάνεια του ως: Υπερήφανος για την φτώχεια και την εξαθλίωση που προκάλεσε στον ελληνικό λαό. Υπερήφανος πού μαζί με το δημόσιο χρέος, αύξησε τα λουκέτα στα μαγαζιά, την ανεργία και τις αυτοκτονίες των Ελλήνων. Υπερήφανος που διέσυρε τη χώρα και τους Έλληνες, λέγοντας στα διεθνή φόρα ότι κυβερνά μια διεφθαρμένη χώρα.

Την ώρα, που όταν εξελέγη Πρωθυπουργός, είχε την δυνατότητα να πάρει δάνεια με ελάχιστο επιτόκιο, λες και οδήγησε επίτηδες την χώρα στο έλεος των κερδοσκόπων, μαζί με το διασυρμό που της επεφύλασσε με τον συνεργάτη του Παπακωνσταντίνου- αυτός που μιλούσε για...τιτανικό. Ενώ είχε την δυνατότητα να πάρει την βοήθεια της Ρωσίας όταν του έδινε ο Πούτιν, έσκαψε τον λάκκο της χώρας μας, βάζοντάς μας -χωρίς να ρωτήσει τον λαό- στο ΔΝΤ και στο επαχθές Μνημόνιο 1 το οποίο ούτε καν έφερε προς κύρωση στη Βουλή, στέλνοντας στον καιάδα τους Έλληνες! Υπέσκαψε το μέλλον της χώρας και των επόμενων γενεών, ξεπουλώντας ουσιαστικά την Ελλάδα στους διεθνείς κερδοσκόπους! Και χωρίς αιδώ δήλωσε στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ ότι ούτε λυπάται, ούτε μετανιώνει για την πολιτική που ακολούθησε γιατί έκαμε ως πατριώτης το καθήκον του!

Αν η αιδώς είχε παραμείνει σε ίχνη στην χώρα που την εξύμνησε και την τίμησε, σίγουρα τώρα ντροπιασμένη θα έτρεξε να κρυφτεί… Και κανείς πολιτικός απ’ όσους διέπραξαν σωρεία αδικιών δεν πήγε φυλακή. Ίσως γιατί κανείς από τους ασκούντες την εξουσία- πολιτική νομοθετώντας και δικαστική δικάζοντας- δεν έχει διαβάσει Πλάτωνα, που είπε: «Η αδικία είναι το δεύτερο από όλα τα κακά κατά το μέγεθος. Αυτό που πράγματι είναι το πρώτο και το μεγαλύτερο είναι να μην τιμωρείται αυτός που αδικεί.» (Πλάτωνας, “Γοργίας”, 469 C). Η πολιτική που εφαρμόστηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια είχε ως επίκεντρο την απληστία. Εκτός από Πλάτωνα οι ακαλλιέργητοι πολιτικοί μας δεν έχουν διαβάσει ούτε Αριστοτέλη: «Τα πιο μεγάλα αδικήματα γίνονται από τις υπερβολικές επιθυμίες και όχι για την απόκτηση των αναγκαίων. (Αριστοτέλης, “Πολιτικά”, 1267 α). Έτσι επιβεβαιώθηκε πλήρως ο Ιερός Αυγουστίνος, που είπε: «Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι πολιτική εξουσία, παρά οργανωμένη ληστεία;

Ανεργία, συσσίτια, άστεγοι, συνεχείς και δίχως κριτήριο μειώσεις μισθών και συντάξεων, φοροεπιδρομές, φοροδιαφυγή, εμφανείς κοινωνικές αδικίες, αυτοκτονίες, απώλεια εθνικής αυτοτέλειας, λαθρομετανάστευση, εγκληματικότητα, συνθέτουν τον εφιαλτικό χάρτη της καθημερινότητας της χώρας. Οι Έλληνες νιώθουν απροστάτευτοι, είναι απαισιόδοξοι. Δεν βλέπουν από πουθενά φως, δεν υπάρχει διέξοδος. Δεν φαίνονται στον ορίζοντα νέα ελπιδοφόρα πολιτικά σχήματα. Ο κόσμος του πνεύματος έχει σιγήσει (αδύναμος, άραγε, ή ασυγκίνητος;). Οι Έλληνες νιώθουν να έχουν ατιμαστεί και όπως έγραψε ο Μιγκέλ Θερβάντες: «Ένας άνθρωπος ατιμασμένος είναι χειρότερα από νεκρός.»

Πέσαμε, πατριώτες, αμαχητί. Διαγράψαμε από τη μνήμη μας το «Μολών λαβέ», τον Μαραθώνα, τις Θερμοπύλες, τη Φιλική Εταιρεία, τον Καραϊσκάκη και τη Μπουμπουλίνα, το Μεσολόγγι και το Αρκάδι, το ΟΧΙ των παππούδων και των πατεράδων μας. Ίσκιοι καταντήσαμε, φαντάσματα του παρελθόντος. Ριψάσπιδες και ραγιάδες…

Η Ελλάδα έχει ήδη χρεωκοπήσει. Η χειρότερη χρεωκοπία της δεν είναι η οικονομική. Είναι η χρεωκοπία αξιών και ιδεών! Είναι η χρεωκοπία του ηρωισμού που πηγάζει από αυτή τη χώρα! Όλοι στο εξωτερικό μιλάνε για την ανεξέλεγκτη οικονομική χρεωκοπία σε λίγες βδομάδες. Η Μέρκελ και οι πάτρωνές της με το ΔΝΤ ετοιμάζουν το εφιαλτικό και δουλοπαρικό νέο μνημόνιο. Και οι εδώ υπηρέτες των οικονομικών δολοφόνων- και οι έχοντες αναλάβει την εργολαβία της κατεδάφισης της χώρας που στηρίζουν την κυβέρνηση, και ο διορισμένος πρωθυπουργός- έχουν στρέψει το πρόσωπό τους από τα καυτά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και το μόνο που τους ενδιαφέρει να εκτελέσουν το συμβόλαιο θανάτου του ελληνικού λαού!

Την χρεοκοπία της Ελλάδας προεξοφλεί ο γαλλικός οίκος αξιολόγησης Fitch, καθώς θεωρεί ότι πρόκειται για μια αναπόφευκτη εξέλιξη που θα συμβεί πάρα πολύ σύντομα. Ειδικότερα, σύμφωνα με συνέντευξη του Έντουαρντ Πάρκερ, εκτελεστικού διευθυντή της Fitch, η ελληνική χρεοκοπία θα συμβεί σύντομα και δεν θα αποτελεί έκπληξη. «Η Ελλάδα είναι αφερέγγυα και θα χρεοκοπήσει», είπε χαρακτηριστικά ο Πάρκερ, σημειώνοντας ότι η χώρα μας είναι η.........

πλέον υπερχρεωμένη χώρα από όλες τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης. Αφορμή για την ελληνική χρεοκοπία, κατά τον Πάρκερ θα είναι η αδυναμία αποπληρωμής του ομολόγου των 14,5 δισ. ευρώ που λήγει στις 20 Μαρτίου. Επομένως σε δύο μήνες θα έχουμε στην πράξη το «χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου». Κι αντί να κάνουν σχέδια οι υπουργοί για την επόμενη ημέρα, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η διάδοχη κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ, για όσους προέρχονται απ’ αυτό το κόμμα, ή η αυτοδυναμία αν γίνουν εκλογές και κερδίσει η Ν.Δ. ή η συγκυβέρνηση για όσους προέρχονται από το ΛΑΟΣ. Και η Ελλάδα, ρε γαμώτο;

Κανείς από όσους συμμετέχουν στην κυβέρνηση του διορισμένου, κι απόλυτα ελεγχόμενου από αυτούς που τον διόρισαν, Παπαδήμου δεν ενδιαφέρεται για το αύριο της Ελλάδας. Κανείς δε νοιάζεται για τον λαό που βρίσκεται στα πρόθυρα τρέλας. Γι’ αυτό μην περιμένουμε, συνέλληνες, βοήθεια από κανέναν. Ας στραφούμε στον εσώτερο εαυτό μας κι ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας. Να καθαρίσουμε από τις αηδίες της παγκοσμιοποίησης το μυαλό μας κι ας επαναφέρουμε στο νου μας την αιδώ. Πιστέψαμε ότι θα πετύχουμε τον καταναλωτικό παράδεισο κι αναθέσαμε τις τύχες μας στους τεχνοκράτες. Αλλά, φευ, το μοντέλο που μας πρότειναν ήταν σαθρό, βασισμένο στο ψέμα, στην απάτη, στην αδικία. Οι τεχνοκράτες μας οδήγησαν στον όλεθρο. Επιστροφή στις ρίζες μας, λοιπόν. Καιρός να εμπιστευτούμε τους φιλόσοφους, που πρότεινε ο Πλάτωνας στην “Πολιτεία” του. Ο σοφός αυτός συμβούλευε τους ανθρώπους να κληροδοτούν στα παιδιά τους «αιδώ πολλήν , ου χρυσόν» Γράφει: «παισίν αιδώ χρη πολλήν, ου χρυσόν καταλείπειν». (Πλάτωνας, “Νόμοι”, Ε, 729 β).

Ντροπή μας, πατριώτες, που δεχόμαστε με ιώβεια υπομονή όλα όσα συμβαίνουν: την καταπάτηση του συντάγματος, την αντιδιαμετρική εφαρμογή πολιτικών σε σχέση με τις προεκλογικές εξαγγελίες- δηλαδή την εξαπάτησή μας, τη λεηλασία της ζωής μας, το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας (της λαϊκής περιουσίας ερήμην του λαού), την υποδούλωσή μας σε ξένους κατακτητές, την υποθήκευση του μέλλοντος των παιδιών μας. Ντρέπομαι τις γυναίκες και τους άντρες, είπε ο Έκτορας, όταν η γυναίκα του η Ανδρομάχη τον συμβούλευε να μην αναμετρηθεί με τον Αχιλλέα, και προτίμησε τον ένδοξο θάνατο μπροστά στα τείχη της Τροίας:

«Τώρα που αφάνισα στρατό με φταίξιμο δικό μου,

ντρέπομαι τις μακρόπεπλες γυναίκες και τους Τρώες,

κανένας κάποτε μην πει πολύ κατώτερός μου:

- Ο Έκτορας αφάνισε στρατό μ’ αποκοτιά του.

Έτσι θα πουν• για μένα καλύτερο θα ήταν

μπροστά του βγαίνοντας να ζω, αφού τον θανατώσω,

ή απ’ αυτόν να σκοτωθώ ένδοξα μπρος στην πόλη.» ( Όμηρος, Ιλιάδα, ραψ. Χ΄, 104- 110)

Η δική μας ντροπή που πήγε, μωρέ; Θα γίνουμε φυγόμαχοι; Κιοτήδες και ριψάσπιδες; Το μόνο που μπορώ να κάνω, τελειώνοντας, είναι να επαναλάβω τα λόγια του Αίαντα:«αἰδώς Ἀργεῖοι· νῦν ἄρκιον ἤ ἀπολέσθαι ἠέ σαωθῆναι».

Και για εμάς: «Ντροπή μας, Έλληνες, έφτασε η ώρα να χαθούμε ή να σωθούμε»…

Αιδώς Έλληνες, έφτασε η ώρα να χαθούμε ή να σωθούμε…

2012-01-18T03:29:00.000+02:00

[[ δαμ- ων ]]

Απευθύνθηκε στους συμπολεμιστές του με τα λόγια που βγαίνουν μέσα από τους στίχους του Όμηρου:

[[ Εγκαρδίωνε κι ο Αίαντας τους φίλους απ’ την άλλη:

«Ντροπή, Αργείοι• έφτασε η ώρα να χαθούμε

ή να σωθούμε το κακό διώχνοντας απ’ τα πλοία.

Ελπίζετε, αν ο Έκτορας τα πλοία μας πατήσει,

στη γη του με τα πόδια του καθένας θα φτάσει;

Δεν ακούτε τον Έκτορα πως όλους εμψυχώνει

να κάψουν τα καράβια μας πως όλους ερεθίζει;

Δεν τους φωνάζει για χορό, τους λέει να πολεμήσουν.

Σκέψη καλύτερη για μας και γνώμη δεν υπάρχει

από κοντά να σμίξουμε τη δύναμη, τα χέρια.

Ας χαθούμε καλύτερα για πάντα ή να ζούμε

παρά να στραγγιζόμαστε χρόνια μέσα σε μάχες

έτσι μπροστά στα πλοία μας από κατώτερούς μας.»

Έτσι είπε και ξεσήκωσε αντρεία στον καθένα. ]] (Όμηρος, Ιλιάδα, ραψ. Ο΄, 501- 514)

Η συνέχεια >>> εδώ …

«Διόλου δε θα τιμάται ο πιστός στον όρκο του, ο αγαθός,

ο δίκαιος, μα του κακού το δράστη θα τιμήσουν πιο πολύ και τον ακόλαστο.

Στη βία των χεριών το δίκαιο κι η ντροπή θα είναι,

ο άντρας ο κακός θα βλάπτει τον καλύτερο,

θα τον κατηγορεί με λόγια διεστραμμένα, δίνοντας κι από πάνω όρκο.

Ο φθόνος χαιρέκακος, κακόγλωσσος, στην όψη μισητός,

θα συνοδεύει όλους τους ταλαίπωρους ανθρώπους.

Και τότε προς τον Όλυμπο απ’ τη γη με τους πλατιούς τους δρόμους,

αφού σε άσπρα πέπλα το ωραίο σώμα τους καλύψουνε,

θα παν να σμίξουνε με των αθανάτων το γένος, τους ανθρώπους αφήνοντας,

η Αιδώς και η Νέμεση. Και μόνο οι πόνοι οι θλιβεροί θα απομείνουν

στους θνητούς ανθρώπους. Κι απ’ το κακό προφύλαξη δε θα υπάρχει.» (Ησίοδος, “Έργα και Ημέρες”, 190- 201)

«Τώρα που αφάνισα στρατό με φταίξιμο δικό μου,

ντρέπομαι τις μακρόπεπλες γυναίκες και τους Τρώες,

κανένας κάποτε μην πει πολύ κατώτερός μου:

- Ο Έκτορας αφάνισε στρατό μ’ αποκοτιά του.

Έτσι θα πουν• για μένα καλύτερο θα ήταν

μπροστά του βγαίνοντας να ζω, αφού τον θανατώσω,

ή απ’ αυτόν να σκοτωθώ ένδοξα μπρος στην πόλη.» ( Όμηρος, Ιλιάδα, ραψ. Χ΄, 104- 110)

Και για εμάς: «Ντροπή μας, Έλληνες, έφτασε η ώρα να χαθούμε ή να σωθούμε»…

Σύζυγοι και τέκνα του Δία: vii. Μαία- Ερμής

2012-01-12T22:36:00.000+02:00

[[ δαμ-ων ]]

Ερμής (Α΄)

Καρπός του έρωτα του βασιλοθεού Δία με την Πλειάδα Μαία ο παμπόνηρος και πολυμήχανος Ερμής:

« Ο Άτλαντας που ολάκερα τα ουράνια•

τ’ αρχαίο παλάτι των θεών, βαστάζει

στις χάλκινές του πλάτες, έχει κάνει

με κάποια απ’ τις θεές τη Μαία• εκείνη

με τον τρανό σμίγοντας Δία, εμένα

γέννησε τον Ερμή, τον υπηρέτη των θεών. » ( Ευριπίδης, “Ίων”, 1- 4)

Ο γιός τους γεννήθηκε τον δέκατο μήνα. Η κύησή του διήρκεσε παραπάνω από την κανονική και πλήρη κύηση των θνητών. Ο αριθμός των μηνών κύησης δεν είναι τυχαίος, γιατί η δεκάδα είναι ο τέλειος αριθμός κατά την αρχαιοελληνική παράδοση και γι’ αυτό ονομαζόταν παντέλεια. Διαμέσου του Ερμή η ψυχή του ανθρώπου ανυψώνεται προς το Αγαθό και καθίσταται τέλεια.

Για το όνομά του ο Πλάτωνας μας μεταφέρει: « Φαίνεται πως σχετίζεται με το λόγο το όνομα “Ερμής”, επειδή και “ερμηνέας” είναι και αγγελιοφόρος και κλέφτης και δόλιος στα λόγια και αγοραίος, και όλη η δραστηριότητά του έχει σχέση με τη δύναμη του λόγου. Όπως μάλιστα λέγαμε και στα προηγούμενα, το “είρειν” δηλώνει χρήση του λόγου, ενώ το “εμήσατο”, που και ο Όμηρος αναφέρει σε πολλά σημεία, σημαίνει “μηχανεύομαι”. Από τα δύο τούτα, από τον λόγο και τα τεχνάσματα σχετικά με την ομιλία- ο λόγος βέβαια είναι το “είρειν”- είναι σαν να μας επιβάλλει τον θεό αυτό ο νομοθέτης, λέγοντας: «Άνθρωποι, εκείνον που τον “λόγο μηχανεύτηκε” δίκαια θα τον λέγατε “Ειρέμη”.» Εμείς τώρα, κατά την κρίση μας, εξωραΐζουμε το όνομα και λέμε “Ερμής”. » (Πλάτωνας, “Κρατύλος”, 407e- 408b)

Η συνέχεια >>> εδώ …

Τον θεό αυτό ύμνησαν με κάθε τρόπο οι αρχαίοι πρόγονοί μας, όπως με τον ακόλουθο ομηρικό Ύμνο:

« Τραγουδώ τον Ερμή, τον Κυλλήνιο Αργοφονι.α,

που την Κυλλήνη διαφεντεύει και την Αρκαδία με τα πολλά κοπάδια,

τον ευφυή των αθανάτων αγγελιοφόρο, τέκνο της Μαίας,

της σεβαστής κόρης του Άτλαντα, που με το Δία έσμιξε

ερωτικά• απόφευγε τις συγκεντρώσεις των μακάριων θεών

κι έμενε σε σπηλιά σκιερή, όπου ο Κρονίων

πλάγιαζε μες στη βαθιά τη νύχτα με την ομορφοπλέξουδη

τη νύμφη, κάθε που η λευκοχέρα Ήρα σε ύπνο έπεφτε γλυκό,

κρυφά από αθάνατους θεούς κι από θνητούς ανθρώπους.

Έτσι κι εσύ, του Δία γιε και της Μαινάδας, χαίρε•

με σένανε γι’ αρχή θα πάω σ’ άλλον ύμνο.

Χαίρε, Ερμή, μαντατοφόρε χαρωπέ που τα καλά δωρίζεις. » (Ομηρικός Ύμνος 18, “Στον Ερμή”)

Σαν γεννήθηκε ο Ερμής, δεν πρόλαβε να τον βάλλει καλά- καλά να τον σπαργανώσει η ομορφοπλέξουση Μαία και να τον βάλει στην κούνια του, κι αυτός θέλησε να γνωρίσει τον κόσμο. Πήδησε, λοιπόν, από την κούνια και βγήκε από τη σπηλιά, όπου ζούσε η μάνα του, σκοντάφτοντας σε μια χελώνα. Ο παιγνιδιάρης θεός σκέφτηκε να παίξει με το εύρημά του κι από το καύκαλό της έκανε την πρώτη λύρα, όπως μας λέει ο ομηρικός Ύμνος:

« Εκεί τρυπώντας με μαχαίρι από λευκό σίδηρο

τράβηξε τον μυελό της ορεσίβιας χελώνας.

Κι όπως γοργή σκέψη περνάει από το νου

ανθρώπου που έγνοιες πολλές τον απασχολούν

ή όπως στροβιλίζονται οι αναλαμπές των ματιών,

έτσι από τον λόγο στην πράξη πέρασε ο ένδοξος Ερμής.

Και έμπηξε κοτσάνια καλαμιού, που τα έκοψε μετρώντας τα

τα πέρασε στη ράχη της χελώνας, στο καβούκι της.

Και γύρω από το διάφραγμά της τέντωσε βοδιού δέρμα,

και έβαλε και πήχες, και τις ένωσε με ένα ξύλο

και τέντωσε εφτά αρμονικές χορδές από πρόβατο.

Όταν λοιπόν τελείωσε πήρε το όμορφο στολίδι

και το έπαιζε μελωδικά με πλήκτρο, κι αυτό κάτω από το χέρι του

ήχησε φοβερά• και ο θεός όμορφα τραγουδούσε

κάνοντας αυτοσχεδιασμούς….. » ( Ομηρικός Ύμνος 4, “Στον Ερμή”, 41- 55)

Στους αυτοσχεδιασμούς των τραγουδιών ψάλλει τους έρωτες του Ολύμπιου πατέρα του και της Ατλαντίδας μάνας του, μα γρήγορα βαρέθηκε, έκρυψε τη λύρα κάτω από της κούνιας τα σκεπάσματα και πήρε το δρόμο γιατί πεινούσε και ορέχτηκε να φάει κρέας. Τα γρήγορα βήματά του τον έφεραν στης Πιερίας τα βουνά, όπου βοσκούσαν τα αγελάδια του Απόλλωνα. Ξέκοψε πενήντα αγελάδια από το κοπάδι και τα πήρε για τη σπηλιά του. Η συνέχεια του ομηρικού Ύμνου μας περιγράφει την δολερή κλεψιά του μωρού Ερμή:

« Ο Ήλιος έδυε από τη γη και τον ωκεανό

με τους ίππους και τις άμαξές τους, αλλά ο Ερμής

έφτανε στης Πιερίας τα βουνά τα σκιερά,

όπου των μακάριων θεών τα αθάνατα βόδια έχουνε το παχνί τους

βόσκοντας σε επιθυμητά αθέριστα λιβάδια.

Από αυτά τότε ο πονηρός της Μαίας γιος ο Αργοφονιάς

πενήντα βόδια που μουγκρίζουν δυνατά απομάκρυνε από την αγέλη.

Και τα οδηγούσε σε πλάνο δρόμο μέσα από αμμώδη

περιοχή αντιστρέφοντας τα χνάρια τους• δεν ξέχασε την πονηρή του τέχνη

και τις οπλές τους έκανε αντίθετες• τις μπροστινές έκανε πίσω,

τις πίσω μπρος, κι αυτός ερχόταν στο κατόπι τους.

Αμέσως έριξε τα σανδάλια του στην άμμο της θαλάσσης

ανομολόγητα έργα κι ακατανόητα θαυμαστά μηχανευόταν,

ανακατεύοντας φύκια με κλαδιά μυρτιάς.

Τότε από αυτά μαζεύοντας στην αγκαλιά του νεαρά βλαστάρια

ακίνδυνα έντυσε κάτω από τα πόδια του ελαφριά σανδάλια

με τις ίδιες φυλλωσιές, που ο ένδοξος Αργοφονιάς

έκοψε στην Πιερία, αποφεύγοντας την οδοιπορία,

και, σαν βιαστικός για μακρινό ταξίδι, κίνησε μπροστά.

………………………………………………….

Πολλά βουνά σκιερά και βουερά φαράγγια

και ανθισμένους κάμπους πέρασε ο ένδοξος Ερμής.

Κι ο σκοτεινός βοηθός του, η θεϊκή νύχτα, τέλειωνε

στο μεγαλύτερό της μέρος, και γρήγορα ερχόταν η δημιουργική αυγή•

για νέα σκοπιά ξεκίνησε η θεϊκή Σελήνη

του άρχοντα Πάλλαντα Μεγαμηδείδη η κόρη,

και τότε στον ποταμό Αλφειό ο ρωμαλέος γιος του Δία

του Φοίβου Απόλλωνα τα βόδια τα πλατυμέτωπα οδήγησε.

Ακούραστα έφταναν στο παχνί με την ψηλή σκεπή

μπροστά από τις ποτίστρες του εξοχικού λιβαδιού.

Εκεί τάισε τα βόδια που δυνατά μουγκρίζουν με πολύ χορτάρι

και τα μάζεψε όλα μέσα στο παχνί

να μασούν τριφύλλι και δροσερή κύπερη•

έφερε και μπόλικα ξύλα κι έψαχνε την τέχνη της φωτιάς. » (Ομηρικός Ύμνος 4, “Στον Ερμή”, 68- 86, 95- 108)

Έφτασε ο παμπόνηρος Ερμής στην Πύλο, όπου έκρυψε τα αγελάδια. Πήρα δυο κι αφού τα έσφαξε, τα έγδαρε κι ανάβοντας φωτιά έκανε το πρώτο γεύμα του.

Όταν ο Απόλλωνας ανακάλυψε πως του έλειπαν αγελάδες από το κοπάδι βγήκε να αναζητήσει τον κλέφτη για να πάρει πίσω όσα του ανήκαν. Έμαθε πως πέρασε ένα μωρό έχοντας βάλει τα αγελάδια να περπατούν προς τα πίσω, με τις ουρές μπροστά και τα κεφάλια πίσω- ώστε να νομίζεις πως πήραν αντίθετη κατεύθυνση- κι αυτός έκανε τα χνάρια των ποδιών του με μια αγκαλιά μυρτιές κι αρμυρίκια δεμένη στο κάθε ποδάρι του να μη φαίνονται. Τότε ο γιος της Λητώς μάντεψε πως κλέφτης ήταν ο νιογέννητος αδερφός του και κατέβηκε στην Κυλλήνη να λογαριστεί μαζί του.

Φυσικά κι ο κλέφτης δε δέχτηκε όσα του καταλόγισε ο μεγάλος αδερφός του κι έτσι καταλήγουν να πάνε στον Όλυμπο, όπου βάλανε κριτή τον πατέρα τους Δία. Αυτός έσκασε στα γέλια από τα ψέματα του μικρού Ερμή κι έδωσε την προσταγή να τα βρούν τα δυο αδέρφια. Έτσι κι έγινε στο τέλος, αφού ο Ερμής χάρισε τη λύρα στον Απόλλωνα, που ενθουσιάστηκε από το δώρο του αδερφού του. Με τη σειρά του, του χαρίζει ένα βοσκοράβδι και τον κάνει προστάτη των βοσκών, και το κηρύκειο, ένα χρυσό ραβδί, για να γνωρίζουν οι αθάνατοι και οι θνητοί πως είναι ο επίσημος αγγελιοφόρος του Δία. Τον ορίζει επίσης νεκροπομπό, που συνόδευε τις ψυχές των νεκρών στον Κάτω κόσμο. Η διαμάχη των δυο αδερφών καταλήγει αίσια με τη δέσμευσή τους για αιώνια υποστήριξη, αγάπη και φιλία.

Στη συνέχεια του Ομηρικού Ύμνου περιγράφεται η ανταλλαγή δώρων ανάμεσα στους γιους του ρήγα θεών κι ανθρώπων, του Δία:

« Έτσι μιλώντας έδωσε την κιθάρα, και την πήρε

ο Φοίβος Απόλλων, και του Ερμή του χάρισε να έχει λαμπρό μαστίγιο,

και του ανέθεσε τη βοσκή των βοδιών• δέχτηκε ο γιος της Μαιάδας

χαρούμενος• έπιασε την κιθάρα στ’ αριστερό του χέρι

της Λητώς ο ωραίος γιος, ο μακροβόλος βασιλιά Απόλλων

και με πλήκτρο τη γρατζούνιζε μελωδικά, κι εκείνη από κάτω

τρομερά αντήχησε, και ο θεός τραγούδησε ωραία.

