Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Τιτανομαχία

[[ δαμ- ων ]]

Β΄. Κυριαρχία του Κρόνου
Έτσι ο μικρότερος από τους Τιτάνες, ο Κρόνος, διαδέχτηκε τον Ουρανό στον θρόνο του σύμπαντος. Ο πατέρας του προείπε πως κι αυτός με τη σειρά του θα εκθρονιστεί από κάποιον απόγονό του. Μόλις ανέλαβε την εξουσία ο Κρόνος πρώτο μέλημά του ήταν να φυλακίσει στα Τάρταρα τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες, ενώ λευτέρωσε τους Τιτάνες.
Ο Κρόνος πήρε για γυναίκα του την αδελφή του Ρέα. Απ’ αυτήν απόχτησε πολλά παιδιά: Θυγατέρες την Εστία, τη Δήμητρα και την Ήρα, και γιούς τον Πλούτωνα ή Άδη, τον Ποσειδώνα και τον Δία. Ο νέος κυρίαρχος του κόσμου από την αρχή της βασιλείας του δεν μπορούσε να ησυχάσει. Αιτία ήταν η μαντεία των γονιών του, πως παρ’ ότι ήταν δυνατός, κάποιο από τα παιδιά του θα του άρπαζε τον θρόνο. Δεν ακολούθησε την ίδια τακτική με τον πατέρα του Ουρανό. Έτσι δεν τα έριχνε στον Τάρταρο. Ο Κρόνος κατάπινε τα παιδιά του. Έτσι, μόλις γεννιόταν κάποιο παιδί του, για να είναι σίγουρος πως δεν θα τολμήσει να τον βλάψει, το κατάπινε και το κρατούσε μέσα του, ώστε να έχει τον πλήρη έλεγχο.
Η Ρέα, όπως και κάθε μάνα, λαχταρούσε να κρατήσει στην αγκαλιά της και να αναθρέψει τα παιδιά της. Καθώς ήταν έγκυος στον Δία, δεν ανέχτηκε να συνεχιστεί η σκληρή τακτική του άντρα της. Συμβουλεύτηκε τους γονείς της πώς μπορεί να σώσει το βλαστάρι της. Ο Ουρανός και η Γη την συμβούλεψαν, σαν έρθει η ώρα του τοκετού να φύγει για την Κρήτη, όπου θα γεννήσει το παιδί της και μετά να το κρύψει. Γυρνώντας μετά, να καμωθεί πως γεννά, και ψεύτικο μωρό να δώσει στον σκληρό πατέρα.

Η συνέχεια >>> VagiaBlog…

Υπακούοντας στων γονιών της τη συμβουλή, η Ρέα, σαν ήρθε η ώρα να γεννήσει, αποτραβήχτηκε στο Αιγαίο όρος της μεγαλοννήσου, όπου έφερε στον κόσμο τον τελευταίο γιο της, τον Δία. Εκεί σε μια σπηλιά μεγάλωσε ο μελλοντικός βασιλιάς του κόσμου. Το θεϊκό βρέφος τράφηκε με το γάλα μιας αίγας, που Αμάλθεια (*1) την έλεγαν. Απ’ έξω από τη σπηλιά στέκονταν πιστοί φύλακες οι Κουρήτες (*2) και μόλις το βρέφος έκανε πως κλαίει, αυτοί χόρευαν χτυπώντας τις χάλκινες ασπίδες του για να μην ακουστεί του βρέφους το κλάμα.
Ας δούμε, τώρα, πώς ο Ησίοδος περιγράφει τα γεγονότα, που αναφέραμε:
[[ Κι η Ρέα στον Κρόνο υποταγμένη γέννησε τέκνα λαμπρά,
την Εστία, τη Δήμητρα και τη χρυσοπέδιλη Ήρα,
το δυνατό τον Άδη, που κατοικεί παλάτια κάτω από τη γη
κι έχει καρδιά ανήλεη, τον Εννοσίγαιο το βαρύχτυπο,
το συνετό το Δία, πατέρα θεών και ανθρώπων,
που απ᾽ τη βροντή του τρέμει η πλατιά η γη.
Κι αυτούς ο μέγας Κρόνος τούς κατάπινε, όπως καθένας τους
από την ιερή της μάνας τους κοιλιά στα γόνατα κατέβαινε,
αυτό στο νου του έχοντας, πώς απ᾽ τους γόνους τ᾽ Ουρανού τους ένδοξους
άλλος κανείς βασιλικό αξίωμα ανάμεσα στους αθανάτους να μην έχει.
Γιατί έμαθε από τη Γη κι από τον έναστρο Ουρανό
πως ήταν πεπρωμένο του να νικηθεί από παιδί δικό του,
—κι ας ήταν κρατερός— με του μεγάλου Δία το θέλημα.
Γι᾽ αυτό ο Κρόνος τυφλά δεν παραφύλαγε, αλλά καραδοκούσε
και τα τέκνα του κατάπινε. Και πένθος δίχως λησμονιά κυρίευε τη Ρέα.
Μα όταν έμελλε το Δία, θεών κι ανθρώπων τον πατέρα, να γεννήσει,
τότε τους ακριβούς ικέτευε γονείς της,
τη Γη και τον γεμάτο άστρα Ουρανό,
να καταστρώσουνε μαζί της κάποιο σχέδιο, πώς να περάσει απαρατήρητη
σαν θα γεννά το γιο της, και πώς να ξεπληρώσει ο Κρόνος τις ερινύες
του πατέρα της και των παιδιών της που ο μέγας δολοπλόκος τα κατάπινε.
Κι αυτοί στη θυγατέρα τους έδιναν μεγάλη προσοχή και πείθονταν,
και της εξήγησαν όσα να γίνουν ήταν πεπρωμένο
σε σχέση με τον βασιλιά τον Κρόνο και το γιο του με τη γενναία την ψυχή.
Τη στείλανε στη Λύκτο, στην πλούσια της Κρήτης χώρα,
όταν το τελευταίο απ᾽ τα παιδιά της να γεννήσει έμελλε,
το Δία το μεγάλο. Κι αυτόν δέχτηκε η πελώρια Γη
στην Κρήτη να τον θρέψει την πλατιά και να τον μεγαλώσει. ]] (Ησίοδος, “Θεογονία”, 453- 480)
Αργότερα, σαν ο Δίας έγινε ο βασιλιάς των θεών, τίμησε την Αμάλθεια. Την τοποθέτησε ψηλά στου ουρανό, να λάμπει σαν άστρο. Με το δέρμα της έκανε την περίφημη “αιγίδα”, την απρόσβλητη ασπίδα στον πόλεμο με τους Τιτάνες, ενώ το κέρατό της έγινε το σύμβολο της αφθονίας.
Ο Απολλόδωρος μας λέει: «ὀργισθεῖσα δὲ ἐπὶ τούτοις ῾Ρέα παραγίνεται μὲν εἰς Κρήτην, ὁπηνίκα τὸν Δία ἐγκυμονοῦσα ἐτύγχανε, γεννᾷ δὲ ἐν ἄντρῳ τῆς Δίκτης Δία. καὶ τοῦτον μὲν δίδωσι τρέφεσθαι Κούρησί τε καὶ ταῖς Μελισσέως παισὶ νύμφαις, Ἀδραστείᾳ τε καὶ Ἴδῃ. αὗται μὲν οὖν τὸν παῖδα ἔτρεφον τῷ τῆς Ἀμαλθείας γάλακτι, οἱ δὲ Κούρητες ἔνοπλοι ἐν τῷ ἄντρῳ τὸ βρέφος φυλάσσοντες τοῖς δόρασι τὰς ἀσπίδας συνέκρουον, ἵνα μὴ τῆς τοῦ παιδὸς φωνῆς ὁ Κρόνος ἀκούσῃ.» (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη Α΄, Ι, 6-7)
(Μετ.: Οργισμένη η Ρέα πάει στην Κρήτη τον καιρό που ήταν έγκυος στον Δία και γεννάει τον Δία σε μια σπηλιά της Δίρκης. Στη συνέχεια τον δίνει να τον αναθρέψουν οι Κουρήτες και οι κόρες του Μελισσέα, οι νύμφες Αδράστεια και Ίδη. Αυτές λοιπόν τάιζαν το παιδί με το γάλα της Αμάλθειας και οι Κουρήτες ένοπλοι φύλαγαν το βρέφος μες στη σπηλιά και χτυπούσαν με τα δόρατα τις ασπίδες τους, για να μην ακούσει ο Κρόνος τη φωνή του παιδιού.)
Έχοντας εξασφαλίσει το βρέφος η Ρέα στην Κρήτη, επέστρεψε στον Κρόνο. Καμώθηκε πως την έπιασαν οι οδύνες του τοκετού και πως γεννά. Σπαργάνωσε μια μεγάλη πέτρα και μ’ αυτήν ξεγέλασε τον άντρα της πως ήτανε τάχα το βρέφος. Ευθύς ο Κρόνος ανυποψίαστος την κατάπιε, πιστεύοντας πως ακόμη ένας κίνδυνος για την εξουσία του είχε εκλείψει.
Το θεϊκό βρέφος στη Κρήτη γρήγορα μεγάλωσε και στο κορμί και στο μυαλό. Σαν ένιωσε ο Δίας πως ήταν σε θέση να αναμετρηθεί με τον πατέρα του, πήγε και τον βρήκε. Πατέρας και γιος πάλεψαν. Μα ο γιος ήταν ανώτερος και σε τέχνη και σε δύναμη, οπότε νίκησε τον άκαρδο και σκληρό πατέρα, που κατάπινε τα παιδιά του. Τον ανάγκασε, λοιπόν, να τα ξεράσει. Κάποιοι λένε, πως ο ηττημένος από τον γιό του Κρόνος, τα εξήμεσε με φάρμακο, που του έδωσε η Μήτιδα. Ο Απολλόδωρος γράφει: «ἐπειδὴ δὲ Ζεὺς ἐγενήθη τέλειος, λαμβάνει Μῆτιν τὴν Ὠκεανοῦ συνεργόν, ἣ δίδωσι Κρόνῳ καταπιεῖν φάρμακον, ὑφ᾽ οὗ ἐκεῖνος ἀναγκασθεὶς πρῶτον μὲν ἐξεμεῖ τὸν λίθον, ἔπειτα τοὺς παῖδας οὓς κατέπιε·» (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη Α΄, ΙΙ, 1) (Μετ.: Όταν ο Δίας έγινε σωστός άντρας, παίρνει συνεργό του τη Μήτι, κόρη του Ωκεανού, η οποία δίνει στον Κρόνο να πιει ένα φάρμακο, που τον έκανε να ξεράσει πρώτα την πέτρα και μετά τα παιδιά που είχε καταπιεί.)
Πρώτα- πρώτα, λοιπόν, βγήκε η πέτρα (*3), που είχε καταβροχθίσει τελευταία, και μετά τα παιδιά. Χάρηκαν πολύ αυτά, που ξανααντίκρισαν το φως και θαύμασαν τον μικρότερο, αλλά γενναίο αδελφό τους, τον Δία. Τάχτηκαν ,λοιπόν, στο πλευρό του γιατί είχαν μίσος με τον σκληρό πατέρα. Έτσι, ήταν αναπόφευκτή η μάχη ανάμεσα στον Κρόνο και τα αδέλφια του τους Τιτάνες από τη μια πλευρά και τον Δία με τ’ αδέλφια του από την άλλη για την κυριαρχία του Κόσμου.
Και πάλι θα ανατρέξουμε στην Ησίοδο για να δούμε την περιγραφή των γεγονότων που εξιστορήσαμε:
[[ Κι αφού σπαργάνωσε μεγάλο λίθο τον πρόσφερε σ᾽ εκείνον,
στο μέγα άνακτα, του Ουρανού το γιο, το βασιλιά των παλαιότερων θεών.
Στα χέρια του τον πήρε τότε ο Κρόνος και τον έριξε μες στην κοιλιά του,
ο άθλιος, και με το νου του δεν κατάλαβε πως πίσω του ᾽μενε,
στου λιθαριού τη θέση, δικός του γιος ανίκητος και δίχως έγνοιες
που έμελλε γοργά να τον νικήσει με τη βία και τα χέρια του,
να τον εκδιώξει από τ᾽ αξίωμα και μέσα στους αθάνατους να βασιλέψει.
Και γοργά κατόπιν η δύναμη και τα λαμπρά του βασιλιά τα μέλη
μεγαλώσανε. Και σαν ο χρόνος έφτασε,
παγιδευμένος απ᾽ τις παμπόνηρες τις προτροπές της Γης,
ο μέγας Κρόνος, ο δολοπλόκος, έβγαλε έξω και πάλι τα παιδιά του,
από τη δύναμη και τα τεχνάσματα του παιδιού του νικημένος. ]] (Ησίοδος, “Θεογονία”, 485- 496)

-----------------------------------
(*1) Αμάλθεια: Κάποιοι λένε πως η Αμάλθεια ήταν νύμφη και πως μαζί με την Ίδη και την Αδράστεια- ή και με άλλες νύμφες- ανάλαβαν την ανατροφή του μικρού Δία.

(*2) Κουρήτες: Ορεινοί δαίμονες (θεότητες) της Κρήτης, προστάτες του Δία στη βρεφική του ηλικία.

(*3) Αυτή την πέτρα ο Δίας την έστησε στο μαντείο των Δελφών, στον Παρνασσό, για να τη βλέπουν και οι θεοί και οι θνητοί για πάντα και να θαυμάζουν και να προσκυνούν τη δύναμή του.




Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Τα εκκολαπτόμενα μελλοντικά λαμόγια….

[[ δαμ- ων ]]

Δύο εκπλήξεις μας επεφύλασσε η προχθεσινή ημέρα. Η πρώτη ήταν η είδηση ότι 106 φερέλπιδες νέοι στο Πανεπιστήμιο Πάτρας αντέγραψαν και παρέδωσαν τον Ιούνιο για το ίδιο μάθημα την ίδια εργασία! Αντί να στρωθούν, να ψάξουν, να ερευνήσουν, να ιδρώσουν ώστε να μάθουν και να γίνουν σωστοί επιστήμονες, πλήρωσαν και πήραν έτοιμη την εργασία, την οποία παρέδωσαν στον καθηγητή τους. Προφανώς η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν μπορούσε να αφήσει έτσι μια ενέργεια νέων, οι οποίοι έπρεπε να είναι υπόδειγμα εργατικότητας. Η απόφασή της ήταν οι εν λόγω φοιτητές να αποκλειστούν από την εξεταστική περίοδο του Σεπτεμβρίου.
Η δεύτερη έκπληξη είναι η θέση των φοιτητικών παρατάξεων της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ- ΝΔΦΚ, οι οποίες τάχθηκαν με τους παρανόμως ενεργήσαντες φοιτητές κι επέκριναν την απόφαση των καθηγητών για τον αποκλεισμό από την εξεταστική περίοδο του Σεπτεμβρίου. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, μάλιστα, ζήτησε με ανακοίνωση την άρση της ποινής, αφού «σε περίοδο βαθιάς κρίσης, η απαγόρευση συμμετοχής φοιτητών στην επαναληπτική εξεταστική του Σεπτεμβρίου αποτελεί ακραία κίνηση, η οποία θα έχει τραγικές συνέπειες για την ομαλή συνέχεια των σπουδών των παραπάνω φοιτητών»!

Η συνέχεια >>> VagiaBlog…

Τέτοιες ενέργειες είναι αποτέλεσμα της βαθειάς ηθικής κρίσης που μαστίζει την ελληνική κοινωνία και δικαιολογούν την δεινή οικονομική και πολιτική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα. Η νεολαία αποτελούσε στο παρελθόν το ηθικότερο στοιχείο, το ασυμβίβαστο και ανιδιοτελές τμήμα του κοινωνικού μας ιστού. Η κομματικοποίηση, όμως, ενός τμήματός της, το μόλυνε και το αλλοίωσε. Αυτό το κομμάτι ξέφυγε από το ελληνικό «τα αγαθά κόποις κτώνται» του Επίμαχου και υιοθέτησε το «αναρριχώμαι έρποντας και γλύφοντας». Από αετοί έγιναν γυμνοσάλιαγκες. Από άξιοι συνεχιστές της αρχαίας γνώσης και σοφίας έγιναν επαίτες και οσφυκάμπτες της διεθνούς οικονομικής μαφίας. Έτσι άνθρωποι χωρίς πτυχίο, χωρίς γνώσεις κι επιδεξιότητες, επειδή ήσαν καλοί αφισοκολλητές, έγιναν σύμβουλοι υπουργών και πρωθυπουργών- κι έχουμε τον Καρανίκα σήμερα να χλευάζει τους εργάτες που έχασαν την δουλειά τους ή να υπερηφανεύεται που δεν πήγε στον στρατό- γραμματείς υπουργείων, ακόμη και υπουργούς.
Από αυτές τις παρατάξεις πέρασαν ο Κώστας ο Λαλιώτης- που όπως λένε δεν πήρε το πτυχίο της Οδοντιατρικής ή κι αν το πήρε μετά από δεκαετίες, θα το πήρε όπως ο δικός μας ο πρώην κοινοτάρχης και στη συνέχεια επίδοξος βουλευτής, αλλά ελέω Βαγγέλη Βενιζέλου υψηλόμισθος περιφερόμενος άνευ αντικειμένου κι εργασίας- η Μαρία Δαμανάκη, ο Γιάννης Ματζουράνης, ο Χρήστος Παπουτσής, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, ο Γιώργος Βουλγαράκης, ο Πάνος Καμμένος, ο Μάκης Βορίδης, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Αλέξης Τσίπρας κλπ- κλπ. Σε αυτές ανδρώθηκαν, σ’ αυτές έμαθαν την εξαπάτηση, τη λαμογιά, τη ρουσφετολογία, την προδοσία, την ανηθικότητα κι όλες τις αρετές του πολιτικού, που ο λαός θεωρεί κακίες. Σ’ αυτές έμαθαν πως μόνον τα κορόιδα είναι φίλαθλοι της μείζονος προσπάθειας, ενώ οι εξυπνάκηδες με την κομματική ταυτότητα προτιμούν την ελάσσονα προσπάθεια. Με την ισχύ του μέλους της φοιτητικής παράταξης πήραν άνευ κόπου και ιδρώτα το πτυχίο τους, και σήμερα γελάμε- κλαίγοντας ταυτόχρονα για την κατάντια μας- με τα μαργαριτάρια τους στις συναντήσεις με άλλους ηγέτες κρατών ή τα φραστικά τούβλα που πετούν στην βουλή.
Η ενέργεια των δύο φοιτητικών παρατάξεων, που αναφέραμε, στην περίπτωση της εξαπάτησης των 106 συναδέλφων τους με την αγορασμένη εργασία είναι απαράδεκτη. Η σωστή αντίδραση θα ήταν να ταυτιστούν με την απόφαση των καθηγητών. Να διαχωρίσουν τη θέση τους από τέτοιες πρακτικές κι όχι να τις στηρίξουν. Αν είχαν υγιή σκέψη θα σκέφτονταν πως αν πριν από πολλά χρόνια ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν έλεγε το αμίμητο: «είπαμε να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια», αλλά παρέπεμπε τον καταχραστή του δημοσίου χρήματος στη δικαιοσύνη βγάζοντας ταυτόχρονα νόμο για απόλυση οποιουδήποτε καταχράται έστω και μια δραχμή, δεν θα έβγαινε μετά από χρόνια ο υπουργός του με περισσό θράσος να πει: «μαζί τα φάγαμε»! και δεν θα μαστιζόταν σήμερα η πατρίδα μας από οικονομική κρίση.
Κάποιοι από τους νεολαίους αυτών των παρατάξεων που επέκριναν τους καθηγητές, επιβραβεύοντας τη λαμογιά των 106 τεμπέληδων συναδέλφων τους, θα πάρουν στο μέλλον θέσεις στη διοίκηση του κράτους, από γραμματείς μέχρι υπουργεία. Και θα ενεργούν με το ίδιο σκεπτικό. Είναι τα εκκολαπτόμενα μελλοντικά λαμόγια, οι κλέφτες του ιδρώτα του λαού μας, αυτοί που χαλκεύουν τις ελευθερίες μας, οι συνεχιστές της μεγάλης εθνικής προδοσίας, αυτοί που θα επιβάλλουν τα επόμενα μνημόνια. Οι νέοι με την ελεύθερη σκέψη, με το ήθος, δεν έχουν θέση σε τέτοιες παρατάξεις και τινάζουν το πουκάμισό τους γνωρίζοντας ότι τα κόμματα, στα οποία ανήκουν οι εν λόγω νεολαίοι, είναι αυτά που μας οδήγησαν στην σκλαβιά των μνημονίων.
Αν θέλουμε να ξεφύγουμε στο μέλλον από τα μνημόνια, θα πρέπει να διαλυθούν τα κόμματα και οι φοιτητικές παρατάξεις που εκτρέφουν τέτοια φυντάνια. Οι σωστοί νεολαίοι να γίνουν οι γκρεμιστές του σαθρού συστήματος και συγχρόνως οι χτίστες ενός υγιούς σύμφωνα με τα οράματά τους.


Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Τιτανομαχία

[[ δαμ- ων ]]

Α΄ μέρος: Κυριαρχία του Ουρανού
Στην μυθολογία μας αναφέρεται μια μάχη που έγινε μεταξύ θεών στα πρώτα χρόνια της δημιουργίας. Σε αυτήν πήραν μέρος οι Ολύμπιοι θεοί και οι Τιτάνες και είναι γνωστή με το όνομα Τιτανομαχία.
Οι Τιτάνες αναφέρονται και σε δύο βιβλία της Π. Διαθήκης. Διαβάζουμε στο βιβλίο των Βασιλειών Β΄: « Καὶ ἤκουσαν οἱ ἀλλόφυλοι ὅτι κέχρισται Δαυὶδ βασιλεὺς ἐπὶ Ἰσραήλ, καὶ ἀνέβησαν πάντες οἱ ἀλλόφυλοι ζητεῖν τὸν Δαυίδ· καὶ ἤκουσε Δαυὶδ καὶ κατέβη εἰς τὴν περιοχήν. καὶ οἱ ἀλλόφυλοι παραγίνονται καὶ συνέπεσαν εἰς τὴν κοιλάδα τῶν Τιτάνων.» (Βασιλειών Β΄ , ε΄, 17-18) (Μετ: Όταν άκουσαν οι Φιλισταίοι ότι ο Δαβίδ χρίσθηκε βασιλιάς του Ισραήλ, ξεκίνησαν με όλο το στρατό τους για να έρθουν και να τον θέσουν υπό την εξουσία τους. Το πληροφορήθηκε ο Δαβίδ και κατέφυγε για ασφάλεια σ’ ένα οχυρό. Οι Φιλισταίοι ήρθαν και ξεχύθηκαν στην κοιλάδα των Τιτάνων.) Και λίγο παρακάτω: «καὶ καταλιμπάνουσιν ἐκεῖ τοὺς θεοὺς αὐτῶν, καὶ ἐλάβοσαν αὐτοὺς Δαυὶδ καὶ οἱ ἄνδρες οἱ μετ᾿ αὐτοῦ. καὶ προσέθεντο ἔτι ἀλλόφυλοι τοῦ ἀναβῆναι καὶ συνέπεσαν ἐν τῇ κοιλάδι τῶν Τιτάνων.» (Βασιλειών Β’ , ε΄, 21-22) (Μετ.: Οι Φιλισταίοι φεύγοντας άφησαν εκεί τα αγάλματα των θεών τους, και ο Δαβίδ και οι άντρες του τα πήραν. Οι Φιλισταίοι όμως ξαναγύρισαν και γέμισαν την κοιλάδα των Τιτάνων.)
Επίσης στο βιβλίο Ιουδίθ αναφέρεται: «οὐ γὰρ ὑπέπεσεν ὁ δυνατὸς αὐτῶν ὑπὸ νεανίσκων, οὐδὲ υἱοὶ τιτάνων ἐπάταξαν αὐτόν, οὐδὲ ὑψηλοὶ γίγαντες ἐπέθεντο αὐτῷ, ἀλλὰ Ἰουδὶθ θυγάτηρ Μεραρὶ ἐν κάλλει προσώπου αὐτῆς παρέλυσεν αὐτόν·» (Ιουδίθ, ιστ΄, 6) (Μετ.: Διότι ο στρατηγός των δεν έπεσε φονευθείς από νέους άνδρας, ούτε τέκνα των τιτάνων τον εφόνευσαν, ούτε τρομεροί γίγαντες επετέθησαν εναντίον αυτού. Αλλά η Ιουδίθ μόνη, η θυγάτηρ του Μεραρί παρέλυσεν αυτόν με το κάλλος του προσώπου της.)