Εκεί μετά τα βόδια στο πανίερο λιβάδι

έστρεψαν οι δυο τους• κι αυτοί, του Δία τα πανέμορφα παιδιά,

κίνησαν πίσω για τον Όλυμπο τον χιονισμένο,

ευφρόσυνοι από τη φόρμιγγα, και χάρηκε ο στοχαστικός Δίας

και τους έδεσε με αγάπη. Πράγματι ο Ερμής

τον γιο της Λητώς αγάπησε για πάντα ως και σήμερα ακόμα,

και γι’ απόδειξη έδωσε στον μακροβόλο την κιθάρα

την ποθητή, κι αυτός έμαθε και την έπαιζε κάτω από το βραχίονά του•

ο Ερμής, πάλι, άλλη σοφή εφηύρε τέχνη•

έφτιαξε τη μελωδία της σύριγγας που ακούγεται από μακριά. » (Ομηρικός Ύμνος 4, “Στον Ερμή”, 496- 512)

Ο Ερμής είναι η πιο συμπαθητική θεότητα του ελληνικού δωδεκάθεου, καθώς συνδυάζει αρχικά πολύ έντονα τα ανθρώπινα με τα θεϊκά στοιχεία, αλλά και γιατί θεωρείται ουσιαστικά ο πρώτος δάσκαλος του ανθρώπινου γένους. Πονηρός και έξυπνος, εύστροφος και πανούργος, επινοητικός και δόλιος, ονειροπαρμένος και αδιόρθωτος φαρσέρ, κλέφτης και κόλακας, ενεργητικός και αεικίνητος, είναι μερικά από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του. Εκείνος εισήγαγε τα γράμματα και τις επιστήμες στην ανθρωπότητα, δίδαξε τη χρήση της διάνοιας και μάλιστα υπάρχουν μύθοι που αποδίδουν σε αυτόν τη μετάδοση της γνώσης της φωτιάς στους ανθρώπους. Επίσης ο Ερμής ήταν ο θεός του λόγου, της ευγλωττίας, κι εκτός από εφευρέτης των γραμμάτων είναι και των αριθμών. Ως γιος μιας από τις Πλειάδες ο Ερμής, συνδεόταν επίσης με την αστρονομία, ενώ θεωρούνταν ο εμπνευστής των μέτρων και των σταθμών και κατ' αναλογία προστάτης του εμπορίου. Συνδέεται με τις θυσιαστικές τελετές και τη μαγεία. Εκφράζει με ένα αρχετυπικό σχεδόν τρόπο την ταχύτητα, την ευλυγισία, τη μεταβλητότητα, μα και τους απατηλούς δρόμους που κάποιες φορές ακολουθεί ο νους, καθώς εύκολα απατάται και κάνει λάθη. Ως ιδεώδης δρομέας ο Ερμής, μαζί με τον Έρωτα και τον Ηρακλή, χαρακτηρίζονταν ως θεοί της αθλούμενης νεολαίας, των γυμνασίων και των παλαιστρών. Διαθέτει, επιπλέον, μια σκιώδη και περισσότερο ανθρώπινη όψη, καθώς είναι πρώτος στην απατεωνιά, το ψέμα και την κλεψιά. Ο βρετανός ακαδημαϊκός Ρ. Φ. Γουΐλετς γράφει τα εξής: «…ο Ερμής είναι ο πλέον συμπαθής, ο πλέον ασταθής, ο πλέον συγκεχυμένος, ο πιο πολυσύνθετος και επομένως ο πιο Έλληνας από όλους τους ολύμπιους θεούς».

Πρώτος απ' όλους ο Δίας τον ορίζει κήρυκα και διαπραγματευτή του. Εμπιστεύεται την εξυπνάδα του και την πονηριά του και γι’ αυτό του προσφέρει το κηρύκειο, τον πέτασσο και τα φτερωτά σανδάλια και του αναθέτει εμπιστευτικές και καίριας σημασίας αποστολές όχι μόνο στον Επάνω αλλά και στον Κάτω Κόσμο. Στον Ερμή οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αποδώσει πάρα πολλές επινοήσεις. Σ' αυτόν είχαν αποδώσει εκτός από την κατασκευή της πρώτης λύρας, την επινόηση του αυλού και του σουραυλιού. Από το περιστατικό αρχικά της κλοπής και στη συνέχεια της εκτροφής και περιποίησης των 50 δαμαλιών του Απόλλωνα, ο γιος του Δία συνδέθηκε με τη δολιότητα, την καπηλεία και την κτηνοτροφία και θεωρήθηκε προστάτης των κλεφτών και των βοσκών. Τα βασικότερα γνωρίσματά του, ωστόσο, είναι ότι λειτουργεί ως αγγελιαφόρος των θεών, δηλαδή ως μεσάζοντας μεταξύ αυτών και των ανθρώπων, ενώ επιτελεί και το λειτούργημα του ψυχοπομπού, οδηγώντας τις ψυχές των νεκρών στον Άδη. Ο Ερμής με τις δικαιοδοσίες που του προσφέρει ο Άδης γίνεται ο μοναδικός θεός που διασχίζει και δρα σε τρεις κόσμους: σ' αυτόν του ουρανού, σ' αυτόν της γης και σ' αυτόν του Κάτω Κόσμου. Στα περισσότερα μυθολογικά θέματα και περιστατικά, ο Ερμής παίρνει μέρος με τις τρεις πιο βασικές του ιδιότητες: 1) του αγγελιοφόρου, 2) του ψυχοπομπού και 3) του συνοδού και προστάτη.

Επίσης, είναι από τις θεότητες που για τις δραστηριότητες τους χρησιμοποιούν τη σκοτεινή Νύχτα και γιά αυτό θεωρείται πως έχει πολύ καλή σχέση με τη Σελήνη. Μάλιστα αναφέρεται ότι το βράδυ που έκλεψε τα ιερά βόδια του Απόλλωνα, μόλις την τέταρτη μέρα από τη γέννησή του, η Σελήνη βγήκε δυο φορές, για να τον διευκολύνει στη μετακίνησή του από την Πιερία μέχρι τα όρη της Κυλλήνης. Στην Εσωτερική Παράδοση ο Ερμής συμβολίζει το “Λόγο”, δηλαδή το σύνολο όλων των διανοιών στο Σύμπαν ή σε κάποιο από τα υποσυστήματα του.

Μία Βιβλική ταύτιση που προκαλεί ερωτήματα…

2012-01-07T00:11:00.000+02:00

[[ δαμ- ων ]]

Του Αϊ-Γιαννιού σήμερα. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι ένας από τους μεγαλύτερους αγίους της εκκλησίας μας, ο αμέσως κατώτερος της Παναγίας. Τα βιβλικά κείμενα, όπως θα τα παραθέσουμε, μας κάνουν μια ταύτιση, που δημιουργεί πολλά ερωτήματα στον μη θεολογικό νου. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής συνδέεται άμεσα, ταυτίζεται θα λέγαμε, με τον προφήτη Ηλία τον Θεσβίτη.

Μετά την βάπτιση στον Ιορδάνη ο Ιησούς κατέφυγε στη έρημο, όπου δοκιμάστηκε από τον πειρασμό. Μπορεί… ο πειρασμός να οδηγεί τα δάχτυλά μας πάνω στο πληκτρολόγιο για να διατυπώσουν τα ερωτήματα, που δεν είναι αυθαίρετα, αλλά πηγάζουν μέσα από τα βιβλικά κείμενα. Οι απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα δεν είναι σαφείς, επειδή πολλά στις ιερές γραφές δίνονται με “σημεία” και “παραβολές”, γιατί «άλλοις μεν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, άλλοις δε ου δέδοται». Εξάλλου όλα δεν ειπώθηκαν τότε, γιατί όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο Ιησούς: «έτι πολλά έχω λέγειν υμίν, αλλ’ ου δύνασθε βαστάζειν άρτι» (Ιωάννης, ιστ΄ 12).

Θα ξεκινήσουμε με την εισαγωγή της ομιλίας του επισκόπου Σερβίων και Κοζάνης Διονυσίου για το προφήτη Ηλία: «Μέσα στὴ χορεία τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ξεχωριστὴ εἶναι ἡ θέση τοῦ προφήτη Ἠλία, τοῦ ὁποίου σήμερα ἡ Ἐκκλησία γιορτάζει καὶ τιμᾶ τὴν ἱερὴ μνήμη. Στὴν Καινὴ Διαθήκη τὸ ὄνομα τοῦ προφήτη Ἠλία ἀναφέρεται πολλὲς φορὲς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Ζαχαρίας, ὁ πατέρας τοῦ Προδρόμου, εἶπε πὼς ὁ Ἰωάννης θὰ ἐρχόταν «ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἡλιοῦ», θὰ εἶχε δηλαδὴ τὰ γνωρίσματα καὶ τὸ ζῆλο τοῦ προφήτη Ἠλία, θὰ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ προφήτης Ἠλίας, ὅπως ὁ λαὸς τὸν περίμενε νὰ ξανάρθει. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν ἔδωσε μαρτυρία γιὰ τὸν πρόδρομο Ἰωάννη κι ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιό του, εἶπε πὼς αὐτὸς ἦταν ὁ Ἠλίας «Ἂν θέλετε, νὰ τὸ παραδεχθεῖτε, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἠλίας, ποὺ ἔμελλε νὰ ἔλθει».

Η συνέχεια >>> εδώ …

Τὸ πιὸ σπουδαῖο εἶναι ὅτι οἱ μαθητὲς ἐπάνω στὸ βουνό, κατὰ τὴ θεία Μεταμόρφωση, εἶδαν τοὺς δύο Προφῆτες, τὸν Μωϋσῆ καὶ τὸν Ἠλία, νὰ συνομιλοῦν μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὅλα αὐτὰ φανερώνουν τὴν ξεχωριστὴ θέση τοῦ προφήτη Ἠλία ἀνάμεσα στοὺς Προφῆτες καὶ μέσα στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ. Ἀκόμα καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀκούοντας τὴ διδασκαλία καὶ βλέποντας τὰ θαύματά του, ἔβλεπαν τὸν προφήτη Ἠλία, ποὺ εἶχε ξανάρθει. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ρώτησε• «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;». Κι οἱ μαθητὲς εἶπαν• «Ἰωάννην τὸν βαφτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἠλίαν…».

Ο ιερέας Γ. Δορμπαράκης γράφει: «Ο ίδιος δηλαδή ο Χριστός είπε ότι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι η συνέχεια και η παρουσία του Ηλία, ως προς το προφητικό χάρισμα που είχε, και εγκωμίασε τη μεγαλοσύνη του Ιωάννη, συνεπώς και του «προκατόχου» του Ηλία.» Οι θεολόγοι θεωρούν το Ηλία τον Θεσβίτη προτύπωση του Ιωάννη: «… οι προφητεῖες αὐτές (του Μαλαχία) ἐκπληρώθηκαν στό πρόσωπο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, πού προφητεύθηκε καί ἐνσάρκωσε τόν «ἰσχυρό χαρακτήρα» τοῦ Ἠλία, ὁ ὁποῖος ἁπλά ἦταν ἡ προτύπωσή του.» μας λέει ο θεολόγος Ευαγ. Λέκκος. Στο απολυτίκιο του Προφ. Ηλία ακούμε: « Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος…»

Όσα δήλωσαν οι εκκλησιαστικοί λειτουργοί και οι θεολόγοι αποτελούν το κατάλληλο έναυσμα της αναζήτησής μας…

Θα ξεκινήσουμε από την εμφάνιση του αγγέλου του Κυρίου στον ιερέα και γέροντα Ζαχαρία για να του προαναγγείλει τη γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή: «Τότε εμφανίστηκε στο Ζαχαρία ένας άγγελος Κυρίου, και στάθηκε στα δεξιά του θυσιαστηρίου του θυμιάματος. Ο Ζαχαρίας ταράχτηκε, όταν τον είδε, και τον κυρίεψε φόβος. Ο άγγελος όμως του είπε: «Μη φοβάσαι, Ζαχαρία, γιατί η προσευχή σου εισακούστηκε: η γυναίκα σου η Ελισάβετ θα σου γεννήσει γιο, και θα του δώσεις το όνομα Ιωάννης. Θα νιώσεις χαρά και αγαλλίαση και θα χαρούν πολλοί για τη γέννησή του. Η προσφορά του θα είναι μεγάλη στο έργο του Κυρίου• κρασί και άλλα δυνατά ποτά δεν θα πιει• θα είναι γεμάτος με Πνεύμα Άγιο ήδη από την κοιλιά της μάνας του και θα κάνει πολλούς Ισραηλίτες να επιστρέψουν στον Κύριο το Θεό τους. Αυτός θα προπορευτεί στο έργο του Κυρίου με το πνεύμα και τη δύναμη του προφήτη Ηλία. Θα συμφιλιώσει πατέρες με παιδιά, και θα κάνει τους ασεβείς να αποκτήσουν τη φρόνηση των δικαίων. Έτσι θα ετοιμάσει το λαό να υποδεχτεί τον Κύριο». » (Λουκάς, α΄ 11- 17) Θα σταθούμε και θα επισημάνουμε το λεχθέν υπό του αγγέλου ότι ο Ιωάννης θα προπορευτεί «εν πνεύματι και δυνάμει Ηλιού».

Ο ίδιος ο Χριστός έπλεξε το εγκώμιο του Ιωάννη, λέγοντας πως καμιά γυναίκα μέχρι την εποχή τους δε γέννησε μεγαλύτερη προσωπικότητα απ’ αυτήν του Ιωάννη: «Όταν έφυγαν οι μαθητές του Ιωάννη, ο Ιησούς άρχισε να μιλάει στον κόσμο για τον Ιωάννη: «Τι βγήκατε να δείτε στην έρημο; Ένα καλάμι που πάει πέρα δώθε ο άνεμος; Ή μήπως βγήκατε να δείτε κανέναν ντυμένο με πολυτελή ρούχα; Όσοι φοράνε λαμπρά ρούχα και ζουν με απολαύσεις βρίσκονται στ’ ανάκτορα. Τι βγήκατε λοιπόν να δείτε; Έναν προφήτη, δεν είν’ έτσι; Ναι σας βεβαιώνω μάλιστα πως αυτός είναι περισσότερο προφήτης. Είναι αυτός για τον οποίο λέει η Γραφή: “Εγώ στέλνω τον αγγελιοφόρο μου πριν από σένα, για να προετοιμάσει το δρόμο σου.” Σας βεβαιώνω πως μάνα δε γέννησε ως τώρα προφήτη πιο μεγάλο από τον Ιωάννη το Βαπτιστή•» (Λουκάς, ζ΄ 24- 28) Επικαλείται ο Ιησούς την εξής προφητεία του Μαλαχία: «Ιδού εγώ εξαποστέλω τον άγγελόν μου, και επιβλέψεται οδόν προ προσώπου μου, και εξαίφνης ήξει εις τον ναόν αυτού Κύριος, ον υμείς ζητείτε, και ο άγγελος της διαθήκης, ον υμείς θέλετε• ιδού έρχεται, λέγει Κύριος παντοκράτωρ.» [Ο Κύριος του σύμπαντος απαντάει: «Θα αποστείλω τον αγγελιοφόρο μου για να προετοιμάσει το δρόμο μου. Ο αγγελιοφόρος της διαθήκης, στον οποίο προσβλέπετε, ήδη έρχεται. Τότε εγώ, ο Κύριος, που εσείς με περιμένετε, θα εισέλθω ξαφνικά στο ναό μου»] (Μαλαχίας, γ΄ 1) Αμέσως μετά ο προφήτης Μαλαχίας διευκρινίζει ότι ο αγγελιοφόρος που θα προετοιμάσει τον δρόμο του κυρίου είναι ο Ηλίας: «και ιδού εγώ αποστελώ υμίν Ηλίαν τον Θεσβίτην, πριν ή ελθείν την ημέραν Κυρίου την μεγάλην και επιφανή, ος αποκαταστήσει καρδίαν πατρός προς υιόν και καρδίαν ανθρώπου προς τον πλησίον αυτού» [Εγώ θα σας στείλω τον Ηλία τον προφήτη, προτού έρθει η μεγάλη και επιφανής μέρα του Κυρίου. Ο Ηλίας θα κάνει να συμφιλιωθούν πάλι οι γονείς με τα παιδιά και ο κάθε άνθρωπος με τον πλησίον του][ (Μαλαχίας, δ΄ 4- 5)

Όμως, όπως είδαμε από το εδάφιο του ευαγγελίου του Λουκά παραπάνω, ο άγγελος είπε στον πατέρα του Ιωάννη, πως το παιδί που θα γεννηθεί: «επιστρέψαι καρδίας πατέρων επί τέκνα», οπότε ο άγγελος προαγγέλλει τη γέννηση αυτού που προφήτεψε ο Μαλαχίας.

Σε ένα μη κανονικό ευαγγέλιο δίνεται η ίδια περιγραφή, όπου ο άγγελος προαναγγέλλει στο Ζαχαρία τη γέννηση του Ιωάννη, που θα είναι ο Ηλίας, όπως είχαν γράψει οι προφήτες : «Η γυναίκα σου θα φέρει στον κόσμο ένα παιδί, ένα άγιο παιδί, για το οποίο ο προφήτης έγραψε: «Ιδού, σας στέλνω πάλι τον Ηλία πριν την άφιξη του Κυρίου• κι αυτός θα χαμηλώσει τους λόφους και θα γεμίσει την πεδιάδα και θα στρώσει το δρόμο για Κείνον που θα λυτρώσει…» » (Υδροχοϊκό Ευαγγέλιο, κεφ. 2, 8- 9). Έτσι με τον Ιωάννη συνδέεται και ο προφήτης Ησαΐας, που είχε πει για τον Πρόδρομο πως θα είναι: «Φωνή βοώντος εν τη ερήμω• ετοιμάσατε την οδόν Κυρίου• ευθείας ποιείτε τας τρίβους του Θεού ημών.» (Ησαΐας, μ΄3)

Αυτό επικαλείται και ο ευαγγελιστής Ματθαίος: «Εκείνο τον καιρό, εμφανίστηκε στην έρημο της Ιουδαίας ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. Κήρυττε κι έλεγε: «Μετανοείτε, γιατί έφτασε η βασιλεία του Θεού». Για τον Ιωάννη είχε προφητέψει ο προφήτης Ησαΐας: “Μια φωνή βροντοφωνάζει στην έρημο: ετοιμάστε το δρόμο για το Κύριο, ισιώστε τα μονοπάτια να περάσει.”» (Ματθαίος, γ΄ 3) Ο Ιωάννης βάπτιζε, προετοιμάζοντας τον δρόμο του Χριστού. Έλεγε: «εγώ μεν βαπτίζω υμάς εν ύδατι εις μετάνοιαν• ο δε οπίσω μου ερχόμενος ισχυρότερός μου εστιν, ου ουκ ειμί ικανός τα υποδήματα βαστάσαι• αυτός υμάς βαπτίσει εν Πνεύματι αγίω και πυρί.» (Ματθαίος, γ΄ 11) Στο σχέδιο του Θεού ήταν ο Ιησούς να βαπτιστεί από τον Ιωάννη: «Τότε έρχεται ο Ιησούς από τη Γαλιλαία στον Ιορδάνη για να βαφτιστεί απ’ αυτόν. Ο ιωάννης όμως τον εμπόδιζε λέγοντάς του: «Εγώ έχω ανάγκη να βαφτιστώ από σένα κι έρχεσαι εσύ σ’ εμένα;» Ο Ιησούς όμως του αποκρίθηκε: «Ας τ’ αφήσουμε τώρα αυτά, γιατί πρέπει να εκπληρώσουμε κι οι δυο μας ό,τι προβλέπει το σχέδιο του Θεού». (Ματθαίος, γ΄13- 15)

Ο Ιησούς αφού αναγνώρισε το πόσο μεγάλος ήταν ο Ιωάννης, προσθέτει: «Από τότε που εμφανίστηκε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ως τώρα, η βασιλεία του Θεού κερδίζεται με προσπάθεια, και την κατακτούν αυτοί που αγωνίζονται. Γιατί, όλοι οι προφήτες και ο νόμος προφήτεψαν ως τον Ιωάννη. Και αν θέλετε να το παραδεχτείτε, αυτός είναι ο Ηλίας, που έμελλε να ‘ρθει. Όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει». (Ματθαίος, ια΄ 12- 14)

Και πάλι θα επισημάνουμε: «και ει θέλετε δέξασθαι, αυτός εστιν Ηλίας ο μέλλων έρχεσθαι. Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω». Όποιος, λοιπόν, έχει την (καλή) διάθεση ας το παραδεχτεί: αυτός είναι ο Ηλίας που επρόκειτο να έρθει ως πρόδρομος. Όποιος έχει ανοιχτά τα αυτιά για να ακούσει (τέτοιες αλήθειες), ας τις ακούσει!!! Ο ίδιος ο Ιησούς διακηρύσσει άμεσα την ταύτιση του Ιωάννη του βαπτιστή με τον Ηλία τον Θεσβίτη!

Στο Υδροχοϊκό Ευαγγέλιο αναφέρεται ότι διδάσκαλος του Ιωάννη ήταν ο Μαθενό, ερημίτης, ιερέας της Αιγύπτου και δάσκαλος από το ναό της Σακάρα. Εξηγώντας την αποστολή που είχε να εκπληρώσει ο μαθητής του, μεταξύ των άλλων είπε στον Ιωάννη: «…Ήρθε μια κρίση στη ζωή σου, και πρέπει να έχεις μια σαφή αντίληψη του έργου που κλήθηκες να εκτελέσεις. Οι σοφοί των αιώνων σε αποκαλούν πρόδρομο. Οι προφήτες σε κοιτάνε και λένε, είναι ο Ηλίας που ξανάρθε. Η αποστολή σου εδώ είναι εκείνη του προδρόμου• γιατί θα πορευτείς πριν από το Μεσσία να στρώσεις το δρόμο του, και να ετοιμάσεις τους ανθρώπους να υποδεχτούν το Βασιλιά…» (Υδρ. Ευαγ. Κεφ. 15, 8- 10)

Θα παραθέσουμε στη συνέχεια και την μαρτυρία του μύστη Ν. Καζαντζάκη. Είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Τελευταίος Πειρασμός”:

[[ Ο Αντρέας κρατούσε χεραγκαλιά τον Ιησού και του μιλούσε για τον παλιό του δάσκαλο, το Βαπτιστή• όσο ζύγωνε στα λιμέρια του ανάπνεε με τρόπο το λιονταρίσιο χνότο.

- Είναι ο προφήτης Ηλίας, ο ίδιος• ροβόλησε από το βουνό του, το Κάρμηλο, να γιατρέψει πάλι με τη φωτιά την ψυχή του ανθρώπου• είδα μια νύχτα, με τα μάτια μου, το πύρινο αμάξι του να κάνει βόλτες απάνω από το κεφάλι μου• μιαν άλλη νύχτα, ένα κοράκι να του φέρνει στο ραμφί του ένα κάρβουνο αναμμένο να φάει… Μια μέρα έκαμα κουράγιο, τον ρώτησα: «Είσαι ο Μεσίας;» Τινάχτηκε σα να πάτησε φίδι. «Όχι» αποκρίθηκε στενάζοντας «όχι• εγώ ‘μαι το βόδι κι οργώνω• αυτός ο σπόρος.» ]]

Στη συνέχεια θα δώσουμε ακόμη δύο αποσπάσματα από το Υδροχοΐκό Ευαγγέλιο: «Ανάμεσα σ’ όλους τους ανθρώπους της γης δεν έχει ζήσει ποτέ άνθρωπος μεγαλύτερος από τον Ιωάννη. Ιδού, σας λέω, αυτός ο άνθρωπος που ο Ηρώδης τον έδεσε με αλυσίδες και τον έριξε στη φυλακή, είναι ο Ηλίας, ο προφήτης του Θεού, που ήρθε και πάλι στη γη. Ο Ηλίας, που δεν πέρασε από τις πύλες του θανάτου, που το σάρκινο σώμα του αλλάχτηκε και ξύπνησε στον Παράδεισο.» (Υδροχοϊκό Ευαγγέλιο, κεφ. 103, 22- 24) . Και:

«Όταν ο Ιησούς είδε τον πρόδρομο είπε: «Ιδού ο άνθρωπος του Θεού! Ιδού ο μεγαλύτερος των προφητών! Ιδού, ο Ηλίας επέστρεψε! Ιδού ο αγγελιοφόρος που έστειλε ο Θεός για να προετοιμάσει το δρόμο! Η βασιλεία πλησιάζει.» » (Υδροχοϊκό Ευαγγέλιο, κεφ. 64, 2- 3)

Στη συνέχεια της έρευνάς μας θα εξετάσουμε την μεταμόρφωση του Ιησού:

«Ύστερα από έξι μέρες, παίρνει ο Ιησούς μαζί του τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τον αδερφό του, και τους ανεβάζει σ’ ένα ψηλό βουνό. Εκεί μεταμορφώθηκε μπροστά τους• έλαμψε το πρόσωπό του σαν τον ήλιο και τα ενδύματά του έγιναν άσπρα σαν το φως. Τότε εμφανίστηκε σ’ αυτούς ο Μωυσής και ο Ηλίας, και συνομιλούσαν με το Ιησού. «Κύριε είναι ωραία να μείνουμε εδώ!» είπε ο Πέτρος στον Ιησού. «Να κάνουμε, αν θέλεις, εδώ τρεις σκηνές: μια για σένα, μια για τον Μωυσή και μια για τον Ηλία». Ενώ μιλούσε ακόμα, ένα φωτεινό σύννεφο τους σκέπασε, και μέσα από τα σύννεφα ακούστηκε μια φωνή που έλεγε: «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός , ο εκλεκτός μου• αυτόν να ακούτε». Όταν το άκουσαν οι μαθητές, έπεσαν με το πρόσωπο στη γη και φοβήθηκαν πολύ. Τους πλησίασε τότε ο Ιησούς, τους άγγιξε και τους είπε: «Σηκωθείτε και μη φοβόσαστε». Σήκωσαν τότε τα μάτια τους και δεν είδαν κανέναν άλλο, παρά τον ίδιο τον Ιησού μόνο του.

Ενώ κατέβαιναν από το βουνό, τους πρόσταξε: «Μην πείτε σε κανένα αυτό που είδατε, ώσπου να αναστηθεί ο Υιός του Ανθρώπου από τους νεκρούς». Οι μαθητές τον ρώτησαν: «Γιατί οι γραμματείς λένε πως πρέπει να έρθει πρώτα ο Ηλίας;» Αυτός απάντησε: «Πρώτα θα έρθει ο Ηλίας και θα τα αποκαταστήσει όλα. Σας βεβαιώνω όμως πως ο Ηλίας ήρθε κιόλας, μα δεν τον αναγνώρισαν, και του έκαναν ό,τι ήθελαν. Έτσι κι ο Υιός του Ανθρώπου μέλλει να πάθει απ’ αυτούς». Τότε κατάλαβαν οι μαθητές πως τους μίλησε για τον Ιωάννη το Βαπτιστή.» (Ματθαίος, ιζ΄ 1- 13)

Θα σταθούμε στα τελευταία του παραπάνω αποσπάσματος: «λέγω δε υμίν ότι Ηλίας ήδη ήλθε, και ουν επέγνωσαν αυτόν, αλλ’ εποίησαν εν αυτώ όσα ηθέλησαν• … τότε συνήκαν οι μαθηταί ότι περί Ιωάννου του βαπτιστού είπεν αυτοίς». Για δεύτερη φορά σαφέστατα ο Χριστός ταυτίζει τον Ηλία μα τον Ιωάννη!