Η συνέχεια >>> VagiaBlog…

Πριν περιγράψουμε την Τιτανομαχία ας γνωρίσουμε τους αντίμαχους. Είναι η δεύτερη και η τρίτη γενιά θεοτήτων. Να δούμε πώς εμφανίστηκαν και γιατί βρέθηκαν αντίπαλοι. Θα στηριχθούμε στη “Θεογονία” του Βοιωτoύ ποιητή Ησίοδου. O Ησίοδος μας λέει πως πρώτα υπήρξε το Χάος και μετά η πλατύστερνη Γη. Το ησιόδειο “Χάος” με βάση τις σημερινές επιστημονικές γνώσεις, περιγράφει την αδιαμόρφωτη ύλη που βρισκόταν σε κατάσταση αταξίας αλλά και τον Χώρο, που περιέχονταν εν σπέρματι όλα όσα θα αποτελούσαν στη συνέχεια το Σύμπαν. Το κείμενο αναφέρει:
[[ Στ᾽ αλήθεια πρώτα‒πρώτα το Χάος έγινε. Κι ύστερα
η πλατύστερνη η Γη, η σταθερή πάντοτε έδρα όλων των αθανάτων
που την κορφή κατέχουνε του χιονισμένου Ολύμπου,
και τα ζοφώδη Τάρταρα στο μυχό της γης με τους πλατιούς τους δρόμους.]] (Ησίοδος, “Θεογονία”, 126- 128)
Ο Λατίνος ποιητής Οβίδιος, στο βιβλίο των “Μεταμορφώσεων”, γράφει για το Χάος:
[[ Πριν η θάλασσα κι η γη υπάρξει κι ο ουρανός που καλύπτει τα πάντα
γύρω σε όλη την οικουμένη μια όψη της φύσης υπήρχε,
που Χάος την είπαν· άμορφος όγκος κι ακατέργαστος και τίποτε άλλο,
παρά μόνον ακίνητο βάρος και σ’ ένα ήσαν συσσωρευμένα
διάφορα σπέρματα όντων, που δεν ήσαν καλά αρμοσμένα.
Ουδέ ένας Τιτάν έως τότε δεν παρείχε στον κόσμο το φως του,
ουδέ έδινε κέρατα νέα μεγαλώνοντας τότε η Φοίβη,
ούτε στον περιχυμένο αέρα αιωρούνταν η γη μας καθόλου….]] (Οβίδιος, “Μεταμορφώσεις”, βιβλ. Ι, 5- 12)
Η Γη, λοιπόν, γέννησε τα πάντα. Είναι η μήτρα όπου ξεπήδησε το κάθε τι. Η Γαία των προγόνων μας είναι η καθολική μητέρα και τροφός των πάντων. Από τη Γη γεννήθηκε ο Ουρανός:
[[ Και η Γη γέννησε πρώτα ίσον μ᾽ αυτή
τον Ουρανό που ᾽ναι γεμάτος άστρα, να την καλύπτει από παντού τριγύρω
και να ᾽ναι έδρα των μακαρίων θεών παντοτινά ασφαλής.]] (Ησίοδος, “Θεογονία”, 126- 128)
Έτσι Γη και Ουρανός είναι η πρώτη γενιά θεοτήτων. Ο Ουρανός βασίλευσε πρώτος σε ολόκληρο το σύμπαν. Ο Απολλόδωρος αναφέρει: «Ουρανός πρώτος του παντός εδυνάστευσε κόσμου· γήμας δε Γην ετέκνωσε πρώτους τους εκατόγχειρας…»
Η ένωση του Ουρανού με τη Γη ήταν γονιμότατη. Πρώτοι απόγονοι του θεϊκού ζεύγους οι Τιτάνες. Ήσαν δώδεκα, έξι αρσενικά παιδιά και έξι θηλυκά. Τα αρσενικά παιδιά, οι Τιτάνες, ήσαν: ο Ωκεανός, ο Κοίος, ο Κρείος, ο Υπερίων, ο Ιαπετός και ο νεότερος όλων ο Κρόνος. Αδελφές τους, οι λεγόμενες Τιτανίδες, ήσαν: η Τηθύς, η Θεία, η Θέμις, η Μνημοσύνη, η Φοίβη και η Ρέα.
Αδέλφια των Τιτάνων οι Κύκλωπες, που ήσαν τρεις: ο Βρόντης, ο Στερόπης και ο Άργης, οι οποίοι προσωποποιούσαν τη βροντή, την αστραπή και τον κεραυνό. Οι Κύκλωπες είχαν μόνο ένα μεγάλο μάτι στο μέσο του μετώπου τους. Είχαν μεγάλη δύναμη και επιδεξιότητα, αλλά ήσαν εγωιστές και γεμάτοι υπεροψία.
Μια ακόμη τριάδα παιδιών του Ουρανού με τη Γη είναι οι Εκατόγχειρες. Η δύναμή τους ήταν τεράστια, το ίδιο και τα σώματά τους. Ο καθένας τους είχε πενήντα κεφαλές κι από τους ώμους τους φύτρωναν εκατό ακατανίκητα χέρια. Οι Εκατόγχειρες ήσαν τρεις: ο Αιγαίων ή Βριάρεως, ο Κόττος και ο Γύγης.
Αν και ο Ουρανός συνέχεια έσπερνε απογόνους, γνώριζε πως κάποια μέρα θα έχανε τον θρόνο του από τους γιους του. Για να αποτρέψει τον κίνδυνο, τους έριχνε στα έγκατα της γης. Για την απέχθεια του Ουρανού προς τα παιδιά του ο Ησίοδος γράφει:
[[ Και τα παιδιά του βρίζοντας Τιτάνες τα ονόμαζε
ο πατέρας τους, ο μέγας Ουρανός, που τα γέννησε ο ίδιος.
Γιατί ισχυριζόταν πως τα χέρια τους τα άπλωσαν στην ασέβεια, να κάνουν
αμαρτία μεγάλη, και πως θα υπάρξει στο μέλλον πληρωμή γι᾽ αυτήν. ]] (Ησίοδος, “Θεογονία”, 207-210)
Όσα αναφέραμε πιο πάνω για τα τέκνα του Ουρανού και της Γης, ας τα διαβάσουμε από το έργο του Βοιωτού ποιητή:
[[ …………………………………………. Κι έπειτα
ξάπλωσε με τον Ουρανό και γέννησε τον Ωκεανό το βαθυδίνη
τον Κοίο, τον Κρείο, τον Υπερίονα, τον Ιαπετό,
τη Θεία, τη Ρέα, τη Θέμιδα, τη Μνημοσύνη,
τη χρυσοστέφανη τη Φοίβη και την εράσμια Τηθύ.
Μαζί μ᾽ αυτούς γεννήθηκε, πιο νέος απ᾽ όλους, ο δολοπλόκος Κρόνος,
ο πιο δεινός απ᾽ τα παιδιά. Και το γονιό του το θαλερό εχθρεύτηκε.
Γέννησε και τους Κύκλωπες, που ᾽χουν πανίσχυρη καρδιά,
το Βρόντη, το Στερόπη και τον Άργη με τη δυνατή ψυχή,
που δώσανε στο Δία τη βροντή και του ᾽φτιαξαν τον κεραυνό.
Αυτοί σε όλα τ᾽ άλλα με τους θεούς παρόμοιοι ήταν,
μα ένα μονάχα μάτι στη μέση του μετώπου τους βρισκόταν.
Και πήραν το φερώνυμο όνομα Κύκλωπες,
γιατί στο μέτωπό τους ένα βρισκόταν μάτι κυκλικό.
Και ισχύς, δύναμη και τεχνάσματα στα έργα τους υπήρχαν.
Και άλλοι πάλι από τη Γη κι από τον Ουρανό γεννήθηκαν
τρεις γιοι, μεγάλοι κι ισχυροί, ακατονόμαστοι,
ο Κόττος, ο Βριάρεως κι ο Γύγης, τέκνα αλαζονικά.
Από τους ώμους τους χέρια εκατό σαλεύανε,
απλησίαστοι, και στον καθένα κεφαλές πενήντα
φυτρώνανε απ᾽ τους ώμους πάνω στα στιβαρά τους μέλη.
Και δύναμη άπλετη και κρατερή στο μέγα ανάστημά τους.
τα φοβερότερα παιδιά, ήτανε στο γονιό τους μισητοί
απαρχής. Και μόλις γεννιόταν ο καθένας τους,
ευθύς όλους τους έκρυβε στης Γης τα σπλάχνα και δεν τους άφηνε
ν᾽ ανέβουνε στο φως. Κι ευχαριστιότανε ο Ουρανός
με το κακό του έργο….. ]] . (Ησίοδος, “Θεογονία”, 133- 158)
Στέναζε τόσο από το βάρος των παιδιών της όσο και από το στρίμωγμα στα σπλάχνα της η Γη. Έτσι και η ίδια επιζητούσε όχι μονάχα της δική της λύτρωση αλλά και των παιδιών της. Κι ενώ συνέχεια γεννοβολούσε, παιδιά δεν είχε να χαρεί, καθώς ο άντρας της τα φυλάκιζε στα έγκατά της. Αποφάσισε, λοιπόν, να εκδικηθεί τον σκληρό πατέρα των παιδιών της. Με χάλυβα έφτιαξε ένα μεγάλο δρεπάνι και κάλεσε τα παιδιά της να εκδικηθούν τον πατέρα τους για την απίστευτη σκληρότητά του. Ζήτησε να τον ακρωτηριάσουν κι έτσι να τον καταστήσουν ανίκανο να τεκνοποιεί. Οι Τιτάνες με τρόμο άκουσαν το δολερό σχέδιο της μάνας, κι αρνήθηκαν το αποτρόπαιο έγκλημα. Μόνον ο μικρότερος, ο Κρόνος, έδειξε να συμμερίζεται της μάνας του το σχέδιο. Κι αφού η μάνα του φανέρωσε με κάθε λεπτομέρεια το δόλιο σχέδιο και κατάλληλα τον δασκάλεψε, περίμεναν την ποθητή στιγμή. Σαν ήρθε η νύχτα, έφτασε ο Ουρανός γεμάτος πόθο ερωτικό. Κι όταν ξάπλωσαν κι απλώθηκε ο Ουρανός πάνω από το σώμα της Γης, σε όλο του το μήκος, πετάχτηκε ο Κρόνος από την κρυψώνα του και με το χαλύβδινο δρεπάνι θέρισε τα γεννητικά όργανα του πατέρα του. Έτσι χώρισε για πάντα το πρώτο ζευγάρι του κόσμου.
Από το αίμα του ακρωτηριασμένου Ουρανού, που έπεσε πάνω στο σώμα της Γης, γεννήθηκαν οι φοβερές Ερινύες, οι Γίγαντες και οι Μέλιες Νύμφες (οι νύμφες της φλαμουριάς). Από τα αιδοία που έπεσαν στη θάλασσα, γίνηκε λευκός αφρός, που ταξίδεψε από τα Κύθηρα στην Κύπρο. Εκεί βγήκε η τιμημένη όμορφη θεά, η Αφροδίτη.
Όσα περιγράψαμε παραπάνω, ας τα διαβάσουμε από το έργο του Ησίοδου:
[[ ………… Και μέσα της στέναζε στενεμένη
η πελώρια Γη και δόλιο τέχνασμα κακό στοχάστηκε.
Γέννησε αμέσως το γένος του γκρίζου αδάμαντα
και μέγα δρεπάνι έφτιαξε κι έδωσε οδηγίες στα παιδιά της.
Τους είπε θάρρος δίνοντας, θλιμμένη στην καρδιά της:
«Παιδιά δικά μου και μοχθηρού πατέρα, αν θέλετε
υπακούστε με. Την ύβρη την κακή μπορούμε να εκδικηθούμε
του πατέρα σας. Αφού πρώτος αυτός έργα απρεπή βουλεύτηκε.»
Έτσι είπε. Και όλους δέος τούς κυρίευσε, κανένας τους
δε μίλησε. Παίρνοντας θάρρος ο δολοπλόκος μέγας Κρόνος
ευθύς στη φρόνιμη μητέρα του απάντησε μ᾽ αυτά τα λόγια:
«Μητέρα, εγώ αν αναλάμβανα θα τέλειωνα αυτό το έργο,
αφού τον ακατονόμαστο πατέρα μου δεν υπολογίζω.
Γιατί νωρίτερα αυτός έργα απρεπή βουλεύτηκε.»
Έτσι είπε. Και χάρηκε πολύ η πελώρια Γη μες στην καρδιά της.
Τον έβαλε να κάθεται σ᾽ ενέδρα κρύβοντάς τον και του ᾽βαλε
στο χέρι του το κοφτερόδοντο δρεπάνι κι όλο το δόλιο σχέδιο του δίδαξε.
Ήρθε και έφερε τη νύχτα ο Ουρανός ο μέγας και γύρω απ᾽ τη Γη
απλώθηκε ποθώντας έρωτα και σ᾽ όλα τα μέρη της
τεντώθηκε. Κι ο γιος του απ᾽ την ενέδρα τ᾽ αριστερό του χέρι
άπλωσε και με το δεξιό του άδραξε το πελώριο δρεπάνι,
το μακρύ, το κοφτερό, κι ορμητικά τα αιδοία του πατέρα του
τα θέρισε και πάλι τα ᾽ριξε να πέσουν προς τα πίσω. (Ησίοδος, “Θεογονία”, 159-181)
Ο Ουρανός δεν υπέκυψε στο τραύμα του. Εξακολούθησε να ζει, αλλά ακρωτηριασμένος. Έτσι ο ρόλος του περιορίστηκε. Διατήρησε, όμως, το προνόμιο να προβλέπει το μέλλον. Με αυτό το χάρισμα αργότερα θα σώσει τον εγγονό του Δία κι αργότερα θα αποτρέψει τον εκθρονισμό του εγγονού.