Εδώ θα κάνουμε μια επισήμανση: Τη Μεταμόρφωση του Σωτήρα Χριστού αναφέρουν οι τρεις μόνον ευαγγελιστές Ματθαίος, Μάρκος και Λουκάς, που δεν παραβρέθηκαν στο θαυμαστό συμβάν. Ο τέταρτος ευαγγελιστής, ο Ιωάννης, αν και παρευρισκόταν στο μεγάλο και θαυμαστό αυτό γεγονός, δε αναφέρει τίποτα! Κι αναρωτιόμαστε: Δεν θα έπρεπε; Τι είναι αυτό που έκανε τον αγαπημένο μαθητή του Κυρίου να αποσιωπήσει τη Μεταμόρφωση; Μήπως ότι έπρεπε να συνδέσει το Ιωάννη τον Βαπτιστή με τον Ηλία;

Θα αναφέρουμε και κάτι άλλο, παράδοξο κατά τη γνώμη μας (εξήγηση έχουμε δώσει σε σχετικό άρθρο κατά το παρελθόν) . Την ανάσταση του Λαζάρου την αναφέρει μόνον ο ευαγ. Ιωάννης! Οι άλλοι τρεις ευαγγελιστές δεν αναφέρουν το μεγαλύτερο θαύμα του Κυρίου! Και είναι πράγματι το μεγαλύτερο γιατί και άλλες επαναφορές νεκρών στη ζωή είχε πραγματοποιήσει ο Ιησούς, αλλά είχαν πρόσφατα εκπνεύσει. Ο Λάζαρος όμως είχε πεθάνει πριν από τέσσερις μέρες και είχε αρχίσει η αποσύνθεση του σώματός του μέσα στο τάφο. Είναι πολύ περίεργο που ο Ματθαίος, τουλάχιστον, ως αυτόπτης μάρτυς, το αποσιώπησε…

Ο ευαγ. Ιωάννης αναφέρει ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής δήλωσε πως δεν είναι ο Ηλίας: «Αυτή είναι η μαρτυρία που έδωσε ο Ιωάννης, όταν οι Ιουδαίοι άρχοντες έστειλαν από το Ιεροσόλυμα ιερείς και λευίτες να τον ρωτήσουν: «Εσύ ποιος είσαι;» Τότε αυτός διακήρυξε και δεν αρνήθηκε• διακήρυξε απερίφραστα: «Δεν είμαι ο Μεσσίας». «Τότε λοιπόν;» τον ρώτησαν. «Μήπως είσαι ο Ηλίας;» Εκείνος είπε: «Όχι, δεν είμαι». «Μήπως είσαι ο προφήτης που περιμένουμε;» Κι απάντησε: «Όχι». Τότε του είπαν: «Ποιος είσαι: ώστε να δώσουμε απόκριση σ’ αυτούς που μας έστειλαν• τι έχεις να πεις για τον εαυτό σου;» Είπε: «Εγώ είμαι, σύμφωνα με τα λόγια του προφήτη Ησαΐα, η φωνή κάποιου που κράζει στην έρημο: ισιώστε το δρόμο, να περάσει ο Κύριος». » (Ιωάννης, α΄ 19- 23)

Όμως, με βάση την προφητεία του Ησαΐα, που αναφέρει ο Ιωάννης, και ανακύκλωση όσων έγραψαν οι άλλοι ευαγγελιστές καταλήγουμε ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Ηλίας ταυτίζονται!

Θα αναφέρουμε στη συνέχεια ακόμη δύο μαρτυρίες, όπου γίνεται ένα βιβλικό μπέρδεμα μεταξύ Ιησού, Ιωάννη Προδρόμου και Ηλία: «Κάποτε που ο Ιησούς προσευχόταν μόνος του, ήρθαν κοντά του οι μαθητές κι εκείνος τους ρώτησε: «Ποιος λέει ο κόσμος ότι είμαι;» Κι εκείνοι του απάντησαν: «Άλλοι λένε ότι είσαι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, άλλοι ο Ηλίας κι άλλοι κάποιος από τους αρχαίους προφήτες που αναστήθηκε». Εκείνος τότε τους είπε: «Κι εσείς ποιος λέτε ότι είμαι;» Ο Πέτρος απάντησε: «Είσαι ο Μεσσίας που έστειλε ο Θεός». » (Λουκάς, θ΄ 18- 20)

Η δεύτερη μαρτυρία: «Ο Ηρώδης ο τετράρχης άκουσε όλα όσα γίνονταν από τον Ιησού και απορούσε, γιατί άλλοι έλεγαν ότι ο Ιωάννης αναστήθηκε από τους νεκρούς, άλλοι ότι εμφανίστηκε ο Ηλίας κι άλλοι ότι αναστήθηκε κάποιος από τους αρχαίους προφήτες.» (Λουκάς, θ΄ 7- 8)

Αν δεχτούμε πως μπορεί ο Ηλίας να συνδεθεί με τον Ιωάννη, ή ακόμη και με τον Ιησού, γιατί τους χωρίζουν κάπου οκτακόσια χρόνια, το μεγάλο ερώτημα είναι πως μπορούν να συνδεθούν σαν ίδια ύπαρξη δύο σύγχρονοι, ο Ιωάννης και ο Ιησούς. Είναι δυνατό μέσα από δύο διαφορετικά σώματα να εκδηλώθηκε ταυτόχρονα η ίδια πνευματική οντότητα; Ή αλλιώς μπορούν δύο διαφορετικές προσωπικότητες να αντιπροσωπεύουν την ίδια ατομικότητα;

Θα επανέλθουμε στον προφήτη Ηλία. Ο προφήτης συνδέεται με τη σφαγή τετρακοσίων πενήντα αντιπάλων ιερέων ειδωλολατρών. Διαβάζουμε στην Π. Διαθήκη: «Τότε ο Ηλίας τους είπε: «Πιάστε τους προφήτες του Βάαλ• να μη σας ξεφύγει κανείς». Τους συνέλαβαν , κι ο Ηλίας τους κατέβασε στο χείμαρρο Κισών κι εκεί τους έσφαξε.» (Βασιλειών Γ΄, ιη΄ 40) Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για τον μεγάλο αριθμό των ιερέων (προφητών) παραθέτουμε το απόσπασμα:

«Τότε ο Ηλίας τους είπε: «Εγώ απόμεινα μόνος προφήτης του Κυρίου, ενώ οι προφήτες του Βάαλ είναι τετρακόσιοι πενήντα» » (Βασιλειών Γ΄, ιη΄ 22)

Να σκεφτούμε στη συνέχεια τον τρόπο θανάτωσης του Ιωάννη: «και πέμψας (ο Ηρώδης) απεκεφάλισε τον Ιωάννη εν τη φυλακή. και ηνέχθη η κεφαλή αυτού επί πίνακι…» (Ματθαίος, ιδ΄ 10- 11) Αν, λοιπόν, ο Ηλίας ξαναήλθε στον κόσμο ως Ιωάννης, τότε έχουμε μπροστά μας μια εκδήλωση του καρμικού νόμου! Γιατί όπως είπε ο Απ. Παύλος: «Μὴ πλανᾶσθε, Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται• ὃ γὰρ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θερίσει» (Παύλου, Επιστ. προς Γαλάτες, στ΄ 7 ). Ο νόμος του κάρμα, όμως, πηγαίνει πάντα αντάμα με τη δοξασία της μετενσάρκωσης! Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Ιησούς άφησε υπαινιγμούς για μετενσάρκωση;

Αυτό είναι αιρετικό, θα σπεύσουν να διακηρύξουν οι θρησκόληπτοι. Η χριστιανική θρησκεία αποκηρύσσει την μετενσάρκωση. Αυτό που δέχεται είναι η “ανάσταση νεκρών” γιατί και ο Χριστός αναστήθηκε.

Σαφώς και ο Χριστός δεν μίλησε στο πλήθος για μετενσάρκωση. Μήπως όμως η μετενσάρκωση ήταν μια αλήθεια πολύ προχωρημένη γι’ αυτήν την εποχή και συμπεριλαμβανόταν σε αυτά για τα οποία είπε: «έτι πολλά έχω λέγειν υμίν, αλλ’ ου δύνασθε βαστάζειν άρτι»; Γιατί ο ευαγ. Ιωάννης συνεχίζει το λόγο του Ιησού προς τους μαθητές του, ότι δεν τα είπε όλα, προσθέτοντας ότι θα συνεχίσει τη διδασκαλία του ο Παράκλητος, παρέχοντας την πλήρη αλήθεια: «όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάννης, ιστ΄ 13). Κατ’ ομολογίαν του Ιησού κάποια ειπώθηκαν εικονικά και συνεσκιασμένα επειδή ο νους των ανθρώπων δεν ήταν αναπτυγμένος και φωτεινός: «Ταύτα εν παροιμίαις λελάληκα υμίν• αλλ’ έρχεται ώρα ότε ουκέτι εν παροιμίαις λαλήσω υμίν, αλλά παρησσία περί του πατρός αναγγελώ υμίν» (Ιωάννης, ιστ΄ 25)

Κάποιοι, με ένα σωρό θεολογικά τερτίπια, προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν γνωρίζουμε ανάγνωση ή ότι είμαστε “πτωχοί τω πνεύματι”. Ας δούμε τι γράφει ο μακαριστός Αντ. Αλεβιζόπουλος στο βιβλίο του “Μετενσάρκωση ή Ανάσταση; Ορθόδοξη θεώρηση του κακού”, απ’ όπου παραθέτουμε τα ακόλουθα αποσπάσματα:

[[ Έτσι ο Ηλίας ταυτίζεται και δεν ταυτίζεται με τον Ιω¬άννη ήλθε, αλλά και μέλλει να έλθει!

«Ηλίας μεν έρχεται πρώτον και αποκαταστήσει πάντα λέγω δε υμίν ότι Ηλίας ήδη ήλθε, και ουκ επέγνωσαν αυτόν, άλλ' εποίησαν εν αυτώ όσα ηθέλησαν ούτω και ο υιός τού ανθρωπου μέλλει πάσχειν ύπ' αυτών. Τότε συνήκαν οι μαθηταί ότι περί Ιωάννου τού βαπτιστού είπεν αυτοίς» (Ματθ. ιζ' 11-13).

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας δίνει την ορθή ερμηνεία των εδαφίων αυτών. Ο Χριστός, λέγει, είπε πως «αυτός είναι ο Ηλίας που πρόκειται να έλθει»!..Όμως τώ¬ρα λέγει πως ο Ηλίας «ήλθε». Και πάλι λέγει πως όταν θα έλθει ο Ηλίας θα τα τακτοποιήσει όλα. Δεν πρέπει να νο¬μίζουμε πως τα λόγια αυτά αντιφάσκουν, λέγει ο Χρυσό-στομος. Γιατί όταν λέγει πως θα έλθει ο Ηλίας και θα αποκαταστήσει τα πάντα εννοεί τον ίδιο τον Ηλία και την επιστροφή των Ιουδαίων, που πρόκειται να γίνει τότε, κατά τον χρόνο πριν από τη δευτέρα παρουσία τού Χριστού. Όταν όμως λέγει πως «αυτός είναι εκείνος που πρόκειται να έλθει», ονομάζει Ηλία τον Ιωάννη, λόγω της ομοιότη¬τας τον έργου του με το έργο του Ηλία…

Στην ίδια ομιλία ο Χρυσόστομος ερμηνεύοντας τα εδά¬φια Ματθ. ια' 14 και Μαλαχ. γ' 1. δ' 45 υπογραμμίζει πως ο Χριστός είπε τους λόγους αυτούς για να δηλώσει ότι ο Ιωάννης ήτο ο Ηλίας και ο Ηλίας ήτο ο Ιωάννης επειδή και οι δύο είχαν την ίδια αποστολή και ότι και οι δύο έγι¬ναν πρόδρομοί Του. Γι’ αυτό και δεν είπε απλώς «αυτός είναι ο Ηλίας», αλλά, εάν θέλετε να το παραδεχθήτε, αυτός είναι. Δηλαδή, αν εξετάσετε τα γεγονότα με καλή διάθεση. Δεν αρκέσθηκε σ' αυτά , αλλά για να αποδείξει πως απαιτείται σύνεση, αφού είπε το αυτός είναι ο «Ηλί-ας», πρόσθεσε: «Αυτός που έχει πνευματικά αυτιά δια ν' ακούη, ας τα ακούη αυτά» (Χρυσ., Εις Ματθ., Λόγος ΛΖ' 3, ΕΠΕ 10, σ. 571-573).

Η ερμηνεία αυτή των εδαφίων στα οποία αναφερθήκα¬με, κατοχυρώνεται απόλυτα και με το Λουκ. α' 17: «Και αυτός προελεύσεται ενώπιον αυτού εν πνεύματι και δυνά¬μει Ήλιου», δηλαδή θα ήταν μέτοχος τού χαρίσματος και της δυνάμεως τού Ηλία! Άλλωστε ο προφήτης Μαλαχίας προσθέτει και την πατρίδα εκείνου που αναμένεται να έλθει πριν από τη δευτέρα παρουσία του Χριστού, καθώς και το ειδικό έργο που πρέπει να εκτελέσει. Γράφει:

«Και ιδού εγώ αποστελώ υμίν Ηλίαν τον Θεσβίτην, πριν η ελθείν την ημέραν Κυρίου την μεγάλην και επιφανή, ος αποκαταστήσει καρδίαν πατρός προς υιόν και καρδίαν ανθρώπου προς τον πλησίον αυτού, μη ελθών πατάξω την γην άρδην» (Μαλαχ. δ' 45)…

Ο Ιωάννης δεν είναι βέβαια Θεσβίτης, ούτε θα είναι πρόδρομος της φοβερής δευτέρας παρουσίας τού Χριστού, κατά την οποία ο Κύριος μέλλει να «πατάξη την γην άρδην». Κατά την πρώτη έλευση του Κυρίου, της οποίας πρόδρομος ήταν ο Ιωάννης, δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Ο Χριστός δεν ήλθε να κρίνει τον κόσμο, αλλά να σώσει τον κόσμο (Ιω. ιβ' 47). Ακόμη η αποστολή τού Θεσβίτη θα είναι να πείσει τους Ιουδαίους να πιστεύσουν στο Χριστό, ώστε να μη εξολοθρευθούν όλοι όταν θα έλθει ο Κύριος. Γι’ αυτό και υπογραμμίζεται πως θα τα αποκαταστήσει όλα (Ματθ. ιζ' 11), δηλαδή, θα επαναφέρει στην ορθή πίστη τους Ιουδαίους που θα ζουν τότε (πρβλ. Ρωμ. ια' 25-26).

Ο Ηλίας δεν πέθανε, ανελήφθη (Δ' Βασιλ. β' 11)• δεν μπορεί λοιπόν να μετενσαρκωθεί, αφού δεν εγκατέλειψε την σάρκα του. Γιατί πως θα μπορούσε να βρίσκεται ταυτό¬χρονα σε δυο διαφορετικά σώματα; Πρέπει κι αυτός να πε-θάνει με φυσικό θάνατο, όπως όλοι οι άνθρωποι (Ψαλμ. πη' 49). Πρέπει λοιπόν να έλθει και πάλι. Τούτο θα γίνει πριν από τη δευτέρα παρουσία, κατά την εποχή του Αντί¬χριστου. Θα κηρύξει στους Ιουδαίους και όταν εκπληρώ-σει την αποστολή του θα θανατωθεί όμως θα αναστηθεί (Αποκ. ια' 7-14. ιε' 42-56).

Ο Ηλίας εμφανίζεται πάνω στο όρος της Μεταμορφώ¬σεως μαζί με τον Μωυσή, ύστερα από τη γέννηση του Ιω¬άννη. Αν τα συμπεράσματα των οπαδών της μετενσάρκω¬σης ήσαν ορθά, τότε η αγία Γραφή έπρεπε να τον αναφέρει με το όνομα «Ιωάννης» και οι μαθητές έπρεπε να έβλεπαν τον «Ιωάννη», όχι τον Ηλία!.

Τα εδάφια λοιπόν που αναφέρονται στη σχέση ανάμεσα στον Ηλία και στον Ιωάννη τον πρόδρομο δεν δικαιώνουν τις απόψεις των αποκρυφιστών, πως τάχα η Καινή Διαθήκη κηρύττει το κάρμα και τη μετενσάρκωση. Ο αναμενόμενος Ηλίας δεν ήταν ο Ιωάννης ο πρόδρομος. Ο ίδιος το αρνή¬θηκε αυτό όταν ρωτήθηκε αν είναι ο Ηλίας: «Και ηρώτησαν αυτόν τι ουν; Ηλίας ει συ; και λέγει: ουκ ειμί» (Ιω. α' 21).]]

Δεν θα τοποθετηθούμε σε όσα αναφέρει ο σεβαστός θεολόγος. Με παρόμοια επιχειρήματα μιλάνε και οι υπόλοιποι θεολόγοι: «ήξεις αφήξεις…». Θα επιμείνουμε σε όσα είπε ο ίδιος ο Χριστός και επισημάναμε με τα ίδια τα λόγια του! Θα αναγκαστούμε ,όμως, να χρησιμοποιήσουμε και τα λόγια του εξαίρετου Φώτη Κόντογλου, σε μια αναφορά του στον Πύρινο Άγιο, τον Ηλία το Θεσβίτη:

[[…Oι Iουδαίοι περιμένανε να ξανάρθει στον κόσμο, για τούτο θαρρούσανε πως ο άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος ήτανε ο Hλίας. Kαι τότε που ρώτησε ο Xριστός τους μαθητές του “Ποιος, λένε, πως είμαι, οι άνθρωποι;”, του απαντήσανε πως λέγανε πως ήτανε ο Hλίας ή κάποιος άλλος από τους προφήτες. O προφήτης Mαλαχίας, που έζησε πολύ υστερώτερα από τον Hλία, λέγει: “Tάδε λέγει Kύριος Παντοκράτωρ. Iδού εγώ αποστελώ υμίν Hλίαν τον Θεσβίτην, πριν ή ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή”, και πολλοί το εξηγήσανε πως ο Hλίας θάρθη πάλι στον κόσμο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία και θα μαρτυρήσει. Σε όλα μοιάζει μ’ αυτόν ο Πρόδρομος, γι’ αυτό οι απόστολοι κ’ οι άλλοι Eβραίοι υποπτευόντανε μήπως ήτανε ο Hλίας ξαναγεννημένος. Ύστερα από τη Mεταμόρφωση, σαν κατεβήκανε από το βουνό οι τρεις μαθητάδες με τον Xριστό, τον ρωτήσανε: “Oι γραμματείς λένε πως ο Hλίας πρέπει νάρθει πρώτα. Eσύ τι λες;” Kι’ ο Xριστός τούς αποκρίθηκε: “O Hλίας έρχεται πρώτα και θα τ’ αποκαταστήσει όλα• αλλά σας λέγω πως ο Hλίας ήρθε κιόλας, και δεν τον γνωρίσανε, αλλά του κάνανε όσα θελήσανε• τα ίδια μέλλεται να πάθει και ο γυιος του ανθρώπου απ’ αυτούς”. Tότε καταλάβανε οι μαθητές πως για τον Iωάννη τον Bαπτιστή τούς είπε (Mατθ. ιστ΄, 10). Pωτήσανε οι μαθητές τον Xριστό για τον Hλία, επειδή τον είχανε δει πριν από λίγο, απάνω στο Θαβώρ, να φανερώνεται μαζί με τον Mωυσή, την ώρα που μεταμορφώθηκε ο Xριστός, και να μιλά μαζί του, με όλο που είχε ζήσει σ’ αυτόν τον κόσμο πριν από 800 χρόνια. Aλλά και κατά τη Σταύρωση, σαν φώναξε ο Xριστός “Hλί ηλί, λαμά σαβαχθανί”, κάποιοι από τους Eβραίους που στεκόντανε κοντά στο σταυρό λέγανε πως θα φώναζε τον Hλία να τον βοηθήσει: “Tινές δε των εκεί εστώτων ακούσαντες έλεγον ότι Hλίαν φωνεί ούτος” (Mατθ. κζ΄, 46). Παντού πλανιέται ο ίσκιος του.]] Χρησιμοποιεί ο Κόντογλου τις εκφράσεις “περιμένανε να ξανάρθει στον κόσμο” και “υποπτευόντανε μήπως ήτανε ο Ηλίας ξαναγεννημένος”. Εμείς θα κάνουμε την εύλογη ερώτηση: Το συνθετικό “ξανα-” που παραπέμπει;

Δεν είμαστε θιασώτες της μετενσάρκωσης. Όμως, δεν βάζουμε και δεσμά στη σκέψη…! Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι σε μια θρησκεία δε λέγονται όλα στο πλήθος. Ο ίδιος ο Ιησούς είπε: «Μη δώτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν τοις ποσίν αυτών και στραφέντες ρήξωσιν υμάς.» (Ματθαίος, ζ΄ 6). Ο εκκλησιαστικός πατέρας Κλήμης ο Αλεξανδρεύς δίνει την πραγματική διάσταση αυτής της ρήσης με μια μικρή παραλλαγή: «Ακόμα και τώρα φοβάμαι, όπως λέγεται, να ρίξω τα διαμάντια στους χοίρους, μήπως τα πατήσουν και πέφτοντας επάνω τους μην τραυματιστούν. Επειδή είναι δύσκολο να εκθέσεις σε απείθαρχους και μη καθαρμένους ακροατές τα πραγματικά καθαρά και διάφανα που ανήκουν στο αληθινό φως»!

Έτσι, λοιπόν, σε κάθε θρησκεία υπάρχει και ο εσωτερικός κύκλος για τους λίγους, αυτούς για τους οποίους έχει λεχθεί «ότι υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών». Ενώ για τους πολλούς, του εξωτερικού κύκλου, τους απλούς πιστούς, ισχύει το «εκείνοις δε ου δέδοται». Υπάρχει και εσωτερικός χριστιανισμός, με μυήσεις στα “Ελάσσονα” και στα “Μείζονα Μυστήρια”… Εκεί, υπό το “νόμο της σιγής”, «αυτοίς δέδοται γνώναι τα μυστήρια»…

Τα “Θεοφάνεια” και η αμφιβολία του Ιωάννη του Βαπτιστή…

2012-01-06T07:00:00.001+02:00

[[ δαμ- ων ]]

Τα Θεοφάνεια είναι μία από τις αρχαιότερες δεσποτικές γιορτές. Η λέξη “Θεοφάνεια” σημαίνει την φανέρωση (ή αποκάλυψη) του Θεού, και αναφέρεται στην φανέρωση της τριαδικής υπόστασης του Θεού, που έγινε κατά την βάπτιση του Υιού Του.

Ο ευαγ. Ματθαίος με λίγα και λιτά λόγια παρουσιάζει αυτό το μέγα και θαυμαστό γεγονός: «Τότε έρχεται ο Ιησούς από τη Γαλιλαία στον Ιορδάνη για να βαφτιστεί απ’ αυτόν. Ο Ιωάννης όμως τον εμπόδιζε λέγοντάς του: «Εγώ έχω ανάγκη να βαφτιστώ από σένα κι έρχεσαι εσύ σ’ εμένα;» Ο Ιησούς όμως του αποκρίθηκε: «Ας τ’ αφήσουμε τώρα αυτά, γιατί πρέπει να εκπληρώσουμε κι οι δυο μας ό,τι προβλέπει το σχέδιο του Θεού. Τότε ο Ιωάννης τον άφησε να βαφτιστεί. Βαφτίστηκε, λοιπόν, ο Ιησούς κι αμέσως βγήκε από το νερό. Κι αμέσως άνοιξαν γι’ αυτόν οι ουρανοί και είδα το Πνεύμα του Θεού σαν περιστέρι να κατεβαίνει και να έρχεται πάνω του. ακούστηκε τότε μια φωνή από τα ουράνια που έλεγε: «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, αυτός είναι ο εκλεκτός μου». ». (Ματθαίος, γ΄13- 17)

Αυτή τη βάφτιση δίνει και ο Ν. Καζαντζάκης, με τον δικό του τρόπο, στο βιβλίο του “Ο Τελευταίος Πειρασμός”. Ο Κρητικός συγγραφέας τολμάει να προβάλλει τα ερωτήματα και τις αμφιβολίες του ασκητή της ερήμου για το πρόσωπο του Χριστού. «Ποιος είσαι; Ποιος;» τολμάει να ρωτήσει τον Ιησού, όταν εμφανίστηκε αυτός στον Ιορδάνη. Και μετά τη συζήτηση και τη γνωριμία τους η αμφιβολία γίνεται βεβαιότητα πως αυτός είναι ο «αναμενόμενος», για να καταλήξει να βαπτίσει τον «γιο του Θεού, την ελπίδα του ανθρώπου»! Στα ευαγγελικά κείμενα, όμως, παρουσιάζεται η αντίθετη σειρά. Στην αρχή ο Πρόδρομος είναι βέβαιος πως ο Ιησούς είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας για να καταλήξει σε αμφιβολίες κι αμφισβήτηση όταν ο Ηρώδης τον έκλεισε στη φυλακή. Κι εδώ δημιουργείτε το μεγάλο «γιατί;». Γιατί τρύπωσαν οι αμφιβολίες στη σκέψη του Βαπτιστή;

Η συνέχεια >>> εδώ …

Ας δούμε τώρα την καζαντζακική εκδοχή:

[[Πρόβαλε ο Ιησούς μέσα στον ήλιο, έκαμε δυο βήματα, διστάζοντας, παραπατώντας, στάθηκε• είχε καρφωμένα τα μάτια του απάνω στον ασκητή, όλη του η ψυχή είχε γίνει ματιά, κι έψαχνε, ανέβαινε, κατέβαινε από τα καλαμοπόδαρα ως ρο πυρπολούμενο κεφάλι, κι απάνω από το κεφάλι, στο αόρατο μπόι του προφήτη. Είχε γυρισμένη την πλάτη του ο Βαφτιστής, ένιωσε απάνω σε αλάκερό του κορμί τη βίαιη ματιά να τον ανασκαλεύει, θύμωσε, στράφηκε ολοκορμίς, μεσόκλεισε τα δυο στρογγυλά γερακίσια μάτια του να ξεχωρίσει• ποιος ήταν ο αμίλητος, ακίνητος ετούτος νέος που τον κοίταζε, ντυμένος στα κάτασπρα; Κάπου, κάποτε τον είχε μεταδεί, πού; πότε; Μάχουνταν να θυμηθεί, με αγωνία• τάχα να τον είδε μια νύχτα στ’ όνειρά του; συχνά τέτοιους ασπροφορεμένους έβλεπε στον ύπνο του• δεν του μιλούσαν, τον κοίταζαν, του κουνούσαν το χέρι τους, σα να τον χαιρετούσαν, σα να τον αποχαιρετούσαν, κι έκραζε ο κόκορας της αυγής και γίνουνταν φως και χάνουνταν.

Άξαφνα ο Βαφτιστής, ως τον κοίταξε, έσυρε φωνή, θυμήθηκε: Μια μέρα, καταμεσήμερα, είχε ξαπλώσει στον όχτο του ποταμού, πήρε, γραμμένο σε τραγίσια προβιά, τον προφήτη Ησαΐα- και μονομιάς πέτρες, νερά, ανθρώποι, καλάμια, ποταμοί αφανίστηκαν• γέμισε ο αγέρας φωτιές, τρουμπέτες και φτέρουγες• άνοιξαν τα λόγια του προφήτη σαν πόρτες και βγήκε ο Μεσσίας! Θυμάται• ήταν ντυμένος κάτασπρα, λιγνός, φαγωμένος από τους ήλιους, ξυπόλυτος, κι είχε ανάμεσα στα δόντια του, σαν και τούτον, ένα πράσινο φύλλο!

Τα μάτια του ασκητή γέμισαν χαρά και τρομάρα• κατρακύλησε από το βράχο, ζύγωσε, τέντωσε το σκεβρωμένο λαιμό:

- Ποιος είσαι; ποιος; Ρώτησε, κι η φοβερή φωνή έτρεμε.

- Δε με γνωρίζεις; Έκαμε ο Ιησούς και προχώρησε ένα βήμα.

Κι αυτουνού η φωνή έτρεμε• ήξερε, από την απάντηση του Βαφτιστή κρέμουνταν η μοίρα του.

«Ετούτος είναι, ετούτος;» διαλογίζουνταν ο Βαφτιστής, χτυπούσε δυνατά η καρδιά του και δεν μπορούσε, δεν τολμούσε να πάρει απόφαση• τέντωσε πάλι το λαιμό:

- Ποιος είσαι; Ξαναρώτησε.

- Δε διάβασες τις Γραφές; Του αποκρίθηκε ο Ιησούς με γλύκα και παράπονο, σα να τον μάλωνε• δε διάβασες τους προφήτες; Τι λέει ο Ησαΐας; Πρόδρομε, δε θυμάσαι;

- Εσύ ‘σαι; εσύ; Μουρμούρισε ο ασκητής, τον χούφτωσε κι από τους δυο ώμους και του ερευνούσε τα μάτια.

- Ήρθα… είπε δισταχτικά ο Ιησούς και στάθηκε.

Κόπηκε η πνοή του, δεν μπορούσε να προχωρέσει• θαρρείς κι άπλωνε το πόδι κι έψαχνε να δει, μπορεί; Δεν μπορεί να πατήσει, χωρίς να γκρεμιστεί…

Σκυμμένος απάνω του ο άγριος προφήτης τον ερευνούσε, αμίλητος• είχε άραγε ακούσει τον απλό, το φοβερό λόγο που ‘χε ξεφύγει από το στόμα του Ιησού;

- Ήρθα… ξανάπε ο γιος της Μαρίας τόσο σιγά, που μήτε ο Ιούδας που παραμόνευε πίσω τους, με τρουλωμένο το αυτί, μπόρεσε ν’ ακούσει.

Τη φορά ετούτη ο προφήτης τινάχτηκε• άκουσε.

- Τι; έκαμε, κι οι τρίχες του κεφαλιού του σηκώθηκαν.

Ένα κοράκι πέρασε απάνω από τα κεφάλια τους κι έσυρε βραχνή φωνή- σαν ανθρώπου που πνίγουνταν ή γελούσε ή περγελούσε• ο Βαφτιστής θύμωσε• έσκυψε να μαζέψει μιαν πέτρα να του την πετάξει• το κοράκι είχε φύγει, μα αυτός έψαχνε, έψαχνε, και χαίρουνταν που περνούσε η ώρα κι ο νους του έτσι σιγά – σιγά γαλήνευε… ανασηκώθηκε:

- Καλώς όρισες, είπε ήσυχα και τον κοίταξε χωρίς αγάπη.

Η καρδιά του Ιησού τινάχτηκε• είχαν βουίξει τ’ αυτιά του, για, αλήθεια, ο προφήτης του ‘χε πει: Καλώς όρισες; Αν ήταν αλήθεια, τι ξάφνιασμα, τι χαρά και τι τρόμος!

Έριξε γύρα του ο βαφτιστής τη ματιά, σβάρνισε τον Ιορδάνη ποταμό, τα καλάμια, τους ανθρώπους, που, γονατισμένοι στη λάσπη, ξομολογούνταν φανερά τα κρίματά τους, αγκάλιασε γοργά κι αποχαιρέτησε το βασίλειό του κι ύστερα στράφηκε στον Ιησού:

- Τώρα εγώ, μπορώ να φύγω.

Η φωνή του Ιησού ακούστηκε σίγουρη τώρα, αποφασισμένη:

- Ακόμα• πρώτα να με βαφτίσεις, Πρόδρομε.

- Εγώ; εσύ πρέπει να με βαφτίσεις εμένα, Κύριε…

- Μη μιλάς δυνατά, μη μας ακούσουν• δεν ήρθε ακόμα η ώρα μου• έλα!

Τέντωσε ο Ιούδας το αυτί του ν’ ακούσει• μα ένα μούρμουρο άκουγε, ένα χορευτό χαρούμενο μούρμουρο, σα δυο τρεχούμενα νερά που σμίγουν.

Τα πλήθη που ‘χαν μαζωχτεί στον όχτο, αναμέρισαν• ποιος είναι ο παράξενος αυτός προσκυνητής, που ‘χε πετάξει αποπάνω του το άσπρο του ράσο κι έπεσε απάνω του ο ήλιος και τον σκέπασε; Και, δίχως να ξομολογηθεί τα κρίματά του, έμπαινε μέσα στο νερό με τέτοιαν αρχοντιά και σιγουράδα; Ο Βαφτιστής πήγαινε μπροστά, χώθηκαν κι οι δυο μέσα στο γαλάζιο ρέμα, ένας βράχος ξεπρόβαλε από το πρόσωπο του νερού, ο Βαφτιστής σκαρφάλωσε απάνω• πλάι του ο Ιησούς πατούσε τον άμμο του βυθού, και το νερό αγκάλιαζε το κορμί του ως το πηγούνι.

Τη στιγμή που σήκωσε ο Βαφτιστής το χέρι να του περιχύσει με νερό και το πρόσωπο και να πει την ευκή, ο λαός έσυρε φωνή: απότομα το ρέμα του Ιορδάνη στάθηκε ακίνητο κι αρμένισαν ολούθε πολύχρωμα ψάρια, περικύκλωσαν τον Ιησού κι άρχισαν, διπλώνοντας ξεδιπλώνοντας τα φτερούγια τους, παίζοντας τις ουρές τους, να χορεύουν. Κι ένα πνέμα μαλλιαρό, ένας γέρος αγαθός, ακούμπησε στα καλάμια και με ξεχάσκωτο στόμα κοίταζε τα όσα γίνουνταν μπροστά του• και τα μάτια του είχαν γουρλώσει από χαρά και τρομάρα.

Ο λαός, να δει τέτοια θαμάσματα, βουβάθηκε• πολλοί έπεσαν μπρούμυτα στον όχτο να μη βλέπουν• άλλοι, μέσα στο φοβερό λιοπύρι, τουρτούριζαν• ένας είδε το γέρο που πρόβαλε ολολάσπωτος από το βυθό, φώναξε: «Ο Ιορδάνης!» και λιποθύμησε.

Ο Βαφτιστής γέμισε νερό μια βαθιά αχιβάδα, το χέρι του έτρεμε, άρχισε να περιχύνει το πρόσωπο του Ιησού:

- Βαφτίζεται ο δούλος του Θεού… άρχισε και σταμάτησε- δεν κάτεχε τι όνομα να πει.

Στράφηκε στον Ιησού να τον ρωτήσει, κι απάνω εκεί που τεντωμένοι όλοι στα νυχοπόδαρά τους, περίμεναν ν’ ακούσουν τ’ όνομα, φτέρουγα ακούστηκε να κατεβαίνει από τον ουρανό, ένα άσπρο φωτερό πουλί- πουλί, για ένα από τα Σεραφίμ του Ιεχωβά;- χίμηξε και σοζυγιάστηκε απάνω από το κεφάλι του βαφτιζόμενου• κάμποση ώρα ακίνητο• κι έξαφνα έκαμε τρεις κύκλους, τρία στεφάνια φως έλαμψαν απάνω στον αγέρα, κι ακούστηκε το πουλί να σέρνει φωνή, σα να ξεφώνιζε όνομα, ένα πρωτάκουστο, κρυφό, λες κι αποκρίνονταν ο ουρανός στο βουβό ρώτημα του Βαφτιστή.

Βούιξαν τ’ αυτιά των ανθρώπων και τα μελίγγια τους μετασάλεψαν• λόγια ήταν ετούτα αντάμα και φτερά, φωνή Θεού, φωνή πουλιού, ένα αλλόκοτο θάμα, κι ο Ιησούς τεντώθηκε σύγκορμος ν’ ακούσει• ψυχανεμίστηκε, ετούτο ήταν το αληθινό τ’ όνομά του• μα δεν μπόρεσε ν’ ακούσει• γρίκηξε μονάχα να συντρίβονται μέσα του κύματα πολλά, φτερά πολλά, λόγια πικρά και μεγάλα. Σήκωσε τα μάτια• το πουλί είχε κιόλα τιναχτεί στην κορυφή τ’ ουρανού κι είχε γίνει φως μέσα στο φως.

Μονάχα ο Βαφτιστής, που χρόνια τώρα στην έρημο και στην απάνθρωπη μοναξιά είχε ξεσκολίσει τη γλώσσα του Θεού, κατάλαβε:

- Βαφτίζεται, μουρμούρισε μέσα του τρέμοντας, βαφτίζεται ο δούλος του Θεού, ο γιός του Θεού, η Ελπίδα του ανθρώπου!

Κι έκαμε νόημα στον Ιορδάνη πως μπορούσε τώρα τα νερά του να σαλέψουν• το μυστήριο τέλεψε. ]]

Στην συγκλονιστική αυτή περιγραφή- δυνατότερη από κάθε ευαγγελική περιγραφή- ο Ν. Καζαντζάκης έδωσε την βάφτιση του Ιησού. Την αρχική ανθρώπινη αμφιβολία: «Ετούτος είναι; Ετούτος;» του βαπτιστή, την μετουσιώνει σε βεβαιότητα! Κατάλαβε τη γλώσσα του Θεού. Τα θαυμαστά φαινόμενα μπόρεσε και τα ερμήνευσε. Έτσι με πλήρη επίγνωση βάφτισε το «γιό του Θεού κι Ελπίδα του ανθρώπου».

Πάμε τώρα στα ευαγγέλια για να δούμε την αμφιβολία του Ιωάννη:

«Ο Ιωάννης, που βρισκόταν στη φυλακή, άκουσε για τα έργα του Χριστού, κι έστειλε δυο από τους μαθητές του να τον ρωτήσουν: «Εσύ είσαι ο Μεσσίας που πρόκειται να έρθει ή να περιμένουμε κανέναν άλλο;» Κι ο Ιησούς τους αποκρίθηκε: «Να πάτε και να πείτε στον Ιωάννη αυτά που ακούτε και βλέπετε: Τυφλοί ξαναβλέπουν και κουτσοί περπατούν, λεπροί καθαρίζονται και κουφοί ακούν, νεκροί ανασταίνονται και φτωχοί ακούνε το χαρμόσυνο άγγελμα. Και μακάριος είναι όποιος δε χάσει την εμπιστοσύνη του σ’ εμένα». » (Ματθαίος, ια΄ 2- 6)

Εδώ δημιουργείται το μεγάλο ερώτημα: Τι μεσολάβησε και ο Πρόδρομος Ιωάννης γέμισε αμφιβολίες, φτάνοντας στο σημείο να στείλει μαθητές του να ρωτήσουν τον Ιησού: «συ ει ο ερχόμενος ή έτερον προσδοκώμεν»;

Πριν καν γεννηθεί ο Ιωάννης, αναγνώρισε πως το έμβρυο που βρισκόταν στην κοιλιά της Παναγίας, ήταν ο Μεσσίας! Μετά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, αυτή επισκέφθηκε την συγγενή της Ελισάβετ, που κυοφορούσε τον Ιωάννη:

«Αμέσως ύστερα, η Μυριάμ σηκώθηκε και πήγε γρήγορα σε μια πόλη της ορεινής Ιουδαίας• μπήκε στο σπίτι του Ζαχαρία και χαιρέτησε την Ελισάβετ. Μόλις εκείνη άκουσε το χαιρετισμό της Μαρίας, το βράφος που ήταν στα σπλάχνα της σκίρτησε. Η Ελισάβετ τότε πλημμύρισε με το Άγιο πνεύμα και φώναξε με δυνατή φωνή: «Ευλογημένη από το Θεό είσαι εσύ, περισσότερο από όλες τις γυναίκες! Ευλογημένο το παιδί που έχεις στα σπλάχνα σου! Αλλά πώς μου έγινε η τιμή να με επισκεφθεί η μητέρα του Κυρίου μου; Μόλις έφτασε στ’ αυτιά μου η φωνή του χαιρετισμού σου, σκίρτησε από αγαλλίαση το παιδί στα σπλάχνα μου» (Λουκάς, α΄ 39- 44)

Όταν μεγάλωσαν τα δύο ξαδέρφια, ο Ιωάννης έγινε ο Πρόδρομος του Χριστού, λέγοντας: «εγώ μεν βαπτίζω υμάς εν ύδατι εις μετάνοιαν• ο δε οπίσω μου ερχόμενος ισχυρότερός μου εστιν, ου ουκ ειμί ικανός τα υποδήματα βαστάσαι• αυτός υμάς βαπτίσει εν Πνεύματι αγίω και πυρί.» (Ματθαίος, γ΄ 11) Ο ευαγ. Ιωάννης έγραψε για τη συνάντηση του Ιησού με τον Ιωάννη: «Την άλλη μέρα ο Ιωάννης βλέπει τον Ιησού να έρχεται προς το μέρος του και λέει: «Αυτός είναι ο αμνός του Θεού, που παίρνει πάνω του την αμαρτία των ανθρώπων. Γι’ αυτό σας μίλησα όταν είπα, “ύστερα από μένα έρχεται ένας που είναι ανώτερός μου, γιατί υπήρχε πριν εγώ να γεννηθώ”. Για να τον γνωρίσει όμως ο Ισραήλ γι’ αυτό ήρθα εγώ και βαφτίζω με νερό». Κι ο Ιωάννης διακήρυξε δημόσια και είπε: «Είδα το Πνεύμα να κατεβαίνει σαν αστέρι από τον ουρανό και να μείνει πάνω του. Εγώ δεν το ήξερα ποιος ήταν, αυτός όμως που έστειλε να βαφτίζω με νερό, αυτός μου είπε: “εκείνος που πάνω του θα δεις να κατεβαίνει και να μείνει το Πνεύμα, αυτός είναι που βαφτίζει με Άγιο Πνεύμα”. Κι αυτό εγώ το είδα• και διακήρυξα δημόσια πως αυτός είναι ο Υιός του Θεού». (Ιωάννης, α΄ 29- 34). Επομένως, ο Βαπτιστής και είδε το Άγιο Πνεύμα και διακήρυξε δημόσια ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός ρου Θεού!

Θα δώσουμε ακόμη ένα εδάφιο από το ευαγγέλιο του Ιωάννη:

«Αλλά ο Ιωάννης βάφτιζε τότε στην Αινών, κοντά στο Σαλείμ, γιατί είχε πολύ νερό εκεί, και οι άνθρωποι έρχονταν και βαφτίζονταν, αφού ο Ιωάννης δεν είχε ακόμα φυλακιστεί. Έγινε κάποτε μια συζήτηση ανάμεσα σε μερικούς από τους μαθητές του Ιωάννη και σ΄ έναν Ιουδαίο, σχετικά με το θρησκευτικό καθαρμό. Ήρθαν λοιπόν στον Ιωάννη και του είπαν: «Δάσκαλε, αυτός που ήταν μαζί σου πέρα από τον Ιορδάνη, αυτός που εσύ επίσημα τον παρουσίασες, αυτός τώρα βαφτίζει, κι όλοι πηγαίνουν σ’ αυτόν». Ο Ιωάννης απάντησε: «Τίποτα δεν μπορεί να λάβει ο άνθρωπος, αν δεν του είναι δοσμένο από το Θεό. Εσείς οι ίδιοι είστε μάρτυρες ότι είπα, δεν είμαι εγώ ο Μεσσίας, αλλά απεσταλμένος πριν απ’ αυτόν. Γαμπρός είναι εκείνος που έχει τη νύφη• ο φίλος όμως του γαμπρού, που στέκεται κοντά τον ακούει, είναι γεμάτος χαρά ακούγοντας τη φωνή του γαμπρού. Αυτή είναι η χαρά η δική μου και τώρα έχει ολοκληρωθεί. Εκείνου το έργο πρέπει να μεγαλώνει και το δικό μου να μικραίνει. Αυτός που έρχεται από το Θεό είναι ανώτερος απ’ όλους• αυτός που προέρχεται από τη γη έχει ανθρώπινη προέλευση και μιλάει ανάλογα. Αυτός που έρχεται από το Θεό είναι ανώτερος απ’ όλους• κηρύττει ό,τι είδε κι άκουσε, κανείς όμως δε δέχεται τη μαρτυρία του. Αυτός που δέχεται τη μαρτυρία του αναγνωρίζει ότι ο Θεός λέει την αλήθεια. Γιατί τα λόγια του Θεού λαλεί αυτός που στάλθηκε από το Θεό, αφού ο Θεός του δίνει το Πνεύμα απεριόριστα. Ο Πατέρας αγαπάει τον Υιό και του έδωσε εξουσία πάνω σε όλα.» (Ιωάννης, γ΄ 23- 36) Και σ’ αυτό το εδάφιο ο Πρόδρομος αναγνωρίζει την ανωτερότητα του Ιησού. Επιπλέον πως το έργο του ως προδρόμου έχει τελειώσει και γι’ αυτό αισθάνεται μεγάλη χαρά: «αύτη ουν η χαρά η εμή πεπλήρωται.» Είναι φυσιολογικό η επιρροή του Ιωάννη να μικραίνει, ενώ του Ιησού να μεγαλώνει: «εκείνον δει αυξάνειν, εμέ δε ελαττούσθαι».

Στη βάφτιση του Ιησού, ο Ιωάννης ήταν μάρτυρας των θαυμασίων του Θεού: το σταμάτημα, κατά την παράδοση, της ροής του Ιορδάνη, την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, τη φωνή του Θεού: «ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα». Όλα αυτά ήσαν δηλωτικά της ουράνιας καταγωγής του Ιησού. Κι όμως ο Βαπτιστής έφτασε στο σημείο να αμφιβάλλει για τον θείο απεσταλμένο, του οποίου ήταν ο Πρόδρομος, αυτός που του προετοίμασε το δρόμο!

Στη φυλακή, λοιπόν, στην απομόνωση ο Πρόδρομος του Χριστού καταλαμβάνεται από την ανθρώπινη αδυναμία της αμφιβολίας! Μπορεί σε κανένα από τα τέσσερα κανονικά ευαγγέλια να μην ομολογείται αυτή η αδυναμία, αλλά σε κάποιο άλλο, μη κανονικό, ευαγγέλιο περιγράφεται η αμφιβολία! Παραθέτουμε το παρακάτω ενδεικτικό απόσπασμα:

«Η ζωή του (Ιωάννη) μέσα στη φυλακή ήταν σκληρή και ζούσε σε μεγάλη αγωνία και οδύνη, κι άρχισε να αμφιβάλλει. Και είπε στον εαυτό του: «Αναρωτιέμαι αν αυτός ο Ιησούς είναι ο Χριστός για τον οποίο έγραψαν οι προφήτες! Μήπως έκανα λάθος στο έργο μου; Με έστειλε πραγματικά ο Θεός για να προετοιμάσω το δρόμο γι’ αυτόν που θα λυτρώσει το λαό μας, το Ισραήλ;» Και τότε έστειλε μερικούς από τους φίλους του, που τον επισκέπτονταν στο κελί του, στην Καπερναούμ, για να μάθουν γι’ αυτόν τον άνθρωπο και να τον πληροφορήσουν.» (Υδροχοϊκό Ευαγγέλιο, κεφ. 103, 9- 12) Ο Βαπτιστής αμφιβάλει όχι μόνο για το αν είναι ο Ιησούς ο αναμενόμενος Μεσσίας, αλλά και για το έργο της ζωής του: ήταν αυτός ο πρόδρομος; μήπως έχτισε στην άμμο; μήπως η ζωή του και η προσπάθεια ήταν μια ματαιότητα;

Ήταν φυσικό και ανθρώπινο, μέσα στην αγωνία για τη ζωή του- κάπου προμάντευε τον θάνατό του- μέσα στο φόβο, να έρχονταν αμφιβολίες για τον σκοπό της ζωή του. Η αγωνία του επικείμενου θανάτου να τον κάνει να χάσει το θάρρος του, τη βεβαιότητά του. Αργότερα την ίδια αγωνία θα νιώσει και ο Ιησούς («γενόμενος εν αγωνία»), λίγο πριν τη σύλληψή του, στον κήπο της Γεσθημανή: «Εκείνος απομακρύνθηκε από αυτούς (τους μαθητές του Πέτρο,Ιάκωβο και Ιωάννη) σε απόσταση πετροβολιάς• γονάτισε κι άρχισε να προσεύχεται μ’ ετούτα τα λόγια: «Πατέρα, αν θέλεις, γλίτωσέ με απ’ αυτό το ποτήρι. Ας μη γίνει όμως το δικό μου θέλημα αλλά το δικό σου». Φανερώθηκε τότε σ’ αυτόν ένας άγγελος από τον ουρανό και τον ενίσχυε. Η αγωνία τον κυρίεψε και προσευχόταν πιο πολλή ώρα. Ο ιδρώτας του γινόταν σαν σταγόνες αίματος κι έπεφτα στη γη.» (Λουκάς, κβ΄41- 44). Ο Ιησούς που είχε τη συμπαράσταση αγγέλου εξ ουρανού, είχε καταληφθεί από τόση αγωνία ώστε «εγένετο ο ιδρώς αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος»

Η ίδια αγωνία αποτυπώνεται πιο έντονα στο ακόλουθο εδάφιο του Υδροχοϊκού Ευαγγελίου, όπου περιγράφεται η νύχτα στον κήπο της Γεσθημανή: « Είπε ο Ιησούς στους τρεις μαθητές του: «Σας αφήνω τώρα και πάω έξω στο σκοτάδι, τελείως μόνος, να μιλήσω με το Θεό. Με πνίγει η θλίψη. Σας αφήνω εδώ να αγρυπνάτε με μένα». Τότε ο Ιησούς προχώρησε τριακόσιους πήχεις προς την ανατολή κι έπεσε με το πρόσωπο μπροστά και προσευχήθηκε: «Θεέ μου! Θεέ μου! υπάρχει μήπως τρόπος ν’ αποφύγω τον τρόμο των ωρών που θα ‘ρθουν; Η ανθρώπινη σάρκα μου ζαρώνει φοβισμένη• η ψυχή μου είναι σταθερή• όμως όχι η δική μου θέληση, αλλά η δική σου ας γίνει Θεέ μου». Προσευχήθηκε με αγωνία• η ένταση πάνω στην ανθρώπινη μορφή ήταν μεγάλη• οι φλέβες του είχαν χωριστεί σε κομμάτια και το μέτωπό του είχε λουστεί με αίμα.» (Υδρ. Ευαγ., κεφ. 163, 46- 50)

. .. Για θα φτάσουμε στο θείο πάθος, όπου στην απομόνωση του σταυρού να φτάσει ο Υιός να αμφισβητήσει, μέσα στην αγωνία του, ακόμη και την παρουσία του Πατέρα του και να αναφωνήσει: « ηλί, ηλί, λιμά σαβαχθανί;» Πικρό και εναγώνιο ερώτημα: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειπες;».

Αν ο θείος Ιησούς φτάνει στο έσχατο σημείο απελπισίας- γνωρίζοντας, ακόμη, πως σε τρεις μέρες θα αναστηθεί-, ο θνητός Ιωάννης θα μπορούσε να το αποφύγει;

Μέγα το μυστήριο του Θεού! Μεγάλη τροφή για τη σκέψη μας. Αρκεί η σκέψη να είναι καθαρή, απαλλαγμένη από δογματικές αγκυλώσεις- τις οποίες θέτουν οι θνητοί, γιατί ποτέ ο Θεός δε δογματίζει- να βάζει ερωτήσεις και σιγά- σιγά να ανεβαίνει προσπαθώντας να φτάσει στη “θεία κοινωνία” για να πάρει τις απαντήσεις από την ίδια την “Πηγή”…

Ο ίδιος ο Χριστός έχει πει: «ζητείτε, και ευρήσετε»…

Περιστατικό παραπομπής από το νοσοκομείο Θηβών

2012-01-04T07:23:00.000+02:00

KΩΝ.ΝΟΣ Ι. ΠΛΙΑΚΟΣΤΑΜΟΣ, ΓΕΝΙΚΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ / ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ

Σε απάντηση της τηλεοπτικής συνέντευξης που έδωσε ο υποδιοικητής του νοσοκομείου Θήβας για το περιστατικό παραπομπής στις 26.12.2011 από το νοσοκομείο Θηβών στο νοσοκομείο Λιβαδειάς θα ήθελα να αποσαφηνίσω ότι δεν υπήρξε καμία απολύτως έκθεση προσωπικών δεδομένων των ασθενών και αδίκως ανησυχεί. Υποκριτικό το ενδιαφέρον του και στερούμενο λογικής. Θα έπρεπε ν’ ανησυχεί για την υγεία του 17χρονου και το βαθμό που αυτή εξετέθη. Προτίμησε να το δικαιολογήσει με άκομψο τρόπο, πιστό όμως στις αρχές που διέπουν την πολιτική του θέση. Αυτό που εξετέθη πραγματικά όμως και με ανεύθυνο τρόπο ήταν η ζωή του 17χρονου όταν ο ειδικευόμενος χειρουργικής του νοσοκομείου Θηβών τον παρέπεμψε χωρίς ενημέρωση και σημείωμα παραπομπής. Αν ο νεαρός είχε αιμορραγία θα είχε εκπνεύσει και οι ανοησίες ενός τοποθετημένου προσώπου σε θέση υποδιοικητή με ευτελή και σίγουρα ανεπαρκή κριτήρια όπως είναι τα πολιτικά, που από καιρό έχει χάσει την επαφή του με την ιατρική δεοντολογία, δε θα είχαν κανένα νόημα. Αν τη διατηρούσε στοιχειωδώς θα είχε και πιο εύστοχη προσέγγιση. Αν δεν το ενθυμείται, η ιατρική ενημέρωση κατά τη διαδικασία παραπομπής είναι μέρος της ίδιας της ιατρικής πράξης και έχει νόημα αλλά και επιβάλλεται να γίνεται ως γενικότερη εκτίμηση του πάσχοντος και πάντα ως συνδρομή στη διαμόρφωση γνώμης του ιατρού που παραλαμβάνει.

Για δεύτερη φορά όμως σ’ ένα μήνα οι κατ’ επίφαση συνάδελφοι των Θηβών υπέπεσαν στο ατόπημα της μη τήρησης των βασικών κανόνων διακομιδής-παραπομπής ενός ασθενούς μη διερευνώντας τις δυνατότητες αντιμετώπισης του περιστατικού κι εκθέτοντας ανεπανόρθωτα την υγεία του 17χρονου. Εάν οι τρεις συνάδελφοι από τη Λιβαδειά δεν είχαν ανταποκριθεί στο αυτονόητο καθήκον ποια θα ήταν η τύχη του νεαρού; Θα έπρεπε να διακομιστεί στην Αθήνα να χειρουργηθεί χάνοντας ακόμη περισσότερο χρόνο. Ποια μέτρια ακόμη λογική δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτό συνιστά έκθεση της υγείας του νεαρού που ξεκινά από τον ιατρό του νοσοκομείου Θηβών; Εκτός κι αν η λογική του τοποθετημένου υποδιοικητή δεν αντιλαμβάνεται ούτε τα… μέτρια!!! Ας πρόσεχαν αυτοί που τον τοποθέτησαν κι ας παραδειγματιστούν οι επόμενοι. Η κάλυψη του περιστατικού με τους επίορκους ιατρούς, ειδικευομένου και επιμελητή που λειτούργησαν ως εταιρία ταχυμεταφοράς που έχασαν μάλιστα και τα παραστατικά, από τοποθετημένους πολιτικούς που μοναδικό κριτήριο έχουν την υπεράσπιση της κομματικής τους θέσης κι όχι το πραγματικό αγαθό της υγείας, κάνει κακό και στο νοσοκομείο της Θήβας και στους ασθενείς που προσφεύγουν εκεί. Η ένορκη διοικητική εξέταση που θέλει να διενεργηθεί ο τοποθετημένος υποδιοικητής βάσει προσόντων που η πολιτική του οργάνωση μόνο αναγνωρίζει, έχει ζητηθεί από μένα με πρωτοκολληθείσα αναφορά στις 03.01.12 όχι για την έκθεση προσωπικών δεδομένων που ούτως ή άλλως δεν υπήρξε και ποτέ (μόνο οι γιατροί που συνέδραμαν καθ’ υπέρβαση στην αντιμετώπιση του περιστατικού αναγνώστηκαν τα ονόματά τους) αλλά για τον πολύ σοβαρότερο λόγο της έκθεσης υγείας του 17χρονου και του άλλου ασθενούς που ήταν διασωληνωμένος.