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Ελλέβορος, το αρχαίο βοτάνι που γιάτρευε τη μανία και την τρέλα. Η θεραπεία των Προιτίδων και του Ηρακλή


[[ δαμ- ων ]]

Το ενδεχόμενο να δολοφονήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος και η δηλητηρίαση να είναι η αιτία που άφησε την τελευταία του πνοή το 323 π.Χ., στη Βαβυλώνα, δεν αποτελούν σενάριο που ακούγεται πρώτη φορά. Στις ιστορικές μαρτυρίες διαβάζουμε: «Ο βασιλιάς πέθανε αργά, επώδυνα και βασανιστικά από γλυκόπιοτο κρασί στο οποίο είχαν στάξει δηλητήριο.»
Παραθέτοντας τα στοιχεία της μελέτης του, ο Λίο Σκεπ και οι συνεργάτες του από το Εθνικό Κέντρο Δηλητηρίων του Πανεπιστημίου Οτάγκο της Νέας Ζηλανδίας και το Πανεπιστήμιο του Μπίρμιγχαμ της Βρετανίας ισχυρίζονται ότι ο μέγας στρατηλάτης είναι πιθανόν να δηλητηριάστηκε από το γνωστό στην αρχαιότητα φυτό ελλέβορος. Κι αυτό το στηρίζουν στο γεγονός ότι ο Αλέξανδρος, σύμφωνα με το “βασιλικό ημερολόγιο” το οποίο διατηρούσε η αυλή του, εμφάνισε σταδιακά αυξανόμενο πυρετό και πέθανε έπειτα από δώδεκα ημέρες αφού προηγουμένως του ήταν αδύνατον να περπατήσει και να μιλήσει. Το δηλητηριώδες φυτό ελλέβορος το χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ως βότανο κατά του εμετού. Σε μεγαλύτερη ποσότητα μπορούσε να επιφέρει βραδύ θάνατο. Τα συμπτώματα που θα είχε ο ασθενής θα ήταν γαστρικοί πόνοι, ναυτία, εμετός, βραδυκαρδία, υπόταση και σοβαρή μυϊκή αδυναμία. Αν ανατρέξει κανείς στις περιγραφές του ιστορικού Διόδωρου, όλα αυτά τα συμπτώματα τα είχε ο νεαρός Αλέξανδρος
Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε τον ελλέβορο. Οι ελλέβοροι είναι φυτά ποώδη με ρίζωμα πολυετές, που ζουν στα ορεινά. Ανήκουν στην ίδια οικογένεια με τις ανεμώνες και τις νεραγκούλες.

Η συνέχεια >>> VagiaBlog…

Ξεχωρίζουν από τα εξής χαρακτηριστικά: Στη βάση τους φυτρώνουν ένα ή περισσότερα μεγάλα φύλλα με μακρύ μίσχο. Τα φύλλα αυτά χωρίζονται σε πολλά επιμήκη φυλλάρια, με παλαμοειδή διάταξη. Ο βλαστός βγάζει πολύ μικρά φυλλαράκια ή βράκτια.
Από τα ένδεκα είδη ελλέβορου που υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη, στην Ελλάδα φυτρώνει κυρίως ο ελλέβορος ο κυκλόφυλλος (Helleborus cyclophyllus).Τον βρίσκουμε στα ξέφωτα των ορεινών δασών, τα άνθη του έχουν χρώμα ανοιχτό κιτρινοπράσινο και εμφανίζονται νωρίς την άνοιξη, μετά το λιώσιμο των χιονιών. Είναι κοινά γνωστός ως σκάρφι, κάρπη, καρπί κ.ά. Οι ελλέβοροι είναι φυτά δηλητηριώδη. Ωστόσο, όπως όλα τα δηλητήρια, χρησιμοποιούνταν από τους πρακτικούς γιατρούς και για φαρμακευτικούς σκοπούς. Παλιά χρησιμοποιούνταν για τη θεραπεία διαφόρων ασθενειών των ζώων όμως όσον αναφορά τις ανθρώπινες ασθένειες, δεν είναι ξεκάθαρο πού ακριβώς ωφελούσε το φυτό αυτό.
Οι πηγές μας πληροφορούν ότι αρχαίοι ρήτορες έτρωγαν μικρές ποσότητες του φυτού για την τόνωση της μνήμης τους κατά την διάρκεια της ομιλίας τους. Επίσης η λαϊκή μας παράδοση αποδίδει στο σκάρφι πολλές περίεργες και μαγικές ιδιότητες. Το βέβαιο πάντως είναι ότι, ακόμη και μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, από ελλέβορο παρασκευάζονταν φάρμακα για τη θεραπεία της μανίας, της μελαγχολίας, της υποχονδρίας, ακόμη και της επιληψίας. Τον χρησιμοποιούσαν επίσης κατά της υδρωπικίας και σε χρόνια δερματικά νοσήματα. Η χρήση του γινόταν με μορφή σκόνης ή βάμματος. Σε μεγάλη δόση ο ελλέβορος προκαλεί εμετό, διάρροια, πόνους στα πεπτικά όργανα, παράλυση και τελικά τον θάνατο.
Στα αρχαία χρόνια η φήμη της Αντίκυρας- περιοχή της Βοιωτίας- ήταν διαδεδομένη σε όλο τον γνωστό κόσμο γιατί εκεί φύτρωνε το θεραπευτικό βοτάνι του ελλέβορου. Πιστεύεται -αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο- πως ο ελλέβορος της Αντίκυρας ήταν ο ελλέβορος ο κυκλόφυλλος. Με το φυτό αυτό, σύμφωνα με τον μύθο, ο Μελάμπους, ο γιατρός των θεών, θεράπευσε τις κόρες του βασιλιά του Άργους Προίτου (Προιτίδες), που είχαν πάθει παράκρουση και νόμιζαν πως ήταν αγελάδες (μοσχίδες), και στη συνέχεια πήρε για σύντροφό του μια από αυτές. Με το ίδιο φυτό θεραπεύτηκε στην Αντίκυρα και ο Ηρακλής από τη μανία, από την οποία καταλήφθηκε και σκότωσε την οικογένειά του.
Τον συσχετισμό του ελλέβορου με την Αντίκυρα κάνει πρώτος σε κείμενο ο Θεόφραστος λέγοντας ότι η καλύτερη ποικιλία λευκού ελλέβορου φυτρώνει στην Οίτη, αλλά ο καλύτερος μαύρος ελλέβορος προέρχεται από την Αντίκυρα και τον Ελικώνα. Αναλυτικά στον ελλέβορο αναφέρονται τόσο ο Πλίνιος όσο και ο Διοσκορίδης, γιατρός και βοτανολόγος της εποχής του Νέρωνα. Ήταν ήδη γνωστό από τότε και επιβεβαιώνεται σήμερα ότι ο λευκός έχει εμετικές και ο μαύρος καθαρτικές ιδιότητες.
Πάντως στην Αντίκυρα παρασκευαζόταν ένα φάρμακο πολύ αποτελεσματικό βασισμένο στο μαύρο ελλέβορο και σε ένα σησαμοειδές. Το φάρμακο αυτό ήταν η μεγάλη αποκλειστικότητα των γιατρών της Αντίκυρας, σε σημείο μάλιστα να ονομάζεται το παρασκεύασμα «ελλέβορος αντικυρικός». Επίσης η πολύ προσεκτική διαδικασία χορήγησης, που ακολουθούταν στην Αντίκυρα, ονόμαζόταν «ελλεβορισμός». Πολλοί ακόμα γιατροί της Ρωμαϊκής περιόδου αναφέρθηκαν στον ελλέβορο, όπως ο Γαληνός και ο Ορειβάσιος.
Εκτός από τις καθαρά ιατρικές αναφορές υπάρχουν και πολλές ανεκδοτολογικές. Ο Αριστοφάνης, ο Λυσίας, ο Μέναδρος, αλλά και ο Πλούταρχος αναφέρονται σε εταίρες που είχαν το όνομα «Αντίκυρα» εννοώντας ότι ξετρέλαιναν τους άντρες! Αν κάποιος έλεγε ανοησίες η συνηθισμένη αντίδραση ήταν «Πίθ’ελλέβορον» ή «Αντικύρας σοι δει», δηλαδή «Πιές ελλέβορο να συνέλθεις» και «Σου χρειάζεται Αντίκυρα», κάτι αντίστοιχο με τη νεότερη έκφραση «είσαι για το Δαφνί».