Εάν υπήρχε οικονομικός και όχι πολιτικά τοποθετημένος υποδιοικητής στο νοσοκομείο Θηβών θα είχε διακόψει ή τουλάχιστον τροποποιήσει τη λειτουργία του από καιρό. Συντηρείται μόνο για να καλλιεργεί ψευδαισθήσεις στην εκλογική πελατεία των ντόπιων πολιτικών. Με τις παρούσες συνθήκες στελέχωσης δεν μπορεί να εξυπηρετεί χειρουργικά τον πληθυσμό ευθύνης του ούτε σε τακτική βάση(πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) ούτε και σε επείγουσα. Μόνο καρέκλες σε πολιτικούς εξασφαλίζει που υπονομεύουν ακόμη περισσότερο τη λειτουργία του διαστρεβλώνοντας μάλιστα γεγονότα. Θα παραιτηθεί άραγε από τη διακοσμητική θέση του υποδιοικητή ο κύριος κατ’ επίφαση πολιτικός (κατ’ αναλογία με τους συναδέλφους χειρουργούς του νοσοκομείου Θηβών) εάν οι γονείς του παιδιού καταθέσουν ότι κατεγράφησαν με λάθος όνομα στο μητρώο ασθενών του νοσοκομείου Θηβών (δείγμα της σοβαρότητας που τον αντιμετώπισαν), δεν εξετάστηκαν από επιμελητή(ανήκουστο για τη σοβαρότητα της κατάστασής του) και παραπέμφθηκαν δίχως ενημερωτικό σημείωμα χωρίς ο ιατρός που τους παρέπεμψε να ειδοποιήσει και να διερευνήσει τις δυνατότητες αντιμετώπισης στο νοσοκομείο Λιβαδειάς; Επί της ουσίας το μόνο που δεν υπηρετήθηκε ήταν η ίδια η ουσία. Στις 26.12.11 το νοσοκομείο Θήβας δεν είχε αιματολογικό και της Λιβαδειάς δεν είχε αναισθησιολόγο. Το παράλογο σε όλο του το μεγαλείο και η υγεία ενός νομού στην τύχη και στις ηθικές αξίες μερικών και ολίγων. Η διοίκηση οφείλει ν’ αντιμετωπίσει τις καταστάσεις που εξέθεσα πριν χαθούν ζωές από έλλειψη συντονισμού, παρακαλώ όμως ας μη ληφθεί υπ’ όψη η γνώμη του υποδιοικητή, δεν μπορεί να διακρίνει άλλωστε όπως απέδειξε και με την τηλεοπτική τοποθέτησή του στα γεγονότα πως υπηρετείται έξω από πολιτικές σκοπιμότητες πραγματικά το αγαθό της υγείας. Ας αναλάβει λοιπόν το πολιτικό κόστος να διαταράξει την ηρεμία κάποιων προκειμένου ν’ αποκτήσουν αντικείμενο εργασίας και λόγο ύπαρξης, άλλωστε το κόστος ζωής τιμάται λίγο παραπάνω από το πολιτικό, έ κύριε υποδιοικητά;;

Συγχώνευση Νοσοκομείων Λιβαδειάς-Θήβας

2012-01-02T17:28:00.000+02:00

Η παράθεση των πιο κάτω γεγονότων που έλαβαν χώρα στις 26.12.2011 στο νοσοκομείο Λιβαδειάς είναι σίγουρα εκτός κλίματος ημερών δεν παύει ν’ αποτελεί όμως το απόλυτο αντιπροσωπευτικό παράλογο του ελληνικού δημοσίου.

Τα γεγονότα επαναλήφτηκαν με τον ίδιο ακριβώς προκλητικό τρόπο και θα λειτουργούσαν εις βάρος της υγείας ενός νέου παιδιού εάν η προσέγγιση από τους ιατρούς του νοσοκομείου Λιβαδειάς ήταν κατώτερη των περιστάσεων. Η από 19.11.2011 αναφορά μου στη διοίκηση του νοσοκομείου Λιβαδειάς για τον ίδιο λόγο φαίνεται να αγνοήθηκε επιδεικτικά και δεν έχει απαντηθεί, ενώ θεωρώ απόλυτο καθήκον να εκθέσω εκ νέου και δημοσίως πλέον το ίδιο θέμα σε μια προσπάθεια δικαίωσης των προσπαθειών που κατέβαλλαν στις 26.12.2011 οι συνάδελφοί μου για τη ζωή νεαρού ασθενούς.

Στις 26.12.2011 στις 08.30π.μ κι ενώ εφημέρευα από τριημέρου έχοντας χειρουργήσει στις 24.12.2011 βαρύτατο περιστατικό που ήταν σε σηπτική κατάσταση υποστηριζόμενο με μηχανική αναπνοή σε θάλαμο νοσηλείας αναμένοντας κλήση από το ΕΚΑΒ προκειμένου να μετακινηθεί σε μονάδα εντατικής θεραπείας, εκλήθην στο τμήμα επειγόντων περιστατικών. Εκεί εξέτασα το νεαρό ασθενή Π. Κ. του ΙΩΑΝΝΗ και της ΜΑΡΙΝΑΣ, 17 ετών. Η περίπτωσή του αφορούσε σε εικόνα οξείας χειρουργικής κοιλίας που έπρεπε να αντιμετωπισθεί πάραυτα με επείγουσα χειρουργική επέμβαση. Με έκπληξη πληροφορήθηκα ότι ο ασθενής είχε ήδη εξετασθεί στο νοσοκομείο Θηβών και είχε παραπεμφθεί από τον εφημερεύοντα ειδικευόμενο χειρουργικής στο νοσοκομείο Λιβαδειάς. Την έκπληξή μου πολύ γρήγορα αντικατέστησε θυμός γιατί η προηγούμενη μου αναφορά στο Διοικητή των δύο νοσοκομείων αλλά και στο Διευθυντή της χειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου Θηβών είχε γίνει για τον ίδιο ακριβώς λόγο, της στοιχειώδους τήρησης των κανόνων διακομιδής-παραπομπής.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως αδυνατούσα πλήρως να τελέσω το χειρουργείο αυτό, μια και ήδη βαρύτατο περιστατικό νοσηλευόταν διασωληνωμένο από διημέρου αναμένοντας την τύχη του σε μονάδα εντατικής θεραπείας, αλλά και δεν υπήρχε κάλυψη εφημερίας από αναισθησιολόγο. Μετά την εξέταση του παιδιού και αφού διαπίστωσα το κατεπείγον της κατάστασης τηλεφώνησα στον ιατρό που παρέπεμψε το περιστατικό για να διαπιστώσω αυτό που ήδη υποψιαζόμουν. Ο ασθενής είχε εξεταστεί από τον εφημερεύοντα της 25.12.2011 ειδικευόμενο της χειρουργικής κλινικής ο οποίος δεν είχε ή είχε, (δεν το έμαθα ποτέ) ενημερώσει τον υπεύθυνο επιμελητή εφημερίας. Το αδιανόητο δεν τελείωνε εκεί, ο εξετασθείς νεαρός είχε καταγραφεί και με λάθος όνομα!!! Δε μπήκα καν στον κόπο να αναλωθώ και σε άλλο τηλέφωνο για να εξακριβώσω το λόγο που δεν εξετάστηκε από επιμελητή το πολύ σοβαρό περιστατικό όπως και γιατί δεν τηρήθηκαν και τα απαραίτητα για την παραπομπή του στο νοσοκομείο Λιβαδειάς.

Η αντιμετώπιση του περιστατικού χωρίς αναισθησιολόγο να εφημερεύει ήταν εξ’ ορισμού αδύνατη στο νοσοκομείο Λιβαδειάς αλλά αυτό δε φαίνεται να ένοιαζε το νεαρό γιατρό που παρέπεμψε το περιστατικό μη ενημερώνοντας τον επιμελητή του, αρκούσε γι αυτόν να αποσειστεί η όποια ευθύνη και να τελειώσει ή να συνεχιστεί η εφημερία του.

Για τη διεκπεραίωση του ασθενή που είχε παραπεμφθεί, παρακάλεσα την απερχόμενη και από τριημέρου εφημερεύουσα αναισθησιολόγο κυρία ΑΡΤΕΜΙΔΑ ΠΟΛΥΖΩΗ να εκτιμήσει κι εκείνη τον ασθενή. Συμφώνησε κι εκείνη με το κατεπείγον της κατάστασης του ασθενούς και χωρίς να εκφράσει την παραμικρή αντίρρηση παρά μόνο την απορία της για τον τρόπο που ο ασθενής βρέθηκε στο νοσοκομείο Λιβαδειάς, διενήργησε προεγχειρητικό έλεγχο και ανέλαβε να συνδράμει στην αντιμετώπιση του περιστατικού. Για την ασφαλή και γρηγορότερη αντιμετώπισή του περιστατικού παρέμεινε και ο απερχόμενος και μη εφημερεύων την ημέρα εκείνη ειδικευόμενος ιατρός ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΖΥΓΟΓΙΑΝΝΗΣ. Εννοείται ότι ο διασωληνωμένος ασθενής που νοσηλευόταν σε κοινό θάλαμο νοσηλείας αφέθηκε στην τύχη του για όση ώρα εμείς απασχοληθήκαμε στο χειρουργείο. Η επί τριώρου τελεσθείσα χειρουργική επέμβαση αφορούσε σε εντερεκτομή του νεαρού ασθενούς συνεπεία απόφραξης του εντέρου στο σημείο της ειλεοτυφλικής βαλβίδας από ξένο σώμα (μανιτάρι). Η υπέρβαση των γιατρών του νοσοκομείου Λιβαδειάς συνεχίστηκε και όταν στα επείγοντα του νοσοκομείου κατέφτασε και άλλο σοβαρό περιστατικό ασθενούς που απώλεσε τον αεραγωγό του και χρειάστηκε να διασωληνωθεί οπότε εκλήθη και δεύτερος αναισθησιολόγος εκτός υπηρεσίας για να προβεί στα δέοντα. Ο συγκεκριμένος αναισθησιολόγος ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΟΥΡΜΟΥΖΗΣ χωρίς να εφημερεύει, ανταποκρίθηκε όπως συνηθίζει κάθε φορά στην επείγουσα κλήση προστατεύοντας το αγαθό της υγείας των ασθενών που προσφεύγουν στο νοσοκομείο Λιβαδειάς. Κάτι τέτοιο έχω κάθε λόγο να πιστεύω και πολύ περισσότερο μετά την επανάληψη του περιστατικού, δε συμβαίνει από τους χειρουργούς του νοσοκομείου Θηβών.

Αναρωτιέται κανείς εύλογα τι ανάλογα παραδείγματα υπέρβασης και ειλικρινούς προσφοράς έχουν να επιδείξουν οι γιατροί που στελεχώνουν τη χειρουργική και τ’ άλλα τμήματα του νοσοκομείου Θηβών. Είναι αλήθεια ότι έχουν από καιρό συγκεκριμένες ελλείψεις που καθιστούν αρκετές φορές αδύνατη την ολοκλήρωση του χειρουργικού τους έργου και που φαντάζομαι θα τις έχουν καταστήσει γνωστές στους αρμοδίους, αλλά σε καμία περίπτωση το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει έστω και με την ουσιαστική παρουσία τους να προσφέρουν. Η κατακριτέα συμπεριφορά του ειδικευόμενου της χειρουργικής αλλά και του υπεύθυνου γι αυτόν επιμελητή εφημερίας εκείνης της ημέρας, έθεσε σε πραγματικό κίνδυνο και τον ασθενή που έπρεπε να χειρουργηθεί κατεπειγόντως αφού πρωτίστως δε διερεύνησε τις δυνατότητες αντιμετώπισης στο νοσοκομείο που παρέπεμψε το περιστατικό ως όφειλε και ως προβλεπόταν από τους κανόνες διακομιδής αλλά και τον ήδη χειρουργημένο που προσπαθούσε από διημέρου το ΕΚΑΒ να βρει θέση νοσηλείας σε μονάδα εντατικής θεραπείας.

Για την ιστορία αναφέρω ότι τελικά ο βαρέως πάσχων μετακινήθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας του ΛΑΙΚΟΥ νοσοκομείου στις 23.00 της ίδιας ημέρας και κατέληξε μετά από διήμερη νοσηλεία σε αυτήν. Ο νεαρός ασθενής πήρε εξιτήριο στις 31.12.2011 σε αρίστη κατάσταση και θα επανέλθει για την αφαίρεση των ραμμάτων του.

Πόσο πραγματικά θα εκτείθετο η υγεία του νεαρού ασθενούς αν αρνούμασταν κι εμείς ως νοσοκομείο την αντιμετώπιση του επικαλούμενοι το απόλυτα αληθές γεγονός της μη εφημερίας αναισθησιολόγου και ποια χειρουργική κλινική στην Αθήνα θα πειθόταν για την αντιμετώπισή του όταν ένας νομός ολόκληρος αδυνατούσε να το διεκπεραιώσει ως περιστατικό;

Είναι αδιανόητο να υπάρχουν δύο νοσοκομεία στη Βοιωτία ανεπαρκώς στελεχωμένα και η παρουσία του ενός (Θηβών) να υπονομεύει τη λειτουργία του άλλου (Λιβαδειάς). Οι ανεύθυνοι κατ’ επίφαση όπως έγραψα και παραπάνω συνάδελφοι επαληθεύουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι αυτό της Θήβας σχεδιάστηκε και ανεγέρθη για ψηφοθηρικούς λόγους. Συμπεριφορές άλλης εποχής που κατατρόπωσαν και βούλιαξαν την Ελλάδα. Η υγεία του βοιωτικού λαού παραμένει όμως απαιτητική και καλείται να εξυπηρετείται με όλο και λιγότερες υποδομές ενώ η συγχώνευση των δύο νοσοκομείων σ΄ ένα, που θα έχει πολύ μεγαλύτερο ποσοστό στελέχωσης προσωπικού είναι γεγονός που οι υπηρετούντες στο νοσοκομείο Θηβών επιταχύνουν με την ανεύθυνη και προκλητική τους συμπεριφορά. Εάν οι εργαζόμενοι στο υπό διάλυση όπως δείχνει και η εικόνα του, νοσοκομείο Θηβών, έχουν αποφασίσει να επισπεύσουν το γεγονός της συγχώνευσης με ότι κι αν σημαίνει αυτό για τις θέσεις εργασίας τους, δεν έχουν κανένα λόγο να επιβαρύνουν το ήδη δυσβάσταχτο έργο που τελείται στο νοσοκομείο Λιβαδειάς.

Δεν είναι λογικό τώρα που τα δύο νοσοκομεία είναι υπό καθεστώς κοινής διοίκησης να αποφασιστούν με συνοπτικές διαδικασίες οι απαραίτητες μετακινήσεις προσωπικού γιατί επιτέλους κάποιο από τα δύο νοσοκομεία πρέπει να λειτουργεί; Οι αριθμοί των χειρουργείων και τα πεπραγμένα του νοσοκομείου Θηβών δε δικαιολογούν τελικά γιατρούς εφημερεύοντες στο χειρουργικό τομέα. Δεν είναι υπερβολή ο εφημερεύων χειρουργός να εφημερεύει μαζί με τους ήδη υπάρχοντες του νοσοκομείου Λιβαδειάς. Το προσωπικό του χειρουργείου στο συγκεκριμένο νοσοκομείο τι ακριβώς προσφέρει κατά τις μεσημβρινές ώρες όταν ποτέ δε θα τελεστεί χειρουργείο. Γνωρίζει ο διοικητής των δύο νοσοκομείων την απίστευτη πίεση που υφίσταται το προσωπικό του χειρουργείου στο νοσοκομείου Λιβαδειάς προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο όγκος των περιστατικών; Υπάρχει πραγματική βούληση από μέρος της διοίκησης για σωστή παροχή υγείας στη Βοιωτία ή πρέπει το αγαθό της υγείας να αποτελέσει για μία ακόμη φορά ψευδεπίγραφο πολιτικό διακύβευμα στις επερχόμενες εκλογές;

Δεν υπάρχει κανένα απολύτως περιθώριο πολιτικής ωραιοποίησης της κατάστασης. Με τα όλο και λιγότερα προβλεπόμενα κονδύλια για την υγεία πιστεύουν αλήθεια οι συνάδελφοι του νοσοκομείου Θηβών ότι δεν προκαλούν με το να μένουν άπραγοι μη προβαίνοντας ακόμη και στο εντελώς αυτονόητο γεγονός της ενημέρωσης της παραπομπής ενός ασθενούς επειδή έχουν ελλείψεις; Τρεις γιατροί στο νοσοκομείο Λιβαδειάς εμφορούμενοι από αρχές άγνωστες στους συναδέλφους του νοσοκομείου Θηβών παρέμειναν ή ήρθαν για την ασφαλή διεκπεραίωση του νεαρού ασθενούς χωρίς να εφημερεύουν αγνοώντας τον εορταστικό χαρακτήρα της ημέρας και μένοντας μακριά από τις οικογένειές τους.

Είναι προσωπική υποχρέωση και θέμα ηθικής τάξης να γνωστοποιηθεί το γεγονός στο βοιωτικό λαό μια και αποτελεί επανάληψη της ίδιας χυδαίας συμπεριφοράς των συναδέλφων του νοσοκομείου Θηβών που έλαβε χώρα στις 18.11.2011 και έχει εκτεθεί λεπτομερώς σε προηγούμενη αναφορά, όταν και πάλι παρέπεμψαν κρατουμένη των γυναικείων φυλακών χωρίς ενημέρωση και που αντιμετωπίστηκε σε βάρος άλλου περιστατικού που χειρουργήθηκε αργοπορημένα. Αποτελεί όμως και ελάχιστη αναγνώριση των συναδέλφων που έδρασαν αποτελεσματικά σώζοντας κυριολεκτικά το νεαρό ασθενή. Ο δε δεύτερος αναισθησιολόγος ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΟΥΡΜΟΥΖΗΣ λειτουργεί με απόλυτη αυταπάρνηση χρόνια τώρα προσφέροντας σε κάθε περίπτωση αγνοώντας το γεγονός της ύπαρξης ή όχι εφημερίας γι αυτόν. Στα μικρά επαρχιακά νοσοκομεία είναι καθεστώς οι όποιες ελλείψεις ν’ αναπληρώνονται στο μέτρο του εφικτού με διαδικασίες αυτοθυσίας και υπέρβασης.

Ας με συγχωρέσουν οι συνάδελφοι που έγινε αναφορά στα ονόματα τους, δεν το γνωρίζουν και είμαι σίγουρος ότι δε θα το ήθελαν κιόλας, ο λόγος όμως είναι προφανής κι έχει να κάνει με την ελάχιστη αναγνώριση της προσφοράς τους!!!

Εάν τώρα δεν προβλέπεται από τις οικονομικές δυνατότητες της ήδη πτωχευμένης Ελλάδας να συντηρούνται μισθολογικά σε καθεστώς αργομισθίας ιατροί, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό στο νοσοκομείο Θηβών, η συγχώνευση και η εφεδρεία είναι ο μόνος δρόμος για ουσιαστικότερη και πολύ πιο ειλικρινή παροχή υγείας. Οι εκτός πραγματικότητας ανήθικοι πολιτικοί που φρόντισαν για την ύπαρξή του νοσοκομείου Θηβών προσβλέποντας στην εκλογική τους απήχηση σε μέρος του βοιωτικού λαού ας φρόντιζαν και για τη στελέχωσή του τόσα χρόνια τώρα. Οι ίδιοι δε γιατροί που το στελεχώνουν σε μόνιμη βάση οφείλουν πολύ πιο υπεύθυνη στάση απέναντι στους ασθενείς που καταφεύγουν εκεί.

Το νοσηλευτικό προσωπικό του χειρουργείου και οι αναισθησιολόγοι με ποια λογική εφημερεύουν και αμείβονται στο νοσοκομείο Θηβών αφού ποτέ δεν τελείται χειρουργείο στο συγκεκριμένο νοσοκομείο μετά το μεσημέρι όπως και τα Σαββατοκύριακα; η κοινή λογική λοιπόν υπαγορεύει με επιβεβλημένο τρόπο μάλιστα, τη μεταφορά του όποιου προσωπικού περισσεύει και δε χρησιμοποιείται λόγω των ελλείψεων τις συγκεκριμένες ώρες, να αξιοποιηθεί καταλλήλως και να καλύψει στο νοσοκομείο Λιβαδειάς επίσης κενές θέσεις νοσηλευτών και γιατρών που κάποιοι άλλοι αναπληρώνουν τώρα με σεβασμό κι αυταπάρνηση.

Επειδή στην αναφορά αυτή θα επιχειρήσουν πολλοί να προσδώσουν διάθεση τοπικιστικής αντιπαράθεσης ή τουλάχιστον πολιτική σκοπιμότητα (βοηθά και το ρευστό πολιτικό κλίμα της εποχής) απομακρύνοντας και αποκρύπτοντας τον πραγματικό λόγο που συντάχτηκε θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια πρόθεση. Η μη υπονόμευση του έργου κάθε γιατρού αλλά και όποιου άλλου θέλει να υπηρετήσει το αγαθό της υγείας είναι αρκούντως ικανός λόγος.

Ο συντάξας την αναφορά

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ι. ΠΛΙΑΚΟΣΤΑΜΟΣ

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ Β’ / ΓΕΝΙΚΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Η Ελλάδα ως βιβλική Σουζάννα και οι γεροπόρνοι πολιτικοί και τοκογλύφοι.

2012-01-02T00:32:00.000+02:00

[[ δαμ-ων ]]

Μέρες γιορτινές, με έντονο θρησκευτικό χρώμα. Για να είμαστε μέσα στο πνεύμα των ημερών, θα χρησιμοποιήσουμε μια ιστορία από την Π. Διαθήκη και θα την αναγάγουμε σε όσα συμβαίνουν σήμερα πολιτικά στη χώρα μας. Είναι μια ιστορία που βρήκαμε στο βιβλίο “Δανιήλ”. Αναφέρεται στον εκβιασμό μιας αρχόντισσας, της Σουζάννας, από δύο πορνόγερους που ήσαν εξουσία, για να υποκύψει στη διαστροφική τους όρεξη.

Ο Δανιήλ ήταν Εβραίος προφήτης και αξιωματούχος στη Βαβυλωνιακή και στη Μηδοπερσική αυτοκρατορία. Εξήγησε στον Ναβουχοδονόσορα, τον βασιλιά της Βαβυλώνας, δύο όνειρα προφητικής σημασίας. Το ομώνυμο προφητικό βιβλίο της Αγίας Γραφής περιέχει προφητικά οράματα και αγγέλματα, καθώς και αφηγήσεις για το πώς ο Δανιήλ και τρεις σύντροφοί του σώθηκαν με θεϊκή παρέμβαση.

Ας έρθουμε τώρα στη βιβλική ιστορία:

[[ Στη Βαβυλώνα κατοικούσε ένας Ιουδαίος που ονομαζόταν Ιωακείμ. Αυτός είχε μια γυναίκα που την έλεγαν Σουζάννα, κόρη του Χελκία• ήταν πάρα πολύ όμορφη και θεοσεβής. Οι γονείς της ήταν ευσεβείς και είχαν διαπαιδαγωγήσει την κόρη τους σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή. Ο Ιωακείμ ήταν πάρα πολύ πλούσιος και είχε στο σπίτι του κήπο. Πολλοί Ιουδαίοι τον επισκέπτονταν για να τον συμβουλευθούν, γιατί τον εκτιμούσαν περισσότερο από κάθε άλλον.

Το χρόνο εκείνο αναδείχθηκαν από το λαό δύο πρεσβύτεροι ως δικαστές, οι οποίοι όμως απείχαν από του να κυβερνούν σωστά το λαό. Για ανθρώπους σαν κι αυτούς ο Κύριος είχε πει ότι «η αδικία προέρχεται από τη Βαβυλώνα από πρεσβύτερους δικαστές που νόμιζαν ότι κυβερνούσαν το λαό». Σύχναζαν κι αυτοί στο σπίτι του Ιωακείμ, και έρχονταν σ’ αυτούς όλοι όσοι είχαν διαφορές.

Το μεσημέρι, που έφευγε ο κόσμος, ερχόταν η Σουζάννα και έκανε τον περίπατό της στον κήπο του άντρα της. Οι δύο πρεσβύτεροι την παρατηρούσαν κάθε μέρα που πήγαινε και περπατούσε, και καταλαμβάνονταν από φλογερή επιθυμία γι’ αυτήν.

Η συνέχεια >>> εδώ …

Με το μυαλό σκοτισμένο προσήλωναν τα μάτια τους σ’ αυτήν, αντί να τα στρέφουν στον ουρανό για προσευχή• δε σκέφτονταν πως ήταν υπεύθυνοι δικαστές του λαού. Ήταν και οι δυο κυριευμένοι από το πάθος τους γι’ αυτήν αλλά δε φανέρωναν στον άλλο τα αισθήματά τους, γιατί ντρέπονταν που ήθελαν να πλαγιάσουν μαζί της. Αναζητούσαν, λοιπόν, με λαχτάρα κάθε μέρα ευκαιρία για να την κοιτάζουν.

Ένα μεσημέρι είπε ο ένας στον άλλο: «Ας πάμε σπίτι τώρα• είναι ώρα για φαγητό». Φεύγοντας, όμως πήραν διαφορετικούς δρόμους και σε λίγο γύρισαν και οι δυο πίσω και συναντήθηκαν στο ίδιο σημείο. Ρωτώντας ο ένας τον άλλο για το λόγο που είχαν επιστρέψει, φανερώθηκε η κοινή τους επιθυμία. Τότε αποφάσισαν μαζί ποια θα ήταν η κατάλληλη μέρα που θα μπορούσαν να ξεμοναχιάσουν τη Σουζάννα. Όταν ήρθε εκείνη η μέρα, οι δυο προεστοί παραμόνευαν και είδαν τη Σουζάννα, που μπήκε ως συνήθως με δυο μόνο δούλες• ήθελε να κάνει το μπάνιο της στον κήπο, γιατί έκανε ζέστη. Δεν ήταν κανείς εκεί, εκτός από τους δύο πρεσβύτερους, που ήταν κρυμμένοι και την αποθαύμαζαν. Η Σουζάννα είπε στις δούλες: «Φέρτε μου λάδι και την αλοιφή και κλείστε τις πόρτες του κήπου για να κάνω μπάνιο». Εκείνες έκαναν όπως τις διέταξε; Έκλεισαν τις πόρτες του κήπου και βγήκαν από τις πλαϊνές πόρτες, για να φέρουν ό,τι τους παρήγγειλε• δεν είδαν όμως τους πρεσβυτέρους στην κρυψώνα τους.

Όταν οι δούλες είχαν φύγει, σηκώθηκαν οι δυο πρεσβύτεροι και έτρεξαν κοντά στη Σουζάννα και της είπαν: «Οι πόρτες του κήπου είναι κλειστές και κανείς δε μας βλέπει• σε ποθούμε κι οι δυο• έλα και μην αρνηθείς να πλαγιάσεις μαζί μας, αλλιώς θα σε κατηγορήσουμε ότι ήταν μαζί σου κάποιος νεαρός και γι’ αυτό έδιωξες τις δούλες από κοντά σου». Η Σουζάννα στέναζε κι έλεγε: Αχ, πώς έμπλεξα έτσι! Αν υποκύψω με περιμένει ο θάνατος για μοιχεία• αν δεν υποκύψω, πάλι δε γλιτώνω από τα χέρια σας. Καλύτερα να μην υποκύψω κι ας πέσω στα χέρια σας, παρά να αμαρτήσω στον Κύριο».