Μελάμποδας και Προτίδες:
Οι Προιτίδες ήταν κόρες του Προίτου και της Σθενέβοιας, του βασιλικού ζεύγους της Τίρυνθας. Ήταν τρεις, η Ιφινόη, η Λυσίππη και η Ιφιάνασσα. Αυτές όταν έφτασαν σε ηλικία γάμου, προκάλεσαν την οργή της Ήρας, γιατί ισχυρίζονταν ότι ήταν ωραιότερες από τη θεά, είτε γιατί παινεύτηκαν ότι το παλάτι του πατέρα τους ήταν πλουσιότερο από τον ναό της Ήρας. Κάποιοι λένε πως έκλεψαν χρυσάφι από το φόρεμα της θεάς για προσωπική τους χρήση. Η Ήρα τις τιμώρησε παίρνοντάς τους τα λογικά, μεταμορφώθηκαν σε δαμάλες και έτρεχαν στα βουνά δέσμιες της τρέλας τους. Η μανία τους έκανε μερικούς να σκεφτούν ότι η τιμωρία προήλθε από τον Διόνυσο, γιατί τον προσέβαλαν με το να αρνούνται τη λατρεία του, οπότε ο μύθος τους θυμίζει το μύθο των γυναικών της Θήβας που, επίσης, αρνούνταν τον Διόνυσο. Πάντως, η μεταμόρφωση σε δαμάλες ταιριάζει στη θεά, καθώς και άλλες ηρωίδες που εμπλέκονται με τη γυναίκα του Δία μεταμορφώνονται σε αγελάδες (π.χ. Ιώ) ή ιέρειές της την τιμούν φορώντας προσωπεία αγελάδας. Ο Προίτος, στην απελπισία του για την κατάσταση των θυγατέρων του, τράβηξε το σπαθί του για να αυτοκτονήσει. Τον απέτρεψαν, όμως, τα πρωτοπαλίκαρά του με λόγια αλλά και με βία.
Ο Μελάμποδας, γιος του Αμιθάονα και της Ειδομένης, ήταν εγγονός του οικιστή της Ιωλκού Κρηθέα και γεννήθηκε στην Πύλο. Σύμφωνα με την παράδοση ονομάστηκε Μελάμποδας, γιατί η μητέρα του τον άφησε βρέφος κάτω από την σκιά ενός δένδρου. Τα πόδια του παιδιού έμειναν εκτεθειμένα στον ήλιο και μαύρισαν (μέλανες πόδες). Αργότερα, φίδια, που είχε ο ίδιος προστατέψει και αναθρέψει, λένε ότι καθάρισαν τ’ αυτιά του με τις γλώσσες τους και έτσι μπορούσε να εννοεί τις φωνές των πτηνών και μαθαίνοντας απ’ εκείνα, έγινε ικανός να προλέγει τα μέλλοντα. Ακόμη, σύμφωνα με τον Στράβωνα την τέχνη της μαντικής την διδάχτηκε από τον ίδιο τον Απόλλωνα και έγινε έτσι άριστος μάντης. Τέλος, συνδέθηκε με τη λατρεία του Διονύσου και σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, εκείνος που τον μύησε στα μυστήρια του θεού, ήταν ο Κάδμος.
Ο Προίτος κάλεσε τον Μελάμποδα στην Τίρυνθα, για να τις γιατρέψει. Ο Μελάμποδας, προσφέρθηκε να τις γιατρέψει με αντάλλαγμα το ένα τρίτο του βασιλείου. Όμως ο Προίτος θεώρησε υπερβολική την απαίτηση του μάντη. Τότε το κακό εξαπλώθηκε σε μεγάλο μέρος των Αργείων γυναικών, οι οποίες σκότωναν τα παιδιά τους, εγκατέλειπαν τις εστίες τους και έφευγαν τρελαμένες στα βουνά, όπου διαμέλιζαν ζώα και τα καταβρόχθιζαν ωμά. Μετά από νέα παράκληση του Προίτου ο Μελάμποδας δέχτηκε να διώξει το κακό, αλλά αυτή τη φορά ζήτησε τα δυο τρίτα του βασιλείου, το ένα για τον ίδιο και το άλλο για τον αδελφό του Βίαντα. Ο Προίτος το δέχτηκε, γιατί φοβήθηκε ότι νέα άρνησή του θα τον έκαμνε να χάσει τα πάντα.
Συνοδευόμενος κι από άλλους άνδρες, τους πιο ρωμαλέους, ο Μελάμποδας, με δυνατές κραυγές και βίαιους χορούς, κυνήγησε στη Σικυώνα τις Αργείες γυναίκες που προσπαθούσαν να διαφύγουν. Εκεί η Ιφινόη, η μεγαλύτερη από τις Προιτίδες, εξαντλημένη έχασε τη ζωή της. Η καταδίωξη συνεχίστηκε έπειτα προς την οροσειρά των Αροανίων. Εκεί τις βρήκε ο μάντης και τις οδήγησε στην τοποθεσία Λουσοί, όπου με εξαγνισμούς και μυστικές τελετές κατόρθωσε να τις γιατρέψει από την τρέλα. Στον Άνιγρο ποταμό της Πελοποννήσου, ΝΔ της Ολυμπίας, πέταξε ο Μελάμποδας τα αντικείμενα που χρησιμοποίησε για τον εξαγνισμό των θυγατέρων του Προίτου. Από τότε, από τα νερά του ποταμού αναδύεται μια άσχημη μυρωδιά. Μετά από αυτό, ο Προίτος πάντρεψε την Ιφιάνασσα με τον Μελάμποδα και τη Λυσίππη με τον αδελφό του μάντη, τον Βίαντα. Έτσι ανέβηκαν και οι δυο στους θρόνους που τους είχε υποσχεθεί ο Προίτος. Κι εκείνος έκτισε ναό προς τιμή του Απόλλωνα.
Ο Μελάμποδας, τονίζει ο Απολλόδωρος, «μάντης ων, και δια φαρμάκων και καθαρμών θεραπείαν πρώτος ευρηκώς», θεραπεύει τις κόρες του Προίτου με διαφόρους τρόπους, σύμφωνα με τις διάφορες εκδοχές που εκφράζουν οι αρχαίοι συγγραφείς. Κατά μίαν εκδοχή, «παραλαβών τους δυνατοτέρους των νεανιών, μετ’ αλαλαγμού και τινος ενθέου χορείας εκ των όρων αυτάς ες Σικυώνα συνεδίωξε», οπότε κατά την καταδίωξη πέθανε η πρώτη από τις θυγατέρες του Προίτου, η Ιφινόη, «ταις δε λοιπαίς τυχούσαις καθαρμού σωφρονήσαι συνέβη».
Αυτή τη μανία, ο μάντης Μελάμποδας τη θεραπεύει εκτός των άλλων τρόπων και με τον μέλανα ελλέβορο. Είναι περίεργο πώς ο συνδυασμός ελλέβορου και Μελάμποδα εμφανίζεται ουσιαστικά στην αρχαία ελληνική γραμματεία μόλις τον 4 π.Χ. αιώνα από τον Θεόφραστο. Ο Θεόφραστος τονίζει: «καλούσι δε τον μέλανα τινές έκτομον μελαμπόδιον, ως εκείνου (του Μελάμποδα) πρώτον ταμόντος και ανευρόντος» (Hist. Plant. IX, 10, 4).
Tοv Θεόφραστο ακολουθεί ο Διοσκουρίδης: «ελλέβορον μέλας, οι δε μελαμπόδιον, οι δε έκτομον, οι δε πολύρριζον καλούσι. Μελαμπόδιον δε, επειδή δοκεί Μελάμπους τις αιπόλος ταςΠροίτου θυγατέρας μανείσας αυτώ καθήραι και θεραπεύσαι» (De materia Medica II, 306).
Παράλληλη είναι η μαρτυρία του Πλινίου, ο οποίος προσθέτει μιαν άλλη εκδοχή. Ο Πλίνιος, γράφει, ότι ο Μελάμποδας θεράπευσε τις Προιτίδες δίδοντας τους να πιούν γάλα αιγών που είχαν φάει ελλέβορο.
Ακόμη, τον 2ο αιώνα μ.Χ. παρόμοια γνώμη εκφράζεται από τον ιατρό Ρούφο τον Εφέσιο: «Λέγουσι δε και Μελάμποδα τον Αμαθάονος τούτω (τω μέλανι ελλεβόρω) καθήραι τας θυγατέρας του Προίτου μανείσας, όθεν δη και την επωνυμίαν μελαμπόδιον έσχε καλείσθαι» (Ορειβάσιος, τόμ. II, 108).
Την ίδια εποχή ο Γαληνός στη Ρώμη αναφωνεί: «ουδείς γάρ ούτως απαίδευτός εστί των εν Έλλησι τεθραμμένων, ος μητ’ αναγνωκέναι μήτ’ ακηκοέναι τας Προίτου θυγατέρας μανείσας υπό Μελάμποδος ιαθήναι καθαρθείσας ούτως» (Γαληνού περί μελαίνης χολής, I, σελ. 132, Kuhn).

Ηρακλής και Αντικυρέας
Ο Ηρακλής σύμφωνα με την τραγωδία του Ευριπίδη, καταλαμβάνεται από μανία (τρέλα) και σκοτώνει τα παιδιά του και τη γυναίκα του Μεγάρα. Η Ίριδα προστάζει τη θεότητα Λύσσα, με τη θέληση της Ήρας, να βάλει μανία στον Θηβαίο ήρωα για να σκοτώσει τα παιδιά του. Ο τραγικός παρουσιάζει την Ίριδα να λέει:
«Γέροντες, μη φοβάστε κοιτώντας
τη Λύσσα εδώ, της Νύχτας θυγατέρα,
κι εμέ την Ίριδα που τους θεούς όλους
υπηρετώ· για το κακό της πόλης
δεν έχουμε έρθει, μα ενάντια σε κάποιον,
τον γιο του Δία, ως λεν, και της Αλκμήνης.
Τους βαριούς άθλους ώσπου να τελειώσει,
τον έσκεπεν η μοίρα κι ούτε ο Δίας
πατέρας άφηνε ποτές εμέ ή την Ήρα
να τον βλάψουμε· τώρα που τους μόχθους
του Ευρυσθέα ξετέλεψε, της Ήρας
η θέληση ‘ναι αυτός με των συγγενών του
να μολευτεί το αίμα, τα παιδιά του
σκοτώνοντας· αυτό κι εγώ γυρεύω.
Μα έλα, κλείσε την καρδιά στη θλίψη,
παρθένα ανύπαντρη, κόρη της μαύρης
Νύχτας, και με μανία παιδοκτόνες,
ξέφρενες ταραχές κι άγριες τρεχάλες
κυνήγα αυτόν το άντρα, τρέλανέ τον, ρίξε
το αιματοστάλαχτο σκοινί των φόνων,
στου Αχέροντα να φτάσει το ποτάμι
μ’ ωραίο στεφάνι, τα σφαγμένα τέκνα
με το ίδιο του το χέρι, για να μάθει
της Ήρας την οργή και τη δική μου·» (Ευριπίδης, Ηρακλής Μαινόμενος, 822- 841)
Η τρέλα του Ηρακλή τον οδηγεί στην αποτρόπαια πράξη της δολοφονίας της γυναίκας του και των παιδιών, που το θολωμένο του μυαλό νόμισε ως εχθρούς. Θα είχε σκοτώσει ακόμη και τον θνητό πατέρα του Αμφιτρίωνα, που μπήκε και μέση για ν’ αποτρέψει την φοβερή πράξη της παιδοκτονίας και της συζυγοκτονίας, αν δεν είχε επέμβει η θεά Αθηνά, που πετώντας μια πέτρα στο στήθος του τον έριξε σε βαθύ ύπνο. Όταν ο ήρωας ξύπνησε είχε γιατρευτεί από τη μανία, οπότε συνειδητοποίησε το μεγάλο κακό που είχε κάνει. Για να καθαρθεί, σύμφωνα με τον μύθο, κατέφυγε στην Αντίκυρα.
Στην αρχαία πόλη, που η αρχική της ονομασία ήταν Κυπάρισσος, βασίλευε ο Αντικυρέας- από τον οποίο πήρε αργότερα το όνομα που έχει μέχρι σήμερα η βοιωτική κωμόπολη, γνωστή για την παραγωγή αλουμινίου. Ο βασιλιάς αμέσως καλοδέχτηκε τον ήρωα, τον οποίο αρχικά, όπως ήταν καταβεβλημένος από την δοκιμασία της μανίας και γερασμένο, δεν γνώρισε. Ο βασιλιάς αμέσως ζήτησε να του φέρουν τον καλύτερο πραχτικό του θεραπευτή, που κατά την παράδοση είχε κι αυτός το όνομα Μελάμποδας. Ο γερο-Μελάμποδας μάζευε τον καλύτερο ελλέβορο και έκανε με τις ρίζες του τα καλύτερα γιατρικά. Με το που πήρε το γιατρικό ο Ηρακλής, σε λίγες ώρες ξαναπήρε την ωραία του όψη και το σώμα του τη δύναμη που τον έκανε ξακουστό σ’ όλο τον κόσμο. Αφού ευχαρίστησε τον βασιλιά Αντικυρέα και τον γερο-Μελάμποδα, που τον έγιανε, ο Θηβαίος ήρωας ξεκίνησε για να ολοκληρώσει την κάθαρσή του, εκτελώντας τους δώδεκα άθλους του, με τους οποίους δοξάστηκε κι ανακούφισε την ανθρωπότητα.



Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Τυφωέας ή Τυφώνας


[[ δαμ- ων ]]

Β΄ μέρος
Την περιγραφή της μάχης ανάμεσα στον βροντορίχτη Δία και τον φιδόμορφο Τυφώνα, δίνει και ο Ησίοδος:
«Και θα γινότανε κακό αγιάτρευτο τη μέρα εκείνη
και θα βασίλευε ο Τυφώνας στου; Αθάνατους και τους θνητούς,
αν γρήγορα δε το ‘νιωθε ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων.
Και βρόντησε ξερά και δυνατά, και γύρω η γη
φρικτά αντιβόησε και ο πλατύς ο ουρανός επάνω
κι ο πόντος και του Ωκεανού το ρέμα και τα τάρταρα της γης.
Κι από τα πόδια τα αθάνατα του βασιλιά, καθώς κινούσε,
έτρεμε ο μέγας Όλυμπος. Και στέναζε μαζί κι η γη.
Και πύρωμα που ερχόταν κι απ’ τους δυο το μελανό κατείχε πόντο,
πύρωμα της βροντής, της αστραπής, και της φωτιάς που έβγαινε απ’ το τέρας,
των ορμητικών ανέμων, του κεραυνού που φλέγεται.
Έβραζε όλη η γη κι ο ουρανός κι η θάλασσα.
Μεγάλα κύματα μαίνονταν πλάι στις ακτές, από παντού ολόγυρα,
απ’ την ορμή των αθανάτων και άσβεστος σεισμοσηκώθηκε.
Από το βρόντο τον ασίγαστο κι απ’ το σκληρό αγώνα
τρόμαξε ο Άδης που βασιλεύει στους νεκρούς κάτω απ’ τη γη
και οι τιτάνες μες τα τάρταρα που γύρω απ’ τον Κρόνο είναι.
Κι όταν κορύφωσε ο Δίας την ορμή του και τα όπλα πήρε,
τη βροντή, την αστραπή, τον αιθαλώδη κεραυνό,
τον χτύπησε πηδώντας απ’ τον Όλυμπο.
Κι έκαψε ολόγυρα όλα τα’ ανείπωτα κεφάλια του φοβερού θεριού.
Κι αφού το δάμασε με χτυπήματα μαστιγώνοντάς το,
σωριάστηκε ο Τυφώνας πληγωμένος, και στέναζε η πελώρια γη.
Και φλόγα τινάχτηκε απ’ τον κεραυνωμένο άρχοντα,
όταν αυτός χτυπήθηκε στα φαράγγια του βουνού,
σε τόπο απόκρημνο και σκοτεινό. Σε εύρος η πελώρια γη καιγότανε
μ’ άφατη θέρμη κι έλιωνε σαν κασσίτερος που θερμάνθηκε
σε χωνευτήρια καλότρυπα με την τέχνη των σφιγηλών μαστόρων,
ή σαν σίδηρος, που ‘ναι το πιο δυνατό από τα μέταλλα,
που δαμάζεται στα φαράγγια των βουνών με καυτερή φωτιά
και λιώνει μέσα στη θεϊκή τη γη με τις τεχνικές του Ηφαίστου.
Έτσι λοιπόν έλιωνε η γη από τη λάμψη της φωτιάς που έκαιγε.
Κι ο Δίας, θλιμμένος στην καρδιά, τον έριξε στον πλατύ τον Τάρταρο.» (Ησίοδος, Θεογονία, 836- 868)

Η συνέχεια >>> VagiaBlog…

Υπάρχει μια παραλλαγή του μύθου για τη γέννηση του τρομερού τέρατος Τυφώνα, που αναφέρει πως μητέρα του ήταν η Ήρα. Η κόρη του Κρόνου θύμωσε όταν ο Δίας, έξω από τη συζυγική τους σχέση, γέννησε μόνος του, βγάζοντας από την κεφαλή του την Αθηνά. Γι’ αυτό η Ήρα ζήτησε τη βοήθεια της Γης και των άλλων θεών, ώστε να γεννήσει ένα παιδί πολύ πιο δυνατό από τον Δία, αλλά χωρίς να ντροπιάσει το όνομά της. Το θέλημα της θεάς πραγματοποιήθηκε και έτσι γέννησε τον τρομερό Τυφώνα, που ‘ταν πολύ δυνατός. Η βασιλοθεά έδωσε το παιδί της, σαν το γέννησε, σε μια δράκαινα να το αναθρέψει. Αυτή είχε τη φωλιά της κοντά σε μια πηγή στην περιοχή των Δελφών. Σύμφωνα με τον ομηρικό ύμνο, ο Απόλλωνας σαν ήρθε στην περιοχή να ιδρύσει το ιερό του σκότωσε με τα βέλη του πρώτα τη δράκαινα και μετά το θρέμμα της, τον Τυφώνα, γιατί προξενούσαν πολλά κακά στην περιοχή.
Ας δούμε την γέννηση του Τυφώνα από την Ήρα, όπως την παραθέτει ο Ομηρικός Ύμνος:
« Και κοντά η βρύση η καλλίροη όπου τη δράκαινα σκότωσε
ο βασιλιάς, του Δία γιος με το πανίσχυρό του τόξο,
τέρας μεγάλο άγριο χοντροθρεμμένο, που πολλά δεινά
έκανε στους ανθρώπους πάνω στη γη, πολλά σ’ αυτούς,
πολλά και στα λυγεροπόδαρα τα’ αρνιά, που ήταν για κείνους κακό ματοβαμμένο.
Κάποτε που δέχτηκε από τη χρυσόθρονη Ήρα τον φοβερό κι επικίνδυνο Τυφώνα,
τον μεγάλωσε σαν συμφορά για τους θνητούς,
αυτόν που η Ήρα κάποτε τον γέννησε θυμωμένη με τον πατέρα Δία
όταν ο Κρονίδης γέννησε την ένδοξη Αθηνά
απ’ το κεφάλι του· εκείνη, η σεβαστή Ήρα , ευθύς οργίστη
και είπε στη σύναξη των αθανάτων:
Ακούστε με, όλοι οι θεοί κι όλες οι θεές,
πώς αρχινά να με ντροπιάζει ο συννεφομαζώχτης Δίας
πρώτος, αφού σύζυγό του φρόνιμη μ’ έκανε·
και τώρα, δίχως εμέ, τη γλαυκομάττα Αθηνά γεννάει,
που ξεχωρίζει σε όλους τους μακάριους αθάνατους·
σαν, όμως, γεννήθηκε ανάπηρος μες στους θεούς
ο γιος μου ο Ήφαιστος ο σταβοπόδης, που μόνη μου τον γέννησα,
αρπάζοντάς τον με τα χέρια,
τον έριξα μες στην πλατιά τη θάλασσα·
αυτόν, ωστόσο, η κόρη του Νηρέα, η ασημοπόδαρη Θέτις,
τον δέχτηκε και τον φρόντισε μαζί με τις αδελφές της·
και θα ευχόμουν άλλη χάρη να έκανε στους μακάριους θεούς.
Τρομερέ δολοπλόκε, τι άλλο σοφίζεσαι;
Πώς τόλμησες μονάχος να γεννήσεις τη γλαυκομάτα Αθηνά;
Δε θα μπορούσα να τη γεννήσω εγώ; Μ’ όλο που με λένε δική σου
κι είμαι ανάμεσα στους αθανάτους που κατοικούνε στον πλατύ ουρανό.
Εξήγησέ μου τώρα, μήπως σοφιστώ ενάντιά σου κάτι
κακό αργότερα· και εγώ θα μηχανευτώ πώς θα γεννηθεί
ο δικός μου γιος ξεχωριστός μες στους αθανάτους,
χωρίς να ντροπιάσω ούτε το ιερό κρεβάτι σου ή το δικό μου
και δίχως να πλαγιάσω μαζί σου, αλλά από σένα
όντας μακριά, θα ‘μαι με τους αθάνατους θεούς.
Έτσι είπε και θυμωμένη έφυγε μακριά από τους θεούς.
Αμέσως μετά προσευχήθηκε η βοϊδομάτα Ήρα η σεβαστή,
κι απλώνοντας τα χέρια άγγιξε τη γη και λόγια είπε:
Ακουστέ με, η Γη και ο πλατύς Ουρανός από πάνω,
οι Τιτάνες και οι θεοί που κατοικείτε κάτω από τη Γη
στον μεγάλο Τάρταρο, απ’ όπου έρχονται άνθρωποι και θεοί·
εσείς τώρα ακούστε με όλοι, και δώστε μου παιδί
χωρίς το Δία, μα όχι κατώτερο σε δύναμη από εκείνον·
να είναι ανώτερός του όσο και ο μεγαλομάτης Δίας απ’ τον Κρόνο.
Έτσι μίλησε και χτύπησε τη Γη με το γερό της χέρι·
και σείστηκε η Γη η ζωοδότρα κι εκείνη το είδε
και χάρηκε η ψυχή της, πιστεύοντας πως θα ευοδωθεί η ευχή της.
Και από τότε κι ίσαμε να συμπληρωθεί ο χρόνος,
ούτε σε θρόνο ολοσκάλιστο, όπως παλιά, κάθισε δίπλα του
σκέψεις να κάνει συνετές·
αλλά σε ναούς κατάμεστους παραμένοντας
η βοϊδομάτα Ήρα η σεβαστή ευφραινόταν με τις θυσίες.
Και σαν τελείωσαν οι μήνες και οι μέρες
και του έτους που κύλησε έφτασε πάλι η κατάλληλη εποχή ,
γέννησε εκείνη ούτε με τους θεούς όμοιον ούτε με τους θνητούς
το φοβερό κι επικίνδυνο Τυφώνα, συμφορά των θνητών.
Τον πήρε αμέσως η βοϊδομάτα Ήρα η σεβαστή
και τον έδωσε μετά, φέρνοντας κακό στο κακό· κι η δράκαινα τον δέχτηκε·
αυτός πολλές συμφορές έφερε στα σπουδαία γένη των ανθρώπων.
Όποιος την αντίκριζε, του έφερνε τη μέρα του θανάτου του
ώσπου την τόξευσε ο μακροβόλος βασιλιάς Απόλλωνας με βέλος
ισχυρό· κι εκείνη σπαράζοντας με φριχτούς πόνους
έπεσε στη γη βαριαναστενάζοντας κουλουριασμένη.» (Ομηρικοί Ύμνοι, Στον Απόλλωνα, 300- 359)
Η μυθολογία μας αναφέρει πως ο Τυφώνας έσμιξε με την Έχιδνα, που ήταν μισή γυναίκα και μισή φίδι. Απ’ αυτό το σμίξιμο γεννήθηκαν πολλά τέρατα και μάστιγες των ανθρώπων: ο Κέρβερος, το άγριο τρικέφαλο σκυλί του Άδη, η πολυκέφαλη Λερναία Ύδρα, η Χίμαιρα, η Σκύλλα, οι δύο δράκοι, όπου ο πρώτος φύλαγε τα μήλα των Εσπερίδων και ο δεύτερος το χρυσόμαλλο δέρας στην Κολχίδα, η Σφίγγα, που ήταν ο όλεθρος στη Θήβα, ο λέων της Νεμέας, ο Όρθος, το σκυλί του Γηρυόνη, κι ο αετός, που ‘τρωγε καθημερινά το συκώτι του Προμηθέα. Απ’ τη σπορά του Τυφώνα προέρχονταν οι μανιασμένοι άνεμοι.
Ο Τυφώνας ετυμολογικά έχει σχέση με τον τύφο και την τούφα. Στο Μέγα Λεξικό του Δ. Δημητράτου, ως αρχική σημασία της λέξης τύφος δίνεται: καπνός, ατμός, αχλύς, ζόφος, σκότος, οπότε συνδέεται με έντονα καιρικά φαινόμενα. Γνωρίζουμε ότι ο τυφώνας είναι το πιο εντυπωσιακό και βίαιο από τα έκτακτα φυσικά και μετεωρολογικά φαινόμενα.
Επομένως, τα παιδιά του Τυφώνα συμβολίζουν τις βίαιες ριπές του ανέμου, τους τρομερούς σίφουνες. Γυναίκα του, η 'Εχιδνα, είναι το σύννεφο της θύελλας με τις μαύρες αναδιπλώσεις. Με το πάνω μέρος του σώματός της, η Έχιδνα είναι μια νέα νύμφη, με βλέμμα γλυκό , μ’ ωραίο πρόσωπο, ενώ στο υπόλοιπο του σώματος είναι ένα πελώριο και φριχτό φίδι, σκεπασμένο με λέπια που έχουνε μεταβλητά χρώματα.
Έτσι, στην μυθολογία των προγόνων μας ο Τυφώνας συνδέεται με έντονα μετεωρολογικά φαινόμενα, που εκδηλώνονται με πολλή βιαιότητα. Οι θύελλες, οι ανεμοστρόβιλοι, οι δίνες, η έντονα ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, το ξερίζωμα των δέντρων και η αρπαγή των στεγών από τα σπίτια, ακόμη και το γκρέμισμα, στην φαντασία των αρχαίων έδωσε αυτή την τρομαχτική μορφή του τέρατος. Συνδέεται επίσης με σεισμική και ηφαιστειακή δραστηριότητα από το ξερίζωμα βουνών και το στήσιμο του εργαστηρίου του θεού Ήφαιστου στο σβέρκο του Τυφώνα.
Αυτή τη βιαιότητα των καιρικών φαινομένων συνδέει με τον Τυφώνα ο Ησίοδος:
«Από τον Τυφωέα έρχεται η ορμή των ανέμων που υγρά φυσούν,
εκτός απ’ το Νοτιά και το Βοριά και το Ζέφυρο που φέρνει αιθρία:
αυτοί ‘ναι στη γενιά απ’ τους θεούς και στους θνητούς μεγάλο όφελος.
Ενώ οι άλλοι άνεμοι φυσούνε άστατα πάνω στη θάλασσα.
Είναι αυτοί που πέφτουνε στο σκοτεινό τον πόντο,
μεγάλη συμφορά για τους θνητούς, και μαίνονται με θύελλα κακή.
Κάθε φορά πνέουν κι αλλιώς και τα καράβια διασκορπίζουνε,
τους ναύτες αφανίζουν. Και δεν υπάρχει προστασία απ’ το κακό
για τους ανθρώπους που θα τους συναντήσουν μες τη θάλασσα.
Και άλλοι επάνω στην απέραντη τη γη, που ‘ναι γεμάτη άνθη,
τα εράσμια αφανίζουνε των χαμογέννητων ανθρώπων τα χωράφια,
γεμίζοντάς τα σκόνη και συρφετό από φρύγανα αφόρητο. (Ησίοδος, Θεογονία, 869- 880)

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Τυφωέας ή Τυφώνας

[[ δαμ- ων ]]

A΄ μέρος
Ένα από τα φοβερότερα τέρατα που εμφανίστηκαν πάνω στη γη ήταν ο Τυφωέας ή αλλιώς Τυφώνας. Ήταν δυνατότερο κι απ’ τους θεούς. Δυνατότερο ακόμη κι από τν βασιλιά τον θεών, τον Δία, τον οποίο σύμφωνα με τη μυθολογία μας προς στιγμήν νίκησε. Το μύθο του Τυφώνα θα διαπραγματευτούμε σ’ αυτή τη δημοσίευση.
Σαν οι θεοί νίκησαν πρώτα τους Τιτάνες (*1), που τους γκρέμισαν στο σκοτεινό Τάρταρο και μετά τους Γίγαντες (*2), που τους εξολόθρευσαν, η Γη θύμωσε πολύ για το χαμό των παιδιών της. Για να εκδικηθεί τους Ολύμπιους, ενώθηκε με τον Τάρταρο κι έτσι γέννησε στην Κιλικία ένα τέρας, τον Τυφώνα, που ήταν απ’ τη μέση και πάνω άντρας, ενώ απ’ τη μέση και κάτω δράκοντας.
Ο Τυφώνας είχε πελώριο ανάστημα και απεριόριστη αντοχή. Υπήρξε ο δυνατότερος γιος της Γης. Ο Απολλόδωρος μας αναφέρει πως ήταν ψηλότερος κι από τα ψηλότερα βουνά, με το κεφάλι του να αγγίζει τ’ άστρα. Κι όταν άπλωνε τα χέρια του, το ‘να άγγιζε την Ανατολή και τ’ άλλο τη Δύση. Ολόκληρο το σώμα του καλυπτόταν με φτερά κι από τους μηρούς πρόβαλλαν πολυάριθμες οχιές, που τον κάλυπταν μέχρι το κεφάλι και οποίες σφύριζαν απαίσια. Τόσο οι τρίχες της κεφαλής του, όσο και της γενειάδας ήσαν χοντρές σαν παλαμάρι καραβιού. Σ’ όλο του το σώμα ήταν διάσπαρτες εκατό δρακοκεφαλές, οι οποίες από τα μάτια έβγαζαν φωτιές κι από το στόμα συριγμό που σου πάγωνε το αίμα.