Ξαφνικά έβαλε τις φωνές, αλλά άρχισαν να φωνάζουν κι οι δυο πρεσβύτεροι εναντίον της. Ο ένας μάλιστα έτρεξε κι άνοιξε τις πόρτες του κήπου. Μόλις, όμως άκουσαν τις φωνές από τον κήπο αυτοί που ήταν στο σπίτι, πήδησαν μέσα από την πλαϊνή πόρτα για να δουν τι συνέβαινε στη Σουζάννα. Οι πρεσβύτεροι είπαν την αιτία που φώναζαν και οι υπηρέτες καταντροπιάστηκαν, γιατί ουδέποτε μέχρι τότε είχε ακουστεί κάτι τέτοιο για τη Σουζάννα.

Την άλλη μέρα, όταν είχε συγκεντρωθεί κόσμος στο σπίτι του άντρα της, του Ιωακείμ, ήρθαν οι δύο πρεσβύτεροι για να πραγματοποιήσουν το παράνομο σχέδιό τους εναντίον της Σουζάννας και να πετύχουν τη θανατική της καταδίκη. Είπαν, λοιπόν, μπροστά σε όλους: «Στείλτε ανθρώπους να φέρουν εδώ τη Σουζάννα, κόρη του Χελκία και γυναίκα του Ιωακείμ». Έτσι κι έκαναν. Ήρθε τότε εκείνη, οι γονείς της, τα παιδιά της και όλοι οι συγγενείς της. Η Σουζάννα ήταν πάρα πολύ κομψή και όμορφη εξωτερικά. Είχε όμως καλύψει το πρόσωπό της και γι’ αυτό τη διέταξαν να το ξεσκεπάσει για ν’ απολαύσουν την ομορφιά της. Οι δικοί της και όλοι όσοι την έβλεπαν ακάλυπτη έκλαιγαν. Τότε σηκώθηκαν και οι δύο πρεσβύτεροι μπροστά στη σύναξη και έβαλαν τα χέρια τους στο κεφάλι της. Αυτή όμως κλαίγοντας κοίταξε στον ουρανό, γιατί η καρδιά της είχε εμπιστοσύνη στον Κύριο. Τότε είπαν οι πρεσβύτεροι: «Ενώ εμείς περπατούσαμε στον κήπο μόνοι, μπήκε αυτή με δύο δούλες, έκλεισε τις πόρτες του κήπου κι άφησε τις δούλες ελεύθερες να φύγουν. Τότε την πλησίασε ένας νεαρός που μέχρι τότε ήταν κάπου εκεί κρυμμένος και πλάγιασε μαζί της. Εμείς ήμασταν στη γωνιά του κήπου, είδαμε την παρανομία, τρέξαμε προς τα ΄κει και τους είδαμε να συνευρίσκονται. Εκείνον δεν μπορέσαμε να τον πιάσουμε, γιατί ήταν πιο δυνατός από μας• άνοιξε τις πόρτες κι έφυγε. Πιάσαμε, όμως, αυτήν και τη ρωτούσαμε ποιος ήταν ο νεαρός, αλλά δεν ήθελε να μας τον φανερώσει. Αυτά είχαμε να καταθέσουμε».

Η σύναξη τους πίστεψε, επειδή ήταν πρεσβύτεροι και δικαστές, και την καταδίκασαν σε θάνατο. Τότε η Σουζάννα φώναξε δυνατά και είπε: «Αιώνιε Θεέ, εσύ που είσαι γνώστης των κρυπτών και γνωρίζεις τα πάντα πριν γίνουν, ξέρεις καλά ότι αυτοί οι πρεσβύτεροι μαρτύρησαν ψέματα εναντίον μου• και τώρα πρέπει να πεθάνω χωρίς να έχω κάνει τίποτε απ’ όσα αυτοί μηχανεύτηκαν εναντίον μου».

Ο Κύριος άκουσε τη Σουζάννα που του ζήτησε βοήθεια κι ενώ την οδηγούσαν στο θάνατο, αφύπνισε την άγια συνείδηση κάποιου νέου που ονομαζόταν Δανιήλ και φώναξε δυνατά: «Εγώ δεν έχω καμιά σχέση με το φόνο αυτής της γυναίκας!». Ο κόσμος στράφηκε τότε προς αυτόν και τον ρώτησε τι σήμαιναν αυτά τα λόγια. Ο Δανιήλ στάθηκε ανάμεσά τους και τους είπε: «Μα είστε στα καλά σας, Ισραηλίτες; Καταδικάσατε σε θάνατο μια Ισραηλίτισσα χωρίς ανάκριση και χωρίς ν’ αποδειχτεί η αλήθεια. Γυρίστε πίσω στο δικαστήριο! Ψέματα είπαν αυτοί εναντίον της». Έτσι γύρισαν όλοι αμέσως πίσω. Τότε οι άλλοι πρεσβύτεροι του είπαν: «Εμπρός πάρε θέση δικαστή ανάμεσά μας και πες μας τι ξέρεις, γιατί σ’ εσένα έχει δώσει ο Θεός σοφία γερόντων». Ο Δανιήλ τους είπε: «Πάρτε μακριά τον ένα πρεσβύτερο από τον άλλο και θα τους εξετάσω χωριστά».

Κάλεσε τον πρώτο και του είπε: «Γέρασες αμαρτάνοντας. Τώρα θα τιμωρηθείς για όλες τις αμαρτίες που έχεις κάνει. Μέχρι τώρα έβγαζες αποφάσεις άδικες• καταδίκαζες τους αθώους και αθώωνες τους ενόχους, ενώ ο Κύριος λέει να μη θανατώσεις τον αθώο και τον δίκαιο. Τώρα λοιπόν, εάν πράγματι την είδες, λέγε: κάτω από τι δέντρο τους είδες να συνευρίσκονται;» Εκείνος απάντησε: «Κάτω από ένα σχίνο». Τότε ο Δανιήλ είπε: «Να, που είπες ψέματα, γιατί ο άγγελος του Θεού έχει λάβει κιόλας εντολή από το Θεό να σε σχίσει στα δύο». Τον κράτησε μακριά και διέταξε να φέρουν τον άλλο: «Απόγονε του Χαναάν και όχι του Ιούδα», του είπε, «η ομορφιά σε παρέσυρε και η παράνομη επιθυμία διέφθειρε το μυαλό σου. Έτσι κάνατε στις Ισραηλίτισσες, κι εκείνες, επειδή φοβόντουσαν, πλάγιαζαν μαζί σας. Αλλά αυτή η Ιουδαία δεν υπέκυψε στην παρανομία σας. Τώρα λοιπόν πες μου: κάτω από τι δέντρο τους έπιασες να συνευρίσκονται;» εκείνος απάντησε: «Κάτω από ένα πουρνάρι». Κι ο Δανιήλ του είπε: «Νάτο, ψέμα είπες κι εσύ, που μάλιστα στρέφεται εναντίον σου! ο άγγελος του Θεού σε περιμένει με το ξίφος του για να σε κόψει στα δύο και να σ’ εξαφανίσει».

Όλη η σύναξη τότε αλάλαξε και δόξασε το Θεό, που σώζει όσους ελπίζουν σ’ αυτόν. Έπειτα επιτέθηκαν εναντίον των δύο πρεσβυτέρων και τους έκαναν ό,τι εκείνοι είχαν σκεφτεί να κάνουν στην συμπατριώτισσά τους, γιατί ο Δανιήλ απέδειξε ότι έλεγαν ψέματα. Εφήρμοσαν το νόμο του Μωυσή και τους εκτέλεσαν. Έτσι σώθηκε μια αθώα εκείνη την ημέρα. ]]

Αυτή ήταν η βιβλική ιστορία. Εμείς, τώρα, θα αντιπαραβάλλουμε την πατρίδα μας με τη Σουζάννα και τους ψεύτες πορνόγερους με τους πολιτικούς, τους τοκογλύφους και τους οίκους αξιολόγησης.

Τα κάλλη της Σουζάννας- Ελλάδας είναι ο ήλιος της, η θάλασσά της, να νησιά της, ο γαλανός ουρανός της, το κλίμα της, ο Παρθενώνας, οι Δελφοί, η Ολυμπία, οι Μυκήνες, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο (άσχετα αν θέλουν να μας παραμυθιάζουν πως δεν έχουμε), το νικέλιο, το αλουμίνιο, το μαγνήσιο, το όσμιο, το χρώμιο, το ραδόνιο, το ουράνιο, ο χρυσός, οι υδρίτες, το ασβεστολιθικό της έδαφος και τα ασβεστολιθικά βουνά της, και όσα άλλα πλουσιοπάροχα μας έδωσε η φύση ως φυσικό περιβάλλον. Αυτά λιμπίστηκαν οι σημερινοί συκοφάντες της. Είναι τυχαίο που οι Γερμανοί θέλουν τον ήλιο μας; Σε ποιά χώρα υπάρχει Κέρκυρα, Μύκονος, Σαντορίνη, Κρήτη; Γιατί να παραβλέψουμε την γεωστρατηγική θέση της Κρήτης και γενικότερα της Ελλάδας; Αν πάρουμε τη συνολική έκταση της ξηράς και της θάλασσας είναι μία από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης.

Αυτή την ωραία χώρα έβαλαν στο μάτι οι πόρνοι στην ψυχή κερδοσκόποι και τοκογλύφοι. Και έστησαν πολύ καλά την πλεκτάνη να ασελγήσουν στο κορμί(ό) της Ελλάδας, δηλαδή στο λαό της. Ποιοι άνοιξαν την πόρτα του κήπου για να μπουν οι “γεροπόρνοι”; Η ιστορία θα γράψει με τα μελανότερα γράμματα: «οι πολιτικοί». Γι’ αυτούς έχουμε γράψει πολλά κατά το παρελθόν και θα γράψουμε κι άλλα πολλά στο μέλλον. Σήμερα θα μεταφέρουμε όσα είπε ο επίσκοπος Σιατίστης Παύλος:

« Μια και κάποιοι μας σπρώχνουν να μπούμε στο χορό, ας μπούμε.

Η πατρίδα μας ζει πρωτοφανείς συνθήκες κατάρρευσης, εξαθλίωσης, καταστροφής.

Ο λαός μας οδηγείται σε μια εξουθενωτική φτώχεια, αλλά και σε ένα απίστευτο εξευτελισμό.

Φτώχεια ο λαός μας έζησε και στο παρελθόν, αλλά τότε αυτή η φτώχεια μας έκανε περήφανους γιατί ήταν καρπός αντίστασης.

Σήμερα ο λαός μας ζει μια κατάσταση ντροπής και ευτελισμού.

Η Πατρίδα μας έγινε περίγελως του κόσμου. Ποιός φταίει;

Πρώτος και χειρότερος η πολιτική εξουσία αυτού του τόπου.

Μια εξουσία που κατέστρεψε το τόπο μόνο και μόνο για να συνεχίσει αδιατάρακτα τη νομή της.

Μήπως οι εκάστοτε κυβερνώντες δεν ήξεραν καλά μαθηματικά, καλή οικονομία, καλή λογιστική; Τα ήξεραν όλα.

Τα έβλεπαν όλα και όμως συνέχισαν την πορεία προς την καταστροφή προκειμένου να νέμονται την εξουσία.

Υπήρξαν ή ανίκανοι η διεφθαρμένοι ή και τα δύο μαζί.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν αγάπησαν αυτόν τον τόπο. Δεν νοιάστηκαν για το λαό παρά μόνο για τις μεθόδους εξαπάτησής του. Δεν σεβάστηκαν αυτό τον τόπο.

Παρακολουθήσαμε τέτοιες απίστευτες στιγμές στις τηλεοράσεις μας τον τελευταίο καιρό που έδειξαν περίτρανα ότι δεν τους ένοιαζε η σωτηρία αυτού του τόπου παρά μόνο πως θα κρατήσουν ή πως θα αποκτήσουν την εξουσία.

Παρακολουθήσαμε την ιδιοκτησιακή αντίληψη που έχουν για το κράτος, καθώς ο προσωπικός τους πλουτισμός είναι πιο πολύ σημαντικός από τη σωτηρία της χώρας.

Σήμερα μας υποβάλλουν σε απίστευτες στερήσεις, οδηγούν τους πολίτες σε απόγνωση, εξοντώνουν τους ασθενέστερους, ποτέ τους εαυτούς τους, για να σώσουν δήθεν την χώρα.

Μας κουνούν απειλητικά το χέρι. Ποιοί θα μας σώσουν; αυτοί που μας κατέστρεψαν;

Αυτοί που λεηλάτησαν αυτόν τον τόπο; Και γιατί δεν μας έσωσαν τόσα χρόνια; Τώρα έγιναν ικανοί;

Αλλά για ποιο λόγο να σώσουν την Ελλάδα, όταν θα έχουν αφανίσει το λαό της; Μήπως και πάλι για την πάρτη τους.

Ο «πολύς» αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης είπε τη χαρακτηριστική φράση «Μαζί τα φάγαμε».

Πρόκειται για πολύ σημαντική ομολογία, αλλά και αποκάλυψη μιας νοοτροπίας.

Της νοοτροπίας που ήθελε το Κράτος ιδιοκτησία δική τους. Και επειδή θεώρησαν το Κράτος ιδιοκτησία τους γι’ αυτό το λεηλάτησαν και τα έφαγαν μαζί με την παρέα τους, αλλά όχι μαζί με το λαό.

Ναι κύριοι «τα φάγατε» μαζί με εκείνους που θεωρήσατε την Πατρίδα μας σαν ιδιοκτησία δική σας.

Πρέπει να είμαστε ευνουχισμένοι για να τους ανεχόμεθα, πρέπει να είμαστε ευνουχισμένοι για να τους φοβόμαστε, πρέπει να είμαστε μαζοχιστές για να τους ακούμε, πρέπει να είμαστε ηλίθιοι για να περιμένουμε κάτι καλό από αυτούς.»

Ο σεβάσμιος γέροντας τα είπε όλα για τον σημερινό αδρανή και αποχαυνωμένο όχλο, που αποτελεί τους κατοίκους αυτής της χώρας, χρησιμοποιώντας τρεις λέξεις: ευνουχισμένοι- μαζοχιστές και ηλίθιοι!

Οι πολιτικοί, λοιπόν, άνοιξαν τις πόρτες για να μπουν και να κρυφτούν οι τοκογλύφοι, οι κερδοσκόποι, οι τζογαδόροι, οι οικονομικοί δολοφόνοι του λαού μας. Ο πολιτικός μας κόσμος αποτελεί την μια κατηγορία των λάγνων πρεσβυτέρων. Βουτηγμένοι μέχρι την κορυφή της κεφαλής μέσα στην ασυδοσία, την παρανομία, την αδικία, την αντισυνταγματικότητα, τη διαφθορά, την αναλγησία και την απονιά, δεν ακούνε τις κραυγές απόγνωσης των συμπατριωτών τους, δεν βλέπουν τους άστεγους και τους πεινασμένους, δεν οσμίζονται τη μπόχα από τα πτώματα των δολοφονημένων από τα μέτρα που πήραν και παίρνουν χωρίς σταματημό. Έτσι ακόμη δεν συνήλθαμε από τις προηγούμενες περικοπές μισθών και συντάξεων και μας πασάρουν τα νέα: « 2012: Θα δουλεύεις μόνο για να πληρώνεις φόρους...» Όπως προβλέπει ο προϋπολογισμός, τα έσοδα από τους φόρους στα εισοδήματα των φυσικών προσώπων, την περιουσία και την κατανάλωση πετρελαίου θα αυξηθούν το επόμενο έτος κατά ποσοστό 74,5% ή κατά 7,34 δισ. ευρώ! Οι ανίκανοι να δώσουν λύσεις προχωρούν για μια ακόμη φορά στην εύκολη λύση. Αφαίμαξη των μισθωτών και συνταξιούχων. Φορολόγηση…, μέχρι να φορολογήσουν και τον αέρα που αναπνέουμε…

Για να μη χάσουν τα προνόμια της καρέκλας στη βουλή ή στην κυβέρνηση, άκριτα ψηφίζουν, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να διαβάσουν τι ψηφίζουν, όσα μέτρα τους πασάρουν οι ψεύτες και οι αρχιψεύτες, όποιο όνομα κι αν έχουν: Παπανδρέου- Παπακωνσταντίνου- Βενιζέλος.

Οι κερδοσκόποι, οι τοκογλύφοι και οι οίκοι οικον. αξιολόγησης είναι η άλλη κατηγορία πορνόγερων. Έτσι ήρθε να αναπτερώσει τις ελπίδες μας η εταιρεία που “μαγείρεψε” τα οικον. στοιχεία για να φύγουμε από τη δραχμούλα και να μπούμε στο ενιαίο νόμισμα, το ευρώ. Μεγάλη, λοιπόν, ελπίδα δίνει η έκθεση της Goldman Sachs, η οποία εκτιμά ότι η Ελλάδα θα είναι ξανά ανταγωνιστική το 2026! Δεκαπέντε χρόνια σκόνη και μπούλμπερη στην Ελλάδα. Ο Χάρος σε καθημερινή παγανιά! Ο οίκος Moody’s παίζει τα παγκοσμιοποιημένα παιγνίδια του με τις χώρες υποβαθμίζοντάς τες. Προσφιλής σάκος του μποξ η Ελλάδα! Τα παιδιά με τα ατσαλάκωτα κουστούμια, τα γκόλντεν μπόις, πίσω από τους ηλεκτρονικούς τους υπολογιστές εξαπολύουν τις επιθέσεις τους στους στόχους που έχουν επιλέξει τα μεγάλα αφεντικά τους. Παίζουν με αριθμούς και εικονικό χρήμα. Έτσι τα κράτη, που διαθέτουν τα όπλα και τα πυρηνικά οπλοστάσια, είναι υπόδουλα των τραπεζιτών. Το παγκόσμιο χρήμα που κυκλοφορεί και ελέγχεται από το πολύ 2000 ανθρώπους(στελέχη εταιρειών επενδύσεων υψηλού ρίσκου) και είναι δέκα φορές περισσότερο από τον παγκοσμίως παραγόμενο πλούτο.

Αυτό συμβαίνει και οδηγεί αναπόφευκτα σε μια παγκόσμια φούσκα, γιατί τα κράτη έθνη, που υποτίθεται πως εκδίδουν το χρήμα, δανείζουν τις τράπεζες με επιτόκιο 0,25%-1% κι αυτές με τη σειρά τους επαναδανείζουν τα κράτη με επιτόκια 3%-8% και εμάς τους ιδιώτες με πολλαπλάσια επιτόκια, υπερχρεώνοντάς μας. «Ο τρόπος με τον οποίο σήμερα οι τράπεζες παράγουν χρήμα, είναι τόσο απλός, που ούτε ένας έξυπνος άνθρωπος δεν μπορεί να το αντιληφθεί» έγραφε πριν μερικές δεκαετίες ο John Kenneth Galbraith. «Απ΄τη στιγμή που μπορώ να ελέγχω το χρήμα ενός κράτους, μου είναι αδιάφορο ποιος φτιάχνει τους νόμους», έλεγε ο M. A. Rothschild. Ο L. Thurow, πρώην πρύτανης στο ΜΙΤ της Μασαχουσέτης, έγραφε πριν μια δεκαετία περίπου: «Ο μεγάλος πλούτος επιτρέπει σε κάποιον να προσλαμβάνει, να απολύει, να προάγει και να υποβιβάζει άλλα ανθρώπινα όντα….

.Εκείνοι, που έχουν μεγάλο πλούτο μπορούν να ελέγχουν το φυσικό και ανθρώπινο περιβάλλον γύρω τους. Εκείνοι, που δεν έχουν πλούτο είναι υποχρεωμένοι να προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους». Επομένως η Ελλάδα που δεν έχει πλούτο γιατί κάποιοι δανείζονταν και τον έτρωγαν με σπατάλες και εξαγωγή του στις τράπεζες του εξωτερικού, πρέπει να προσαρμοστεί στις λάγνες, αδηφάγες και σαδιστικές ορέξεις τους.

Έτσι, από τα 73 δισ. ευρώ, που έλαβε η χώρα μας από την τρόικα των δανειστών, το 85,5%, ή 62,4 δισ. ευρώ, κατευθύνθηκε στην αναχρηματοδότηση του υφιστάμενου χρέους. Ό,τι απέμεινε από αυτό το δάνειο, μόλις 10,6 δισ. ευρώ, αξιοποιήθηκε κατά το δοκούν από την κυβέρνηση, για να καλυφθούν διάφορες υποχρεώσεις του Δημοσίου. Μόλις ένα πολύ μικρό μέρος αυτού του ποσού, διατέθηκε για την κάλυψη της μισθοδοσίας όσων εργάζονται σε υπουργεία, ΟΤΑ, υπηρεσίες και οργανισμούς του Δημοσίου. Όταν μας θέτουν σε δίλλημα «ή δεχόσαστε τα νέα οικον. μέτρα ή αλλιώς δεν θα υπάρχουν χρήματα για μισθούς και συντάξεις» μας εξαπατούν. Χρήματα για τους τοκογλύφους θέλουν…

Θα μας τρελάνουν στις περικοπές και στη λιτότητα χωρίς αποτέλεσμα. Γι’ αυτό οι αναλυτές της Moody’s

στην έκθεση τους αναφέρουν: «αν και η δημοσιονομική απειθαρχία αρχικά φαινόταν ότι είναι η βάση των προβλημάτων της Ελλάδας, η λιτότητα είναι αυτή που προκαλεί το μεγαλύτερο κακό, αυξάνοντας την ανεργία τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ισπανία. Και μάλιστα χωρίς αποτέλεσμα, καθώς, παρά τα μέτρα, οι πληρωμές τόκων και κεφαλαίου παραμένουν σε μη βιώσιμα επίπεδα»

Ο σοφός από τη βιωματική γνώση Μαχάτμα Γκάντι, συνόψισε τα “7 σφάλματα του κόσμου”, όπως δίνονται παρακάτω:

« Πλούτος δίχως μόχθο

Ηδονή δίχως συνείδηση

Γνώση δίχως χαρακτήρα

Εμπόριο δίχως ηθική

Επιστήμη δίχως ανθρωπιά

Λατρεία δίχως θυσία

Πολιτική δίχως αρχές »

Οι Ευρωπαίοι δαιμονοποίησαν την Ελλάδα, παρουσιάζοντας ότι το πρόβλημα της ευρωζώνης είναι η κρίση στην Ελλάδα. Το ζεύγος της παράνοιας Μερκοσαρκοζί, για να διασώσουν τις χώρες τους επέλεξαν τον αποδιοπομπαίο τράγο, την πατρίδα μας. Ο Γαλλογερμανικός άξονας με τα μέτρα που θέλει να επιβάλλει θυμίζει τις γάτες που σκεπάζουν τις ακαθαρσίες τους στην άμμο. Οι Γερμανοί βρήκαν την μεγάλη ευκαιρία να κατακτήσουν την Ελλάδα με τους οικονομικούς τους εκβιασμούς. Οι Αμερικάνοι να παίξουν τα παιγνίδια τους για τους ορυκτούς πόρους. Φυσικά πίσω από τις χώρες είναι τα μεγάλα εβραϊκά συμφέροντα. Αυτοί που ονειρεύονται και επιδιώκουν την παγκόσμια δικτατορία με τους λαούς υποτελείς και δούλους σε συνθήκες 21ου αιώνα (καιρός να ξεσκονίσουμε το βιβλίο η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά).

Αυτό που μας θλίβει είναι ότι η πατρίδα μας σύρεται αμαχητί σ’ αυτό τον παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο (πού καιρός για ήρωες…). Ότι περισσεύουν οι δωσίλογοι και οι νενέκοι. Προδότες οι πολιτικοί. Σιωπή των αμνών από την πνευματική ηγεσία. Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, οι ακαδημαϊκοί αντί να ταράξουν τα νερά, «αγρόν ηγόρασαν»… Στο “μεγάλο δείπνο” με το ξερό ψωμί και τις λίγες ελιές που θέλει να τους καλέσει ο απλός λαός, που δοκιμάζεται και πονάει, αυτοί απαντούν όπως οι βιβλικοί καλεσμένοι της παραβολής ; «αγρόν ηγόρασα». Τα λόγια του Δημοσθένη: «Αισχρόν έστι σιγάν, της Ελλάδος πάσης αδικουμένης.» είναι, φαίνεται, μόνο για φιλολογικές αναλύσεις στα αμφιθέατρα των σχολών. Αυτό, που με συμπάθεια για τον ξεπεσμό τους, μπορούμε να πούμε, είναι: «Μπορείς εύκολα να συγχωρήσεις ένα παιδί που φοβάται το σκοτάδι, η πραγματική τραγωδία είναι όταν οι μεγάλοι φοβούνται το Φως»

Αδικία, φίλοι μου … Αδικία… Γι’ αυτό ας σταθούμε για λίγο στους στίχους του ποιήματος: “Η αδικία δεν σταματά με λόγια...” (δυστυχώς, δε βρήκα το όνομα του ποιητή):

« Διώξε τις σκέψεις που το γέλιο σου διώχνουν

και τον γαλάζιο ουρανό κάθε πρωί στα μάτια κοίτα.

Μην ξεχνάς το τίποτε είναι η αρχή των πάντων.

Ο ιστός της αράχνης που απλώνεται χιλιόμετρα…

για να κάνει ένα και μόνο δίχτυ.

Η κρυφή ματιά στο μέλλον

κατακρεουργεί το παρόν χαράσσοντας μέσα του…

νέες πορείες διαφορετικές.

Μικρές κλειστοφοβικές στοές διαφυγής.

Να ακούσεις τα βράδια τον αέρα να σε προσπερνά.

Έτσι όπως και ο χρόνος κάνει.

Να σκεφτείς κάθε που αναπνέεις ότι γιορτάζεις.

Μα μην φοβηθείς τις γιορτές να αφήσεις για μια ιδέα.

Μην διστάσεις ούτε στιγμή να αισθανθείς νέος.

Γιατί η γιορτή σου διαρκεί…

όσο το πέταγμα μιας πεταλούδας.

Η ευτυχία δεν είναι αποσμητικό…

να το φοράς πριν βγεις από το σπίτι.

Η επανάσταση δεν είναι λέξη καραμέλα…

να την πιπιλίζεις κάθε που ο λαιμός σου πονά.

Η αδικία δεν σταματά με λόγια

και η στιγμή που όλοι θέλουμε δεν θα έρθει ποτέ.

Εμείς πρέπει να πάμε σε αυτήν,

με νύχια και με δόντια.

Πρώτα θυμωμένοι, μετά σοβαροί και τέλος χαμογελώντας.»

Να γνωρίζουμε, όμως ότι: «Δεν μπορεί να σταθεί η εξουσία, όταν στηρίζεται στην αδικία, στην επιορκία και στην προδοσία.» (Δημοσθένης). Μετά το βαθύ σκοτάδι, πάντα προβάλλει ο ήλιος… Η ανθρωπότητα έχει γνωρίσει και στο παρελθόν παρόμοιες καταστάσεις. Ο λαός μας έχει ζήσει και χειρότερες περιόδους. Ίσως αυτή να ήταν η αναγκαία φωτιά για να φύγει η σκουριά που μαζεύτηκε στο έθνος μας. Η φωτιά όχι μόνο είναι καθαρτήρια, αλλά μαλακώνει το μέταλλο (της ψυχής) και το κάνει εύπλαστο για να του δώσουμε το κατάλληλο σχήμα (να απαλλαγεί η ψυχή από την έντονη υλική προσκόλληση και να ατενίσει την πνευματική της ατραπό).

Ένα να έχουμε κατά νου: «Όταν η αδικία γίνεται νόμος, τότε η αντίσταση γίνεται καθήκον!»…

Ο οβολός του Έλληνα στον Χάρο του ΔΝΤ και της Ε.Ε.

2012-01-01T09:00:00.001+02:00

[[ δαμ- ων ]]

Στην ελληνική μυθολογία, ο Χάρων (ή Χάρος ) ήταν ο πορθμέας του Άδη. Μετέφερε με τη βάρκα του τους πρόσφατα αποθανόντες από τη μια όχθη του ποταμού Αχέροντα στην άλλη, όπου βρισκόταν η είσοδος του Άδη. Οι νεκροί έπρεπε οπωσδήποτε να πληρώσουν στον Χάροντα έναν οβολό για τα ναύλα. Γι' αυτό οι συγγενείς τον τοποθετούσαν πάντα κάτω από τη γλώσσα των νεκρών σωμάτων πριν τα ενταφιάσουν, για να έχει να πληρώσει ο νεκρός πριν περάσει την πύλη του Άδη. Όσοι δεν είχαν να πληρώσουν ήταν καταδικασμένοι να περιπλανιούνται στις όχθες του Αχέροντα για εκατό χρόνια.

Η παράδοσή μας διατήρησε αυτή τη συνήθεια μέχρι σήμερα, όπου σε πολλά μέρη της Ελλάδας συνηθίζεται να βάζουν την τσέπη του νεκρού κέρματα για να τα δώσει στον Χάρο.

Στο έργο του Λουκιανού, “Νεκρικοί Διάλογοι”, ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος αναφέρεται ως ο μόνος που διέσχισε ποτέ τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει τον οβολό αφού δεν είχε. Στον διάλογο αυτόν εμφανίζεται για πρώτη φορά και η ρήση «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος».

Ο διάλογος που μας ενδιαφέρει έχει τίτλο “Χάρωνος και Μενίππου”, τον οποίο και παραθέτουμε:

[[ Η βάρκα του Χάρωνος φτάνει στην όχθη της Αχερουσίας. Οι νεκροί βγαίνουν ένας- ένας και πληρώνουν το ναύλο τους (έναν οβολό) στο Χάροντα και χάνονται δεξιά. Τελευταίος βγαίνει ο Μένιππος, που πάει να φύγει χωρίς να πληρώσει. Ο Χάρων τον πιάνει από τον ώμο:

ΧΑΡΩΝ: Πλήρωσε τα ναύλα, καταραμένε.

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Φώναξε, Χάρων, αν αυτό σου αρέσει.

ΧΑΡΩΝ: Πλήρωσε σου λέω, που σε μεταφέραμε.

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Δεν μπορείς να πάρεις από έναν που δεν έχει.

ΧΑΡΩΝ: Υπάρχει άνθρωπος χωρίς τον οβολό του;

Η συνέχεια >>> εδώ …

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Αν υπάρχει και κανένας άλλος δεν ξέρω, Εγώ πάντως δεν έχω.

ΧΑΡΩΝ: Μα τον Πλούτωνα, θα σε πνίξω, τιποτένιε, αν δεν πληρώσεις.

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Κι εγώ θα σε χτυπήσω με το ξύλο και θα σου λιώσω το κρανίο.

ΧΑΡΩΝ: Έκανες δωρεάν λοιπόν τόσο ταξίδι;

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Να πληρώσει ο Ερμής για έμενα. Αυτός με παρέδωσε σ` εσένα.

ΕΡΜΗΣ: Μα το Δια, είμαι για κλάματα, εάν πρόκειται και να πληρώνω για τους νεκρούς.

ΧΑΡΩΝ: Δε θα σε αφήσω.

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Τότε τράβηξε το πλοίο στη στεριά και καρτέρει. Μα πως μπορείς να πάρεις κάτι που δεν έχω;

ΧΑΡΩΝ: Κι εσύ δεν ήξερες ότι έπρεπε να ταξιδέψεις;

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Το `ξερά, αλλά δεν είχα, Και λοιπόν; Έπρεπε γι `αυτό να μην πεθάνω;

ΧΑΡΩΝ: Και λοιπόν εσύ μόνο θα καυχιέσαι ότι έχεις κάνει το ταξίδι δωρεάν;

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Όχι δωρεάν, φίλτατε. Γιατί και νερά έβγαλα από τη βάρκα και κουπί τράβηξα και είμαι ο μόνος από τους επιβάτες που δεν έκλαιγα.

ΧΑΡΩΝ: Αυτά δεν είναι τίποτε για το λεμβούχο. Πρέπει να πληρώσεις τον οβολό. Δεν γίνεται διαφορετικά.

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Λοιπόν πήγαινε με πάλι πίσω στη ζωή.

ΧΑΡΩΝ: Έξυπνος είσαι, για να εισπράξω και χτυπήματα από τον Αιακό.

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Άφησε με λοιπόν ήσυχο.

ΧΑΡΩΝ: Δείξε μου τι έχεις στο σακούλι.

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Λούπινα, αν θέλεις, και το δείπνο της Εκάτης.

ΧΑΡΩΝ: Ερμή, από που μας έφερες αυτόν το σκύλο; Και τι δεν έλεγε στο ταξίδι γελούσε σε βάρος των επιβατών, κορόιδευε και μόνο αυτός τραγουδούσε, ενώ εκείνοι έσκουζαν.

ΕΡΜΗΣ: Αγνοείς, Χάρων, ποιον άνθρωπο μετέφερες; Έναν άνθρωπο αληθινά ελεύθερο, που δεν τον νοιάζει τίποτε. Αυτός είναι ο Μένιππος.

ΧΑΡΩΝ: Αν σε πιάσω άλλη φορά.

ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Αν με πιάσεις, αγαπητέ. Δεύτερη φορά όμως δε γίνεται να με πιάσεις. ]]

Από τον παραπάνω διάλογο θα σταθούμε σε δύο βασικά σημεία:

1) Ενώ οι υπόλοιποι νεκροί πληρώνουν τον οβολό τους στον Χάροντα, ο Μένιππος αρνείται να ακολουθήσει τα ειωθότα. Έχει το θάρρος να έρθει σε αντίθεση με ό,τι έχει θεσπιστεί και το θεωρεί άδικο. Ο Χάρος του λέει: «τὸν ὀβολὸν ἀποδοῦναί σε δεῖ· οὐ θέμις ἄλλως γενέσθαι» (πρέπει να πληρώσεις τον οβολό, δεν γίνεται διαφορετικά.). Κι όμως ο Μένιππος αρνείται: Έχει το σθένος να αντιταχθεί σε κάποιον δυνατότερό του! (Ο Χάρων ήταν ελάσσων θεός, γιός του Ερέβους και της Νύχτας, ενώ ο Μένιππος ένας κοινός θνητός).

2) Η άρνηση προέρχεται από έναν ελεύθερο άνθρωπο. Ο ίδιος ο Ερμής το αναγνωρίζει λέγοντας: «Ἀγνοεῖς, ὦ Χάρων͵ ὅντινα ἄνδρα διεπόρθμευσας; ἐλεύθερον ἀκριβῶς· οὐδένος αὐτῷ μέλει. οὗτός ἐστιν ὁ Μένιππος.» (Αγνοείς, Χάρων, ποιον άνθρωπο μετέφερες; Έναν άνθρωπο αληθινά ελεύθερο, που δεν τον νοιάζει τίποτε. Αυτός είναι ο Μένιππος.)

Αυτός που τολμάει να αντιταχθεί στις αδικίες που έχουν γίνει συνήθειες και στους δυνατότερους είναι «άνθρωπος αληθινά ελεύθερος»!

Θα συνδέσουμε την αρχαία εποχή με το σήμερα διαμέσου ενός ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου, που το έγραψε το 1968, με τον τίτλο “Ο Ύστατος Οβολός” :

« Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας. Κι αυτός ο περήφανος,

γυμνός, ανυπεράσπιστος, ανήμπορος, αφέθηκε να τον βοηθήσουν,

εγγράψαν υποθήκες πάνω του, πήραν δικαιώματα, αξιώνουν,

μιλάνε για λογαριασμό του, του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα,

τον ελεούν, τον ντύνουν μ' άλλα ρούχα ξέχειλα, χαλαρωμένα,

του σφίγγουν μ' ένα καραβόσκοινο τη μέση. Εκείνος,

μέσα στα ξένα ρούχα, ούτε μιλάει κι ούτε πια χαμογελάει

μη και φανεί που ανάμεσα στα δόντια του κρατάει (ως και την ώρα του ύπνου)

σφιχτά σφιχτά, σαν ύστατο οβολό του, (μόνο τώρα βιός του)

γυμνό, απαστράπτοντα κι ανένδοτο, το θάνατό του.»

Μετά την Γερμανική κατοχή του 1941- 44, η πατρίδα μας βρίσκεται στη χειρότερη χρονική περίοδο ανέχειας, ανεργίας και υποτέλειας. Με διαρκή- όχι στιγμιαία- προδοσία, οι πολιτικοί ξεπουλάνε τη χώρα μας πακέτο με τους κατοίκους της. Απάτριδες νενέκοι, χωρίς ίχνος συνείδησης και φιλότιμου επί δύο έτη επιδίδονται σε ένα διαρκές έγκλημα. Ένα έγκλημα που δε θα έχει σταματημό αν δεν αντιδράσουμε με σθένος.

Ο Νόαμ Τσόμσκι λέει ότι η Ελλάδα καταστρέφεται βάσει σχεδίου. Σε συνέντευξη τονίζει: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ ασχολούνται με το να καταστρέψουν την Ελλάδα και υπάρχει σχέδιο για αυτό. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, και η Ελλάδα από μόνη της έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα. Αυτά που προτείνει η τρόικα, όμως, κάνει αυτά τα προβλήματα πολύ χειρότερα και αδύνατον να λυθούν. Σχεδιάζουν και προτείνουν πολιτικές οι οποίες δεν οδηγούν στην οικονομική ανάπτυξη και στη λύση του προβλήματος και γι’ αυτό όσο προχωρούν τα μέτρα θα φέρνουν λιγότερη ελπίδα και άρα μεγαλύτερη απελπισία στον κόσμο».

Όσα μνημόνια κι αν εφαρμοστούν από τις κυβερνήσεις θα αποδειχθούν λανθασμένες συνταγές σε ασθενή με μη αναστρέψιμη κατάσταση. Αυτά που υποστηρίζουμε δεν είναι προϊόντα αντιπολιτευτικής διάθεσης, αλλά απορρέουν από την αυτοκριτική του υπουργού της κυβέρνησης κ. Χρυσοχοΐδη, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε:

«Δεν μπορούμε σήμερα να διαχειριστούμε τη χώρα με συνταγές του χθες. Οι πολιτικοί πρέπει να βρούμε νέες συνταγές που να ανταποκρίνονται στις σημερινές ανάγκες…

Δεν μπορεί κανείς σήμερα, τη στιγμή που υπάρχουν 4 εκατομμύρια Έλληνες στη φτώχεια και τα υπόλοιπα 7 εκατομμύρια είναι σε μια πολύ μεγάλη αγωνία -κυρίως η μεσαία τάξη της χώρας- να μην λέει ότι καταρρέουμε και να μιλάει με τρόπο που, εν πάση περιπτώσει, θεωρείται ότι είναι ευπρεπής…

Ένας λόγος από αυτούς που οδήγησαν εδώ ήταν και το εξής, ότι ένα μεγάλο μέρος της Κυβέρνησης αποτελούνταν από πολιτικούς οι οποίοι ήταν απολύτως άπειροι, δεν ήταν εκλεγμένοι, ήταν συνεργάτες του κυρίου Παπανδρέου. Αλλά, επειδή αυτό δεν αφορά τον κύριο Παπανδρέου και μόνο, αφορά και τους πρώην Πρωθυπουργούς όλους, πρέπει να πάψουν στην Ελλάδα οι Πρωθυπουργοί να διορίζουν ως Υπουργούς τους φίλους τους και τους υπαλλήλους τους. Αυτό πρέπει να τελειώνει. Να χρησιμοποιούνται όλοι εκείνοι οι άξιοι και ικανοί άνθρωποι έτσι ώστε να αποδίδουν το καλύτερο για τον τόπο…

Η ευθύνη έγκειται στο γεγονός ότι αφενός μεν έπρεπε να αποφύγουμε το Μνημόνιο, αφετέρου έπρεπε να δανειστούμε γρήγορα να εξασφαλίσουμε το δανεισμό της χώρας για να μην οδηγηθούμε σε αυτού του είδους τις εξελίξεις. Από τη στιγμή που μπήκαμε όμως, δεν διαπραγματευθήκαμε σωστά. Και, βέβαια, όταν μπήκαμε, δυστυχώς αποδειχθήκαμε πλήρως ανίκανοι στη διαχείριση όλων αυτών των υποχρεώσεων που είχαμε αναλάβει…

Δεν είχαμε καμιά απολύτως πολιτική προετοιμασία, δεν είχαμε καμία ιδεολογική ωριμότητα και, τελικώς, δεν είχαμε και καμία διαχειριστική δυνατότητα να διαχειριστούμε ένα πράγμα που έσκασε στο κεφάλι μας εκείνη τη στιγμή… Αφήσαμε την Ελλάδα και τους Έλληνες να συκοφαντούνται διεθνώς και να θεωρούμαστε μέρα με τη μέρα ως απροσάρμοστοι, ως το μαύρο πρόβατο…»

Παραδέχεται ο υπουργός την ανικανότητα των πολιτικών να οδηγήσουν τη χώρα έξω από το σκοτεινό τούνελ, στο οποίο την έβαλαν. Όχι μόνο είναι ανίκανοι, αλλά από πάνω επιμένουν «να μας σώσουν», δηλαδή να σώσουν το σαθρό σύστημα που υπηρετούν σε βάρος του λαού μας.

Επιβεβαίωση έχουμε και από την έδρα του ΔΝΤ: Σύμφωνα με όσα γράφει, ο συνήθως καλά ενημερωμένος, Μ. Ιγνατίου στο «Έθνος», «οι αξιωματούχοι του Ταμείου που ασχολούνται με την Ελλάδα φέρονται να πιστεύουν ότι οι καθυστερήσεις που παρατηρήθηκαν, όπως και τα λάθη και οι παλινωδίες της προηγούμενης κυβέρνησης (Παπανδρέου), ουσιαστικά ακύρωσαν το μέρος της συμφωνίας των Βρυξελλών που αφορά το «κούρεμα», καθώς άλλαξαν οι συνθήκες, ενώ το χρέος αυξήθηκε.»

«Το γαϊδούρι φταίει, το σαμάρι την πληρώνει», λέει ο λαός. Προφανώς και δε θα πληρώσουν αυτοί που τα φάγανε, όσοι ευθύνονται για το σημερινό αδιέξοδο. Θα την πληρώσουν οι απροστάτευτοι μικρομεσαίοι, που σε λίγο θα είναι πένητες και ετοιμοθάνατοι. Οι τελευταίες ειδήσεις μας προϊδεάζουν: «Οι αστοχίες του προϋπολογισμού, η κάκιστη πορεία των εσόδων και οι καθυστερήσεις της κυβέρνησης φέρνουν νέα μέτρα και πιο γρήγορα. Το οικονομικό επιτελείο θα πρέπει να επεξεργαστεί πρόσθετα μέτρα τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ για το 2012, ενόψει και της επίσκεψης της τρόικας στην Αθήνα στα μέσα Ιανουαρίου. Οι επικεφαλής της τρόικας έχουν καταστήσει σαφές ότι τα νέα μέτρα θα πρέπει να υλοποιηθούν μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2012. Παράλληλα πρέπει να εξειδικευτούν τα μέτρα της περιόδου 2013 – 2015 που υπολογίζονται σε 7 δισ. ευρώ.»

Έτσι, νέες απώλειες θα υποστούν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, καθώς από την πρώτη Ιανουαρίου αυξάνεται η μηνιαία παρακράτηση φόρου, λόγω της μείωσης του αφορολογήτου στα 5000 ευρώ και της εισφοράς αλληλεγγύης.

Περίτρανα αποδεικνύεται ότι η κοινωνία μας είναι κάπως έτσι:

« Ο φτωχός δουλεύει.

Ο πλούσιος τον εκμεταλλεύεται.

Ο στρατιωτικός φυλάει και τους δύο.

Ο φορολογούμενος πληρώνει και για τους τρεις.

Ο καταφερτζής ξεκουράζεται και για τους τέσσερις.

Ο μέθυσος πίνει και για τους πέντε.

Ο τραπεζίτης καταχράζεται και τους έξι.

Ο δικηγόρος κοροϊδεύει και τους επτά.

Ο γιατρός σκοτώνει και τους οκτώ.

Ο νεκροθάφτης θάβει και τους εννιά.

Ο πολιτικός ζει στις πλάτες και των δέκα…»

Με πολιτική συνωμοσία οι περισσότεροι βουλευτές νοιάζονται μόνο για τις καρέκλες τους. Οι εκλογές δεν τους συμφέρουν γιατί δεν είναι σίγουροι για την επανεκλογή τους. Οι ψηφοφόροι είναι αποφασισμένοι να τους κλείσουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, γράφοντας με μελανά γράμματα τα ονόματά τους. Αποδείχθηκαν επίορκοι οι βουλευτές των κομμάτων που αποτελούν την κυβερνητική ομάδα- πολύ περισσότερο εκείνοι του κόμματος που κέρδισε τις προηγούμενες εκλογές- και ο λαός δεν τους συγχωρεί.

Όλα τα στοιχεία επιβεβαιώνουν την παταγώδη αποτυχία της μνημονιακής πολιτικής. Και η υιοθετούμενη πολιτική μετά την 26η Οκτωβρίου οδηγεί δε χειρότερο αδιέξοδο. Μετά απ’ όλα αυτά, ποιός μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι υπάρχει …φώς στην άκρη του τούνελ; Προφανώς κανείς!

Οπότε, είναι λογικό το ερώτημα: Αφού η πολιτική αυτή οδηγεί (και μαθηματικά πλέον) στην καταστροφή, γιατί επιμένουμε στην εφαρμογή της; Για πόσο καιρό ακόμα θα ακούμε τους μαθητευόμενους μάγους του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, της ΕΕ και τους εγχώριους συνεργάτες τους, ενώ η χώρα βυθίζεται;

Έφτασε, ωρίμασε μέσα μας, ο καιρός να αντιγυρίσουμε το «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος», που μας προβάλλει η κυβέρνηση σε μισθούς, απολύσεις, εφεδρείες, συντάξεις, κοινωνικές παροχές. Φτάσαμε στο ύστατο σημείο μας!

Λέει ο ποιητής: « Απελπισμένος χαμογελώ

γιατί δεν έμαθα να γυρεύω

και σωπαίνω περήφανος

γιατί δεν έμαθα να μη θέλω.»

Κι αυτό που θέλουμε είναι η αξιοπρέπειά μας. Στο τέλος- τέλος να πεθάνουμε αξιοπρεπώς! Ήρθε ο καιρός να πούμε σαν τον Μένιππο: το «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Γιατί πραγματικά δεν έχουμε. Χρειάζεται να οργανωθούμε σε ένα μαζικό κίνημα αντίδρασης κατά των δωσίλογων πολιτικών, κατά της υποτέλειας και κατά των νέων κατακτητών μας. Αντί για ευχές για το νέο έτος η κυβέρνηση εξήγγειλε χαράτσια, αύξηση του ΦΠΑ, ψαλίδισμα καθαρών μισθών και συντάξεων, αλλαγή στο σύστημα συλλογής αποδείξεων τα νέα μέτρα για το 2012. Βάλθηκε να μη μας αφήσει ούτε καν έναν οβολό για να δώσουμε στον Χάρο όταν θα μας «έχει πεθάνει», δηλαδή δολοφονήσει για να κερδίσουν τα αφεντικά της, οι κερδοσκόποι και οι τραπεζίτες. Σε όλους αυτούς, που ξέχασαν το καθήκον τους, που απορρέει από τον όρκο που έδωσαν για την εφαρμογή του Συντάγματος, με πείσμα για τη διατήρηση της ακεραιότητας της πατρίδας μας, για την αξιοπρεπή μας διαβίωση και για το φιλότιμο του Έλληνα να πούμε: «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Γιατί έτσι θα αποδείξουμε ότι είμαστε άνθρωποι αληθινά ελεύθεροι!

Να ξέρουμε πως: «Το μαύρο, απ' τ' άλλο του μέρος

άσπρο είναι. Δική σου δουλειά

να το αντιστρέψεις.»

Οι “Λύκοι” βρίσκονται ήδη μέσα στη “στάνη” της φτωχής μας Πολιτείας…

2011-12-26T22:11:00.000+02:00

[[ δαμ-ων ]]

«Συνωμοσίες, πραξικοπήματα και νομίσματα»: είναι ο τίτλος ενός άρθρου στους New York Times, όπου ξεκάθαρα τονίζεται: «Στην Ελλάδα και την Ιταλία έγινε … πραξικόπημα, με σκοπό την προστασία του …ευρώ.»

Η Ευρώπη των λαών θυσιάστηκε στο βωμό της κερδοσκοπίας! Πάνω από τους ανθρώπους οι αγορές και τα κέρδη των τραπεζών! Κυνικά το δήλωσε η ευρωβουλευτής του ΛΑΟΣ Νίκη Τζαβέλα: «Τουλάχιστον η Ελλάδα αν καεί, να καεί για να υπάρξει μία συνοχή, και μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη»! Φυσικά δεν εννοούσε την Ευρώπη των λαών, αλλά την Ευρώπη των κερδοσκόπων και των οικονομικών δολοφόνων!

Το πραξικόπημα το ενορχήστρωσε η λεγόμενη “Ομάδα της Φρανκφούρτης”. Το πραξικόπημα διαπράχθηκε (σαν έγκλημα) μπροστά στα μάτια μας, το πρόβαλλαν όλα τα κανάλια και το υποστήριξαν τα ακριβοπληρωμένα γλοιώδη παπαγαλάκια, χωρίς να κουνηθεί κανείς από τους πολίτες…

Οι κάτοικοι της Ιταλίας και της Ελλάδας είδαν τις δημοκρατικά- στην Ελλάδα μέσα από πολλά ψέματα- εκλεγμένες κυβερνήσεις τους να ανατρέπονται υπό την πίεση των αγορών, των γραφειοκρατών της Ε. Ε. και των ηγετών του γαλλογερμανικού άξονα, των Μερκελοσαρκοζί. Μα κι αυτοί πιόνια είναι στην σκακιέρα των αφανών παικτών… Η Δημοκρατία μπορεί να είναι ωραία θεωρητικά, αλλά σε περίοδο κρίσης είναι οι διορισμένοι τεχνοκράτες, που κατ’ εντολή των μεγάλων και πολλάκις αόρατων αφεντικών, εκείνοι που καθορίζουν τις κινήσεις στην οικονομοπολιτική σκακιέρα . Η εθνική κυριαρχία είναι επίσης μια όμορφη ιδέα, αλλά η επιβίωση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος και τα κέρδη των πολυεθνικών προηγούνται έχουν πρωταρχικότερη σημασία από τη ζωή των απλών πολιτών . Η εθνική κυριαρχία μπορεί να θυσιαστεί στο βωμό του κέρδους και της σταθερότητας των αγορών. Η σταθερότητα δεν έχει σημασία αν επιτευχθεί σε βάρος της δημοκρατίας. Η δημοκρατία είναι μια ωραία λέξη, που την διατύπωσαν κατά την αρχαιότητα στην αθηναϊκή πολιτεία και χρησιμοποιείται σήμερα σαν όριο της ουτοπίας, αλλά είναι καλή μόνο για να κοσμεί τα λεξικά. Η πραγματική εξουσία, σε ό,τι αφορά τη λήψη των αποφάσεων, έχει ήδη περάσει σε έναν κλειστό κύκλο εξουσίας, που συγκροτείται από τη γερμανίδα Μέρκελ, το γάλλο Σαρκοζί και μια χούφτα τραπεζίτες και ευρωκράτες, οι οποίοι διαχειρίζονται από τον Οκτώβριο την ευρωπαϊκή κρίση.

Ο Αντρέας Παπανδρέου είχε πει για τους χωρίς συναίσθημα και ανθρωπιά διαμορφωτές των αριθμών: «Ο τεχνοκράτης δεν έχει συνείδηση, δεν έχει τοποθέτηση μέσα στην κοινωνική δομή. Είναι πληρωμένο χέρι. Είναι όπως πληρώνεις κάποιον για να κάνει μια δολοφονία, πληρώνεις τον τεχνοκράτη να... σου βγάλει τη δουλειά. Λοιπόν “τεχνοκράτης” δεν είναι ουδέτερη λέξη.» Μια κυβέρνηση, αποτελούμενη από τεχνοκράτες, με έναν διορισμένο- υπάλληλο τεχνοκράτη πρωθυπουργό, πώς μπορεί να λάβει μέτρα υπέρ του ελληνικού λαού; Οι πληρωμένοι δολοφόνοι είναι του λαού μας. Οι αιματοβαμμένοι λύκοι από το αίμα των αθώων προβάτων.

Η συνέχεια >>> εδώ …

Θα ανατρέξουμε για το σημερινό μας άρθρο στο ποίημα του Κωστοί Παλαμά “Οι λύκοι”:

« Βοσκοί, στη μάντρα της Πολιτείας οι λύκοι! Οι λύκοι!

Στα όπλα, Ακρίτες! Μακριά και οι φαύλοι και οι περιττοί,

καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι,

για λόγους άδειους ή για του ολέθρου τα έργα βαλτοί.

(Απ' της μαυρίλας της άραχνίλας την αποθήκη

σε σκονισμένα γυαλιά κλεισμένο, παλιό κρασί,

των εκατό σου χρονών ανοίγω το άρχοντιλίκι

στου ήλιου τό φέγγος, τί σέ προσμένουν οι δυνατοί

ξανά σάν πάντα και γιά τή μάχη και γιά τή νίκη

νά τους φτερώσεις τό πάτημα τους όπου πατεί.

Σ' έμέ -κελλάρης λυράρης είμαι,- σ' έμενα ανήκει

νά τό κεράσω στά νέα ποτήρια τό άρχαίο πιοτί).

Βοσκοί και σκύλοι, λώβα και ψώρα. Τ' αρνιά; Μουζίκοι.

Ό λαός; Όνομα. Σκλάβος πλέμπας δούλα κ' ή οργή,

Δίκη άπό πάνω θεία των αστόχαστων καταδίκη

και λογαριάζει και ξεπλερώνει όσο αν αργεί.

Τραγουδημένη κλεφτουριά, Γένος, αρματολίκι,

τά ξεγραμμένα και τά τριμμένα ψέματα, αχνοί,

Ιδέα βυζάχτρα των τετρακόσιων χρόνων, ή φρίκη

τώρα, τό μάθημα των Ελλήνων ώς χτες, έσύ

του ραγιά μάνα βιβλικό, πλάσμα ορφικό, Ευρυδίκη,

του πανελλήνιου μεγαλονείρου χρυσοπηγή,

μας τόν καθρέφτιζες μέσ' στης Πόλης τό βασιλίκι

τον ξυπνημένο Μαρμαρωμένο, κυνηγητή

του Ισλάμ. Ή Θράκη προικιό του, ώ δόξα! Και άπανωπροίκι

μιά Ελλάδα πάλε στην τουρκεμένην Ανατολή,

της Ιωνίας γλυκοξημέρωμα.... Οι λύκοι! Οι λύκοι!

κ' οι βοσκοί ανάξιοι, λύκοι και οι σκύλοι κ' οι αντρείοι δειλοί.

Στης Πολιτείας τή μάντρα οι λύκοι! Παντού είναι λύκοι!

Ξανά στά Τάρταρα Ίσκιος, του ψάλτη λατρεία κ' έσύ.

Ψόφια όλη ή στάνη. Φέρτε νά πιούμε, κούφιο νταηλίκι,

γιά τό άποκάρωμα πού μας πρέπει, κι όποιο κρασί.»

Ο Κωστής Παλαμάς έγραψε το παραπάνω ποίημα για τη μικρασιατική καταστροφή. Το ποίημά του είναι καταπληκτικό όχι μόνο για την ξεκάθαρη και θαρραλέα σκέψη του, όχι μόνο γιατί έβαλε το δάχτυλο επί των τύπων των ήλων, αλλά γιατί το ποίημά του δυστυχώς είναι διαχρονικό για τον ελληνισμό. Όπως ταίριαζε για όσα συνέβαιναν πριν από έναν σχεδόν αιώνα, ταιριάζει και σε όσα συμβαίνουν το 2011.

Αγαπημένε μας Παλαμά, αν ζούσες σήμερα, τι θα έλεγες, στ’ αλήθεια, για τον εξανδραποδισμό αυτής της χώρας, που τόσο αγάπησες; Τι θα έλεγες για τους «φαύλους και τους περιττούς, τους καλαμαράδες και τους δημοκόπους» με τα «άδεια λόγια», τους ολετήρες της Ελλάδας; Τι θα έλεγες και για όλους εμάς, που σταθήκαμε “βοσκοί” ανίκανοι να προστατέψουμε τη “μάντρα” αυτής της μικρούλας “Πολιτείας” κι αφήσαμε τους “λύκους”, ντόπιους και ξενομπάτες, να μπουν και να κατασπαράξουν τα σωθικά της; Θα μπορούσες άραγε ποτέ να μας συγχωρήσεις; Θα συγχωρήσεις ποτέ σου τους κακούς κληρονόμους, εκείνους που δεν υπάκουσαν στην εντολή σου που άφησες σαν πατέρας του έθνους με τους στίχους:

«Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,

όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,

και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,

κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,

και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,

ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,

και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.

Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής!..»

Αποδειχτήκαμε, όπως λέει ο ποιητής «Βοσκοί και σκύλοι, λώβα και ψώρα. Τ’ αρνιά; Μουζίκοι. Ό λαός; Όνομα. Σκλάβος πλέμπας δούλα κ’ ή οργή». Και μας ρίξανε για πολλούς- πολλούς χρόνους στα Τάρταρα: «Ξανά στά Τάρταρα Ίσκιος, του ψάλτη λατρεία κ’ έσύ. Ψόφια όλη ή στάνη.» Την Ελλάδα μας την τελείωσαν. Αυτές τις μέρες μας είπαν: «To 2026, βάσει έκθεσης της Goldman Sachs, εκτιμάται ότι θα καταστεί εκ νέου ανταγωνιστική η Ελλάδα.» Είναι η γνωστή εταιρεία που εργολαβικά επί πρωθυπουργίας Σημίτη παραποίησε λογιστικά τα στοιχεία για να μπούμε στην Ε.Ε. Τότε το Αμερικανικό περιοδικό «VANITY FAIR» είχε γράψει: «Τώρα ήλθε ο κατάλληλος χρόνος για να μπει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη, με τη κυβέρνηση Σημίτη και τη Goldman Sachs να κάνουν παιχνίδι. Εν αρχή ήν ο λόγος, και ο λόγος ήταν ο Σημίτης, και Θεός ήταν η Goldman Sachs, λέει το ιερό ευαγγέλιο, παραλλαγμένα. Αυτό το παιχνίδι το ονόμασαν “Δημιουργική λογιστική”». Δεκαπέντε πέτρινα χρόνια. Χρόνια δυστυχίας, θανάτου, αφαίμαξης νεολαίας, μετανάστευσης.

Θα πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους: Συντελείται γενοκτονία του Ελληνικού λαού σε καιρό ειρήνης. Και γι’ αυτό το τραγικό γεγονός υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση του παραγκωνισμένου από τ’ αφεντικά του Γιώργου Παπανδρέου, αφού έκανε τη “βρώμικη δουλειά” του εξευτελισμού της πατρίδας μας, που τον διαδέχτηκε ο διορισμένος Λουκάς Παπαδήμος. Οι κυβερνήσεις των δοσίλογων. Εσκεμμένα μας βάλανε στο ΔΝΤ για να αρπάξουν το πλούτο μας οι τράπεζες του Ρότσιλντ, και της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ήδη ο ΓΑΠ τους έδωσε όλο τον ορυκτό μας πλούτο με την Ελληνική ΑΟΖ, συν την ακίνητη περιουσία του κράτους κοψοχρονιά, εν μέσω ύφεσης και πτώσης των τιμών των περιουσιακών στοιχείων.

Οι κυβερνώντες είναι επικίνδυνοι. Διαλύουν το κράτος και καταστρέφουν την χώρα σε οικονομικό, κοινωνικό και εθνικό επίπεδο. Οι (δια)κυβερνώντες υπάλληλοι των τραπεζιτών εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία. Συνειδητά επέλεξαν να δολοφονήσουν την χώρα και τους πολίτες της αργά, βασανιστικά και υπό το καθεστώς συνεχόμενων εκβιασμών. Χωρίς ενδοιασμούς επέλεξαν να στραγγαλίσουν τόσο την οικονομία, όσο και την κοινωνία, προκειμένου να σώσουν το θλιβερό σαρκίο τους, το φτιασιδωμένο με τα κλοπιμαία από τον απλό εργαζόμενο και συνταξιούχο.

Αυτοί που κυβερνούσαν χθες και που συνεχίζουν να κυβερνούν σήμερα, είναι εχθροί της χώρας. Είναι προδότες, Νενέκοι, Εφιάλτες, που οδήγησαν τους Μήδους στη χώρα μας. Είναι υπάνθρωποι που εργάζονται αφειδώς προκειμένου να παραδώσουν πισθάγκωνα δεμένο έναν λαό στους τραπεζίτες. Λειτουργούν βασιζόμενοι σε στατιστικά στοιχεία τα οποία συνεχώς τους διαψεύδουν και εμμένουν να συνεχίζουν σε μία αδιέξοδη καταστροφική για την χώρα πορεία. Οι ίδιοι οι εμπνευστές του μνημονίου ομολογούν την αποτυχία του. Πλην όμως τα λάθη τα πληρώνουν άλλοι… Ο δοκιμαζόμενος μικρομεσαίος και ο άνεργος κόσμος. Και κανείς από τους ανίκανους κυβερνώντες δεν είχε το θάρρος, το αντριλίκι, να αναγνωρίσει τα λάθη του και να πάει στο μέγαρό του (όχι στο σπιτάκι του).

Οι λύκοι είναι πλέον μέσα στη στάνη. Μακέλεψαν το κοπάδι των προβάτων. Μα κάποια πρόβατα θα σωθούν. Κάποια αρνιά θα σηκωθούν μέσα από τα αίματα. Και θα βρουν την ευκαιρία να πάρουν εκδίκηση από τους ναρκωμένους με το μπόλικο φαΐ και αίμα λύκους.

Λύκοι, να τρέμετε την εκδίκηση των αμνών… Δεν έχουν φτάσει ακόμα στην άκρα απελπισία…

Φτωχός, πλούσιος κι ομορφονιός

2011-12-24T06:55:00.000+02:00

[[ δαμ-ων ]]

Έρχονται τα Χριστούγεννα. Γιορτή που προσμένουν μικροί και μεγάλοι. Το αστέρι της Βηθλεέμ θα πασχίσει να σκορπίσει τα σκοτάδια που καλύπτουν τον πλανήτη μας. Μα πόσα μάτια μπορούν να δουν το φως του; Οι άγγελοι και πάλι θα υμνήσουν «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Μα πόσα αυτιά θα το ακούσουν; Η φάτνη θα είναι δίπλα μας, μόλις στη καρδιά μας. Μα πόσοι από εμάς θα είναι σε θέση να την ψαύσουν; Το λιβάνι των μάγων θα σκορπίσει σε όλη την υδρόγειο το άρωμά του. Μα σε πόσους θα φτάσει η εκλεκτή ευωδία; Η γλυκύτητα του μηνύματος της θείας ενανθρώπισης θα απλωθεί σε όλες τις χώρες- τουλάχιστον αυτές που θέλουν να λέγονται χριστιανικές. Πόσοι, όμως, θα το γευτούν;

Η γέννηση του Χριστού δεν είναι ένα στιγμιαίο γεγονός, που συνέβη πριν από δύο χιλιάδες τόσα χρόνια. Συντελείται κάθε χρόνο, κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Ακούμε αυτές τις μέρες: «Χριστός γεννάται, δοξάσατε• Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε•» «Η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει, και η γη το σπήλαιον, τω απροσίτω προσάγει.» «Σήμερον γενvάται εκ Παρθένου, ο δρακί τήν πάσαν έχων κτίσιν.» Παντού χρησιμοποιούνται ενεστωτικές εκφράσεις, δηλώνοντας ότι η γέννηση του Ιησού δεν έγινε στην Παλαιστίνη την εποχή του Ηρώδη. Ο Υιός του Θεού γεννιέται κάθε στιγμή, σε κάθε χώρα, αρκεί να βρει μια αγνή καρδιά. Δεν κάνει διακρίσεις σε εκλεκτούς και μη εκλεκτούς, γιατί όλοι είναι αδελφοί Του.

Ο Χριστός ήρθε να μας δώσει την πραγματική όψη του Θεού. Από Γιαχβέ- εκδικητή να μας τον παραδώσει Πατέρα γεμάτο αγάπη και συγχώρηση για τον πλανημένο άνθρωπο, τον άσωτο υιό ή το απολωλός πρόβατο. Η στρεβλή εικόνα του Θεού μέσα από την Π. Διαθήκη, διαμέσου της διδασκαλίας του Ιησού πήρε την πραγματική μορφή της.

Η συνέχεια >>> εδώ …

Διαβάζουμε στην “Έξοδο” τις οδηγίες του Κυρίου (Γιαχβέ) προς τους Ισραηλίτες:

«Εκείνος που θα διαπράξει φόνο, θα τιμωρείται εξάπαντος με θάνατο. Αν όμως δεν το έκανε προμελετημένα αλλά ήταν ατύχημα, τότε θα ορίσετε έναν τόπο, όπου θα μπορεί να καταφύγει, για να είναι ασφαλής. Αντιθέτως, αν κάποιος έχει διαπράξει με δόλο το αμάρτημα αυτό κατά του συνανθρώπου του, τότε ακόμη κι αν έχει καταφύγει στο θυσιαστήριό μου, θα τον αποσπάσετε απ’ αυτό και θα τον θανατώσετε.

Όποιος χτυπήσει τον πατέρα του ή τη μητέρα του θα τιμωρείται εξάπαντος με θάνατο.

Όποιος κάνει απαγωγή ανθρώπου, είτε τον πουλήσει είτε βρεθεί να τον κατακρατεί, θα τιμωρείται εξάπαντος με θάνατο. Όποιος καταραστεί τον πατέρα του ή τη μητέρα του θα τιμωρείται εξάπαντος με θάνατο…

Αν κάποιος χτυπήσει το δούλο του ή τη δούλη του με το ραβδί του κι ο δούλος πεθάνει επί τόπου, τότε ο δράστης θα τιμωρηθεί. Αν όμως ο δούλος ζήσει για μια ή δυο μέρες, ο δράστης δεν θα τιμωρηθεί, επειδή είναι ιδιοκτησία του…

Μην καθυστερείς να μου προσφέρεις το μερίδιό σου απ’ ό,τι βγάζει το αλώνι σου ή το πατητήρι σου. Θα μου προσφέρεις ό,τι αναλογεί στην προσφορά του πρωτότοκου γιου σου. Το ίδιο θα κάνεις με τα βόδια σου και με τα πρόβατά σου. Εφτά μέρες θα μένουν τα πρωτογέννητα κοντά στη μάνα τους και την όγδοη μέρα θα μου τα προσφέρεις θυσία…

Θα βάλω τα σύνορά σας να εκτείνονται από την Ερυθρά Θάλασσα ως τη Μεσόγειο Θάλασσα κι από την έρημο του Σινά ως τον ποταμό Ευφράτη. Θα παραδώσω στην εξουσία σας τους κατοίκους εκείνης της χώρας και θα τους διώξετε από ‘κει. Δε θα συνάψετε καμία συνθήκη ούτε μ’ αυτούς ούτε με τους θεούς τους.» ( Έξοδος, κβ΄ 12-16, 20, 28-29, και κγ’ 31-32)

Και συνεχίζει στο “Λευιτικό”: «Όποιος σκοτώσει άνθρωπο, πρέπει οπωσδήποτε να θανατωθεί. Όποιος σκοτώσει ζώο πρέπει να το αντικαταστήσει. Ζωή αντί ζωής. Αν κάποιος προξενήσει σωματική βλάβη σ’ έναν άλλο, πρέπει να του κάνουν ό,τι έκανε κι αυτός στον άλλο. Σπάσιμο αντί σπασίματος, οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος. Πρέπει να του προξενήσουν την ίδια βλάβη που προξένησε κι αυτός στον άλλον. Όποιος σκοτώσει ζώο, πρέπει να το αντικαταστήσει• κι όποιος σκοτώσει άνθρωπο, πρέπει να πληρώσει ο ίδιος με τη ζωή του. Ο ίδιος ο νόμος θα ισχύει τόσο για τον Ισραηλίτη όσο και για τον ξένο• γιατί εγώ, ο Κύριος, είμαι ο Θεός σας.» (Λευιτικόν, κδ΄ 17-22)

Ο Ιησούς αντιστρέφει την διδασκαλία των σκληρών Ισραηλιτών και λέει: «Ηκούσατε ότι ερρέθη, οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος. Εγώ δε λέγω υμίν μη αντιστήναι τω πονηρώ… Ηκούσατε ότι ερρέσθη, αγαπήσεις τον πλησίον σου και μισήσεις τον εχθρόν σου. Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών…» (Ματθαίος, ε΄38- 39 και 43- 44)

Ο Χριστός ανέτρεψε την εικόνα του Θεού του Ισραήλ. Έδειξε άλλες ατραπούς για να Τον καταλάβουμε, για να Τον συναντήσουμε. Κατάργησε τις αστραπές και τις βροντές που δήλωναν την παρουσία Του. Τον περιγράφει σαν Πατέρα και προτρέπει τους ανθρώπους να Του μοιάσουν: «Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειός εστιν.» (Ματθαίος, ε΄48)

Στο ακόλουθο απόσπασμα από το μυθιστόρημα “Ο Τελευταίος Πειρασμός” ο Ν. Καζαντζάκης παρουσιάζει την μετάλλαξη της εικόνας του Θεού από τον Ιησού:

[[ Έφαε ο Ναθαναήλ το ψωμί, ήπιε το κρασί κι ένιωσε μεμιάς τα κόκαλά του και την ψυχή του να στερεώνουν• κι ανέβηκε το κρασί και ρόδισε το μυαλό του• κρασί, ψωμί, γίνηκαν ένα.

Ο Ναθαναήλ κάθουνταν απάνω στα κάρβουνα• ήθελε να μιλήσει, μα ντρέπουνταν.

- Λέγε, Ναθαναήλ, του ‘καμε ο δάσκαλος, άνοιξε την καρδιά σου ν’ αλαφρώσεις.

- Ραβή, αποκρίθηκε αυτός, ήθελα να σου πω, για να ξέρεις, εγώ ‘μουν πάντα φτωχός, μεροδούλι μεροφάι• δεν είχα ποτέ καιρό να μελετήσω κι εγώ το Νόμο• είμαι τυφλός, ραβή, και να με συμπαθάς• αυτό ήθελα να σου πω, για να ξέρεις• το ‘πα κι αλάφρωσα.

Ο Ιησούς άγγιξε χαδευτικά τις φαρδιές πλάτες του νεοφώτιστου• γέλασε.

- Ναθαναήλ, είπε, μην αναστενάζεις• δυο μονοπάτια φέρνουν στον κόρφο του Θεού• το ένα, το μονοπάτι του νου, το άλλο, το μονοπάτι της καρδιάς• άκου το παραμύθι που θα πω:

«Ένας φτωχός, ένας πλούσιος κι ένας χαροκόπος πέθαναν την ίδια μέρα, την ίδια ώρα, και παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο του Θεού• κανένας τους, σε όλη του τη ζωή, δεν είχε μελετήσει το Νόμο• ο Θεός μάζεψε τα φρύδια του, ρώτησε το φτωχό:

- Γιατί δε μελέτησες το Νόμο όσο ζούσες;

- Κύριε, αποκρίθηκε αυτός, ήμουν φτωχός, πεινούσα, δούλευα μέρα νύχτα να θρέψω τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου, δεν είχα καιρό.

- Ήσουν πιο φτωχός του λόγου σου από τον πιστό δούλο μου το Χιλέλ; έκαμε ο Θεός θυμωμένος• δεν είχε να πλερώσει να μπει στη συναγωγή, ν’ ακούσει να ξηγούν το Νόμο• σκαρφάλωσε το λοιπόν στη στέγη, κι από το φεγγίτη ξαπλωμένος, άκουε• μα χιόνισε, δεν το κατάλαβε, συνεπαρμένος όπως ήταν ν’ ακούει, και το πρωί μπαίνει ο ραβίνος και βλέπει σκοτεινή τη συναγωγή• σηκώνει τα μάτια, βλέπει στο φεγγίτη ένα κορμί ανθρώπου• ανεβαίνει στη στέγη, σκάβει το χιόνι, ξεθάβει το Χιλέλ• τον παίρνει στην αγκαλιά του, τον κατεβάζει, ανάβει φωτιά, τον ζωντάνεψε• και πια του ‘δωκε την άδεια να μπαίνει λεύτερα ν’ ακούει• κι έγινε ο ξακουστός ραβίνος, όλος ο κόσμος τον έχει ακουστά, ο Χιλέλ. Τι έχεις να πεις;

- Τίποτα, Κύριε, μουρμούρισε ο φτωχός κι άρχισε να κλαίει.

Στράφηκε ο Θεός στον πλούσιο:

- Κι η αφεντιά σου, γιατί δε μελέτησες το νόμο όσο ζούσες;

- Εγώ ‘μουν πλούσιος πολύ, είχα πολλά περιβόλια, πολλές δουλειές, πολλές έγνοιες• που να προφτάσω;

- Ήσουν, τον αντίκοψε ο Θεός, πιο πλούσιος εσύ από τον Ελεάζαρ, το γιο του Χαρσώμ, που ο κύρης του του αφήκε χίλια χωριά και χίλια καράβια; κι όλα τα παρατούσε και πήγαινε όπου μάθαινε πως βρίσκονταν ένας σοφός και ξηγούσε το Νόμο; Τι έχεις να πεις;

- Τίποτα, Κύριε, μουρμούρισε κι ο πλούσιος κι άρχισε κι αυτός να κλαίει.

Στράφηκε ο Θεός στο χαροκόπο:

- Και του λόγου σου, ομορφονιέ, γιατί δε μελέτησες το Νόμο;

- Εγώ ΄μουν περίσσια όμορφος, πολλές γυναίκες έπεσαν απάνω μου, πολλά γλέντια, που να βρω καιρό να κοιτάξω και το Νόμο;

- Ήσουν εσύ πιο όμορφος από τον Ιωσήφ, που τον αγάπησε η γυναίκα του Πετεφρή, κι ήταν τόσο όμορφος που έλεγε στον ήλιο: λάμψε ήλιε, για να λάμψω; Κι όταν ξεδίπλωνε το Νόμο, τα γράμματα άνοιγαν σαν πόρτες, κι έβγαιναν έξω, ντυμένα φως και φλόγα, τα νοήματα. Τι έχεις να πεις;

- Τίποτα, Κύριε, μουρμούρισε ο χαροκόπος κι άρχισε κι αυτός να κλαίει.

Χτύπησε ο Θεός παλαμάκια, φώναξε από την Παράδεισο το Χιλέλ, τον Ελεάζαρ και τον Ιωσήφ• ήρθαν.

- Δικάστε τους ανθρώπους ετούτους, είπε, που από τη φτώχεια τους, από τα πλούτη τους, από την ομορφιά τους, δε μελέτησαν το Νόμο• λέγε Χιλέλ• δίκασε το φτωχό!

- Κύριε, αποκρίθηκε αυτός, πώς μπορώ να τον δικάσω! ξέρω τι θα πει φτώχεια, ξέρω τι θα πει πείνα• συχωρεμένος να ‘ναι!

- Κι εσύ, Ελιέζερ; είπε ο Θεός• να ο πλούσιος, σου τον παραδίνω!

- Κύριε, αποκρίθηκε αυτός, πώς μπορώ εγώ να τον δικάσω; ξέρω τι θα πει να ‘σαι πλούσιος• θάνατος• συχωρεμένος να ‘ναι!

- Κι εσύ, Ιωσήφ; η σειρά σου• να ο ομορφονιός!

- Κύριε, πώς μπορώ εγώ να δικάσω; ξέρω τι αγώνας, τι μαρτύριο φοβερό να νικήσεις την ομορφιά του κορμιού σου• συχωρεμένος να ‘ναι!»

Σώπασε ο Ιησούς, χαμογελούσε και κοίταζε το Ναθαναήλ• κι αυτός, ανήσυχος:

- Και λοιπόν, ρώτησε• τι έκαμε ο Θεός;

- Ό,τι θα ΄κανες κι εσύ, αποκρίθηκε ο Ιησούς και γέλασε.

Γέλασε κι ο αγαθός μπαλωματής:

- Ε, τότε λοιπόν σώθηκα!

Άρπαξε και τα δυό χέρια του δάσκαλου, τα ‘σφιξε δυνατά:

- Ραβή μου, φώναξε, κατάλαβα• δυο μονοπάτια, είπες, φέρνουν στον κόρφο του Θεού: το μονοπάτι του νου και το μονοπάτι της καρδιάς• εγώ πήρα το μονοπάτι της καρδιάς και σε βρήκα! ]]

Για να πλησιάσει, όσο μπορεί, κανείς τις θείες αλήθειες, χρειάζεται αγαθή προαίρεση. Προαίρεση θα πει, πρόθεση για κάτι. Η αγαθή προαίρεση είναι φωλιασμένη στην καρδιά. Ο Μ. Βασίλειος μας λέει: «Θεώ τοίνυν ου το ηναγκασμένον φίλον, αλλά το εξ αρετής κατορθούμενον. Αρετή δε εκ προαιρέσεως και ουκ εξ ανάγκης γίνεται. Προαίρεσις δε των εφ’ ημίν ήρτηται, το δε εφ’ ημίν εστι το αυτεξούσιον».

Η αγαθή προαίρεση, συνίσταται σε εκείνο που έλεγε ο Σωκράτης: «Φιλόσοφος δεν είναι εκείνος που ψάχνει και αποκαλύπτει απλώς τα ευρήματά του παρουσιάζοντάς τα ως αλήθεια, αλλά εκείνος που αενάως ψάχνει την Αλήθεια». Ακόμη συνίσταται και στην Πλατωνική ρήση: «Μια πολιτεία για να προοδεύσει θα πρέπει ή οι φιλόσοφοι να γίνουν πολιτικοί, ή οι πολιτικοί να φιλοσοφήσουν». Ο έχων αγαθή προαίρεση, φιλοσοφεί. Δηλαδή ψάχνει για την Αλήθεια χωρίς παρωπίδες. Αποδέχεται και ερευνά τα θεία διδάγματα και δεν απορρίπτει τίποτα χωρίς έρευνα. Αυτό ωφελεί τόσο την ψυχή του και την διανόησή του. Έτσι επαληθεύεται έμπρακτα το : «γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιωάννης, η΄32)

Ο Ιησούς δεν ήρθε στον κόσμο μας για να κρίνει και να τιμωρήσει: «ου γαρ απέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ’ ίνα σωθεί ο κόσμος δι’ αυτού.» (Ιωάννης, γ΄, 17) Αντίθετα, όπως ο ίδιος λέει στη μοιχαλίδα: «ουδέ εγώ σε κατακρίνω• πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε» (Ιωάννης, η ΄, 11). Ας παρακολουθήσουμε όμως τη διαφορά στη θεώρηση μεταξύ της σκληρής εκδοχής της Π.Διαθήκης και αυτής που εισήγαγε ο Χριστός:

«Αν μια γυναίκα που θα παντρευτεί δεν είναι παρθένα, τότε θα την οδηγήσουν μπροστά στην πόρτα του πατρικού σπιτιού της και οι άντρες της πόλης θα τη θανατώσουν με λιθοβολισμό, γιατί διέπραξε ατιμία στο λαό του Ισραήλ• είχε σχέσεις με άντρα, ενώ ακόμα έμενε στο πατρικό της σπίτι. Έτσι θα εξελείψετε το κακό απ’ ανάμεσά σας. Αν κάποιος πιαστεί να πλαγιάζει με παντρεμένη γυναίκα, τότε θα θανατωθούν και οι δυο (με λιθοβολισμό).» (Δευτερονόμιον, κβ΄20-22)

Η μοιχαλίδα αντιμετωπίζεται εντελώς διαφορετικά στην Κ. Διαθήκη:

«άγουσι δε οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι γυναίκα επί μοιχεία κατειλημμένην, και στήσαντες αυτήν εν μέσω λέγουσιν αυτώ• διδάσκαλε, αύτη η γυνή κατείληπται επ’ αυτοφόρω μοιχευομένη• και εν τω νόμω ημών Μωϋσής ενετείλατο τας τοιαύτας λιθάζειν. Συ ουν τι λέγεις; Τούτο ε΄θιπον εκπειράζοντες αυτόν, ίνα σχώσι κατηγορίαν κατ’ αυτού. ο δε ιησούς κάτω κύψας τω δακτύλω έγραψεν εις την γην. Ως δε επέμενον ερωτώντες αυτόν, ανέκυψεν και είπεν αυτοίς• ο αναμάρτητος πρώτος βαλέτω λίθον επ’ αυτήν. και πάλιν κάτω κύψας έγραφεν εις την γην. Οι δε ακούσαντες εξήρχοντο εις καθ’ εις, αρξάμενοι από των πρεσβυτέρων » (Ιωάννης, η΄, 3-9)

Στην εκκλησία αυτές τις μέρες θα ακούσουμε: «Κύριε, σώσον τους ευσεβείς». Τι εγωιστική και πόσο αντιχριστιανική παράκληση! Γιατί οι ευσεβείς έχουν βρει τον δρόμο τους… Με τους άλλους όμως τι θα γίνει; Εμείς, οι πολλοί; Εμείς οι πλανημένοι στο πυρ το εξώτερον;

«Θαρσείν χρη», φίλοι μου. Γιατί ο Χριστός γεννιέται για εμάς, τους πολλούς, που η εκκλησία δεν μας εντάσσει στους ευσεβείς. Τη δική μας πόρτα θα χτυπήσει, γιατί όπως γράφει ο Ματθαίος: «και ιδόντες οι Φαρισαίοι είπον τοις μαθηταίς αυτού• διατί μετά των τελωνών και των αμαρτωλών εσθίει ο διδάσκαλος υμών; ο δε Ιησούς ακούσας είπεν αυτοίς• ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ’ οι κακώς έχοντες. πορευθέντες δε μάθετε τι εστιν έλεον και ου θυσίαν. ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν.»(Ματθαίος, θ΄, 11- 13)

… Ας Του αφήσουμε, λοιπόν, λίγο ανοιχτή την πόρτα και κάποιο χώρο στην καρδιά μας…

ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!