Η συνέχεια >>> VagiaBlog…

Ο Βοιωτός ποιητής Ησίοδος μας δίνει την ακόλουθη περιγραφή:
«Μ’ αφού ο Δίας τους Τιτάνες έδιωξε από τον ουρανό,
γέννησε τελευταίο της παιδί η πελώρια Γη τον Τυφωέα,
σμίγοντας με τον Τάρταρο με τη βοήθεια της χρυσής της Αφροδίτης.
Ήταν τα χέρια του γεμάτα δύναμη στα έργα του
κι ακάματα τα πόδια του δυνατού θεού. Κι ήταν κεφάλια εκατό
φιδιού, δράκοντα φοβερού, στους ώμους του,
που γλείφανε με γλώσσες σκοτεινές. Και τα μάτια του,
στα άφατα κεφάλια μέσα, από τα φρύδια κάτω, έβγαζαν φωτιά.
Απ’ όλα τα κεφάλια του έκαιε φωτιά, σαν κοίταζε.
Κι είχαν μιλιά όλα τα φοβερά κεφάλια του
κι αφήνανε κάθε είδους ανείπωτες φωνές: άλλοτε έτσι μίλαγαν
σαν να μιλούσαν στους θεούς, άλλοτε πάλι βγάζανε φωνή ταύρου περήφανου
που μουγκρίζει δυνατά, στη δύναμη ακατάσχετου,
άλλοτε λιονταριού που ‘χει καρδιά ανελέητη,
άλλοτε πάλι μοιάζανε με φωνές σκυλιών, πράγμα παράδοξο στο άκουσμα,
κι άλλοτε σφύριζε και τα ψηλά βουνά αντηχούσαν.» (Ησίοδος, Θεογονία, 820- 835)
Ο Τυφώνας με προτροπή της μητέρας του Γης επιτέθηκε στον Όλυμπο. Σαν οι θεοί ένωσαν την ξαφνική επίθεση του Τυφώνα, που ανέβαινε στου ουρανό εκσφενδονίζοντας πυρακτωμένα βράχια, κάνοντας μεγάλη βουή, μαζί με σφυρίγματα που σε ξεκούφαιναν, μαζί μ’ ανεμοζάλη, σφόδρα ταράχτηκαν. Τρέμοντας από φόβο, έτρεξαν για να κρυφτούν προς της Αιγύπτου τα μέρη. Κι ως ένιωσαν την καταδίωξη από το φοβερό τέρας, μεταμορφώθηκαν σε ζώα. Ο Απόλλωνας γίνηκε γεράκι- άλλοι λένε πως έγινε κοράκι- ο φτεροπόδαρος Ερμής μεταμορφώθηκε σε ίβιδα, ο πολεμόχαρος Άρης έγινε λεπιδωτό ψάρι, η σαϊτορίχτρα Άρτεμη πήρε τη μορφή γάτας, ο Διόνυσος γίνηκε τράγος, πολυκέρατο ελάφι ο Ηρακλής, βόδι μουγκανιστό ο στραβοπόδης Ήφαιστος, ο Πάνας καμπυλοκέρατος αιγόκερος, ενώ η Αφροδίτη ψάρι του Ευφράτη. Έτσι οι τρομαγμένοι θεοί από την ορμή και την φοβερή όψη του Τυφώνα, τράπηκαν σε φυγή, αφού άλλαξαν την όψη τους.
Την ιδέα για να μεταμορφωθούν σε ζώα την είχε ο Πάνας. Αργότερα, σαν έληξε η απειλή του Τυφώνα, οι θεοί από ευγνωμοσύνη στον σωτήρα τους, έβαλαν τον αστερισμό του Αιγόκερου στον ουρανό.
Ο βασιλιάς των θεών, ο Δίας, μαζί με την ατρόμητη κόρη του, την Αθηνά, μόνον δεν φοβήθηκαν, αλλά έμειναν στον Όλυμπο, αποφασισμένοι ν’ αντισταθούν. Κάποια παραλλαγή του μύθου μας λέει πως αρχικά κιότεψε ακόμη κι ο κυρίαρχος του ουρανού, ο Δίας. Μάλιστα μεταμορφώθηκε σε κριάρι για να το βάλει στα πόδια, όπως και οι άλλοι θεοί. Μα η κόρη του Αθηνά του έβαλε τις φωνές για τη δειλία και του τόνισε τη θέση του. Προσβλήθηκε τότε ο βασιλιάς των θεών κι ανθρώπων κι έμεινε στον Όλυμπο με συμπαραστάτη την κόρη του.
Έτσι σαν όρμησε ο Τυφώνας, ο Δίας τον χτύπησε με το αστροπελέκι του από μακριά και επετέθη ενάντια στο τέρας κραδαίνοντας το χαλύβδινο δρεπάνι, που η γη είχε δώσει στον Κρόνο για να θερίσει τα γεννητικά όργανα του Ουρανού. Μπροστά στην ορμή του Δία, οπισθοδρόμησε το τέρας κι ο άρχοντας του κόσμου το κυνήγησε μέχρι το ψηλότερο βουνό της Συρίας, το Κάσιο. Σαν είδε να έχει ο γιος της Γης πολλά τραύματα, όρμησε ο Δίας και πιάστηκαν στα χέρια. Τότε ο Τυφώνας κουλουριάστηκε στο κορμί του γιου του Κρόνου, και με τις πολλές φιδοουρές τον ακινητοποίησε. Του άρπαξε το δρεπάνι και του ‘κοψε από τα πόδια και τα χέρια τα νεύρα. Τον ανήμπορο κι αναίσθητο Δία κουβάλησε πάνω από της Κιλικίας τη θάλασσα και τον γκρέμισε σε ένα βάραθρο, μέσα στο Κωρύκιο άντρο. Μάζεψε τα νεύρα του θεού, τα τύλιξε σε αρκουδοτόμαρο και τα έκρυψε στη σπηλιά, βάζοντας για φύλακα τη δράκαινα Δελφύνη.
Μια και η κατάσταση είχε ξεφύγει πολύ από τα συνηθισμένα, τόσο που δεν ξανάγινε ποτέ, ο Ερμής και ο Αιγίπαν βάλθηκαν να επιστρατεύσουν όλη τους την πονηριά. Με μύριες όσες δυσκολίες ανακάλυψαν τα κομμένα νεύρα του βροντορίχτη Δία, τα έκλεψαν και τα επανασύνδεσαν στο σώμα του. Σαν συνήλθε και βρήκε την πρότερη δύναμή του ο Δίας, όρμησε πάνω σε άρμα που το ’σερναν φτερωτά άλογα από τον ουρανό και χτυπώντας αιφνίδια με τους κεραυνούς τον Τυφώνα, τον κυνήγησε μέχρι το όρος Νύσσα. Οι πάντοτε πιστές στο Δία Μοίρες ξεγέλασαν το τέρας, λέγοντας, τάχα, πως θα γινόταν πιότερο τρανή η δύναμή του, αν έτρωγε από τα εποχιακά φρούτα. Συνεχίζοντας την καταδίωξη ο Δίας, ανάγκασε τον Τυφώνα να καταφύγει στη Θράκη και να ταμπουρωθεί στον Αίμο, απ’ όπου εξακόντιζε προς το θεό ολάκερα βουνά. Μα ο βροντορίχτης τα κεραύνωνε, αυτά γύριζαν πίσω και καθώς κομματιαζόντουσαν, τα θραύσματα τραυμάτιζαν το τέρας. Έτσι καθώς μαχόταν σ’ αυτή την περιοχή ο Τυφώνας, την πότισε με το αίμα, που’ χανε, κι αυτή η οροσειρά ονομάστηκε Αίμος.
Μετά κατέφυγε στη Σικελία, οπότε ο Δίας του ’ριξε καταπάνω ολόκληρη την Αίτνα. Από την πολλή φωτιά των κεραυνών το βουνό έγινε ηφαίστειο, ενώ στην κορυφή του ο Δίας έβαλε φύλακα τον γιο του Ήφαιστο, που έστησε το αμόνι του ακριβώς πάνω στο σβέρκο του τέρατος και ‘κει δουλεύει το πυρακτωμένο σίδερο.
Αυτή την τιμωρία περιγράφει ο τραγικός μας ποιητής Αισχύλος στο έργο του “Προμηθέας Δεσμώτης”:
«Και πόνεσα το γιο της Γης θωρώντας
που ζούσε στις σπηλιές της Κιλικίας,
απαίσιο μ’ εκατό κεφάλια τέρας,
τον άγριο πολεμόχαρο Τυφώνα,
να πέφτει νικημένος απ’ τη βία.
Γιατί θεών αντίμαχος σηκώθη,
τρόμο φυσώντας απ’ τα φοβερά σαγόνια
κι αστροποβόλαεν η ματιά του φλόγες
φριχτές, καθώς φοβέριζε λυσσώντας
πως θα γκρεμίσει με τη δύναμή του
την τυραννία του Δία· όμως η ξάγρυπνη
τον χτύπησε σαΐτα, ο φλογοπνόιστος
ουρανοβάτης κεραυνός του Δία
και του ‘κοψε του κομπασμού τη φόρα
που τράβαγε ολοφούσκωτη στα ύψη.
Τι ολόισα στην καρδιά του χτυπημένος,
έγινε στάχτη κι άδειασεν η ορμή του.
Τώρα στου πέλαου το στενό παρέκει,
άχρηστο και παράλυτο κουφάρι
κείτεται, πλακωμένος απ’ την Αίτνα,
κι ο Ήφαιστος απάνω στην κορφή της
σφυροκοπάει το πυρωμένο ατσάλι.
Εκείθε ποταμοί φωτιάς μια μέρα
θα ξεπηδήσουν και με τ’ άγρια σαγόνια
της πλούσιας θα σπαράξουν Σικελίας
τους πλατιούς κάμπους· τέτοια θα ξεβράσει
λύσσα ο Τυφώνας, μιας φλογόπνοης μπόρας
τους καυτερούς κι αζύγωτους στροβίλους,
κι ας έχει γίνει κάρβουνο απ’ του Δία τον κεραυνό. (Αισχύλος, Προμηθέας Δεσμώτης, 361- 384)
Υπάρχει βέβαια και η παραλλαγή του μύθου, όπου ο Κάδμος βοήθησε το Δία, για ξαναποκτήσει τα νεύρα του. Ο Έρωτας με τον Πάνα κατάφεραν τον ξενιτεμένο πρίγκιπα, το γιό του Αγήνορα, που έψαχνε την αδελφή του- την πανωραία Ευρώπη, που είχε πριν από καιρό κλέψει ο Δίας, μεταμορφωμένος σε ταύρο- να ντυθεί βοσκός και με τη σύριγγα του Πάνα να παίξει ένα ποιμενικό σκοπό αποκοιμίζοντας τον Τυφώνα κι έτσι ο Δίας πήρε πίσω τα νεύρα του.
Ας δούμε κι αυτή την παραλλαγή:
Όταν περνούσε από τον τόπο της Μ. Ασίας, που αργότερα θα τον έλεγαν προς τιμή του αδελφού του, Κιλικία, και προχωρούσε ανάμεσα στα πυκνά δέντρα ενός δάσους από κέδρους, πέρασε ένα σμήνος πουλιών, που πετάριζαν γεμάτα τρόμο, πηγαίνοντας προς το νοτιά. Τα είδε με απορία, γιατί ο καιρός δεν προμηνούσε αιφνίδια αλλαγή, ούτε άγρια όρνεα μαύριζαν το γαλανό ουρανό. Δεν ήξερε πως εκείνα τα πετεινά ήσαν οι Ολύμπιοι, που φοβισμένοι κατευθύνονταν στην Αίγυπτο! Το περήφανο βουνό της κατοικίας τους ήταν έρημο, σαν μουσείο μεσ’ στο μαύρο σκοτάδι χειμωνιάτικης νύχτας.
Λίγα βήματα πιο κάτω, σε μια σπηλιά, που μύριζε μούχλα και οι τοίχοι της έσταζαν νερά, κείτονταν ανυπεράσπιστος ο βασιλιάς των θεών! Το φιδόμορφο τέρας, ο Τυφωέας είχε κατορθώσει να του πάρει το διαμαντένιο δρεπάνι και να του κόψει τα νεύρα από τα χέρια κι από τα πόδια. Το σώμα του Δία ήταν ριγμένο σε μια γωνιά της κοιλότητας της γης σα παρατημένο σακί. Τα νεύρα του τα φύλαγε η Δελφύνη, μισό κορίτσι και μισό φίδι, τυλιγμένα σε αρκουδοτόμαρο.
Χάθηκε η τάξη και η αρμονία στη φύση, μετά από τη νίκη του τέρατος, κι έμελλε ο ταξιδιώτης πρίγκιπας να βοηθήσει για την επαναφορά τους. Ο Κάδμος δεν είχε όπλα ικανά να αντιμετωπίσει τον Τυφωέα, πέρα από τα αόρατα τεχνάσματα του μυαλού. Όταν στην πρώτη νεότητά του ακολουθούσε στις περιπλανήσεις της γνώσης τον πατέρα του, ήπιε από “το ανέκφραστο γάλα των βιβλίων”, που του πρόσφεραν οι ιερείς των αιγυπτιακών ναών. Έμαθε και τη θεία μουσική του Απόλλωνα, που μπορεί να σε φέρει στον τρίτο ουρανό, να ανταμώσεις τα υπερούσια όντα. Με αυτή, σκαρφίστηκε, να πλανήσει το τέρας. Έβγαλε από το δισάκι του τη φλογέρα και πιότερο μαγευτικά από τον Πάνα γέμισε μελωδίες τον ευωδιαστό από τους κέδρους αγέρα. Ο γλυκός ήχος χάïδεψε τα μαλλιαρά αυτιά του Τυφωέα και μούδιασαν τα μέλη του. Κάλεσε τον πρίγκιπα να παραβγούν, κείνος με τον ήχο της βροντής, που συνθέμελα ανταριάζει σκορπώντας φόβου ανατριχίλα, και ο Κάδμος με τον ήχο της καλαμένιας φλογέρας, που ημερεύει τα άγρια θεριά. Με τον εγωïσμό του μοναδικού κυρίαρχου του κόσμου υποσχέθηκε, αν κέρδιζε ο Κάδμος, πως θα τον ανέβαζε στον Όλυμπο, όπου μπορούσε να χαρεί το παρθένο σώμα της Αθηνάς, ή το σφιχτό κορμί της Άρτεμης ή το λάγνο αγαλματένιο κορμί της Αφροδίτης ή μήπως ήθελε της Ήβης; Την Ήρα μόνο δεν ημπορούσε να αγγίξει , γιατί ανήκε σε ‘κείνο. Ο Κάδμος καμώθηκε πως δεν άξιζε να χρησιμοποιήσει τους ήχους της φλογέρας, και θα ήταν προτιμότερο στους θεσπέσιους ήχους της λύρας να παραβγεί. Με τη μουσική της λύρας ήταν ικανός να διακόψει την πορεία των πλανητών και τα θηρία να μαγέψει. Μα όταν, κάποτε, κάλεσε τον Διογενή Απόλλωνα να διαγωνιστούν, ο πατέρας του για ν’ αποφύγει ήττα επονείδιστη του γιου του, με το αστροπελέκι του τσάκισε τις γλυκόλαλες χορδές. Έτσι τώρα η μαγεύτρα λύρα σαν άψυχο κουφάρι κείτονταν στο βάθος στο τρίχινο δισάκι. Όμως μπορούσε ευθύς ζωή να πάρει, αν ο μέγας κατακτητής Τυφωέας, του έδινε τα ανθεκτικά νεύρα του αντίπαλού τους Δία.
Το απονήρευτο τέρας δέχτηκε και πρόσφερε τη λαμπερή δέσμη με τα νεύρα του Ολύμπιου βασιλιά. Ο πονηρός πρίγκιπας καμώθηκε πως έπρεπε γαλήνιος να σκεφτεί για να συνταιριάσει τις θείες χορδές. Έκρυψε τα νεύρα πίσω από έναν γκρίζο βράχο, μετά προχώρησε στο βάθος του κεδρόδασους κι αντάμα με το τιτίβισμα των πουλιών, αλλάζοντας προσεχτικά τον ήχο σύριγγας (*3), της καλαμένιας φλογέρας, έπαιξε μια μελωδία πιότερο γλυκιά από το μέλι των άγριων μελισσών, κάνοντας να σωπάσουν όλα τα ζώα του δάσους. Ο Τυφωέας άκουγε την αρμονία και βυθιζόταν στην απόλαυση. Σαν από γλυκόπιοτο κρασί μούδιαζε το σώμα του και σφάλισαν τα μάτια του πέφτοντας σε μακάριο ύπνο. Βρήκε τότε ο Δίας την ευκαιρία, βγήκε από τη σπηλιά, πήρε από το βράχο τα νεύρα και σε λίγο κρατούσε στο χέρι του τη δέσμη με τους κεραυνούς. Με οργή εξακόντισε το τρομερό αστροπελέκι στο τέρας και το ‘ριξε στα Τάρταρα. Ο πατέρας των θεών ποτέ δεν ξέχασε την βοήθεια του θνητού και πολλές φορές του συμπαραστάθηκε. Κατά τον Όμηρο ο Τυφώνας βρίσκεται αλυσοδεμένος στη χώρα των Αρίμων δηλαδή στη Κιλικία και Φρυγία, ενώ κατά τον Πίνδαρο βρίσκεται θαμμένος στα έγκατα της Αίτνας στη Σικελία.
Ας δούμε την περιγραφή που κάνει ο Θηβαίος λυρικός ποιητής:
«Όσα όμως πάνω στη γη και στην ανίκητη θάλασσα
δεν αρέσουν στον Δία, ταράζονται όταν ακούνε
τα τραγούδια των Πιερίδων, κι αυτός, των θεών
ο εχθρός, που κείτεται στον τρομερό
Τάρταρο, ο εκατοκέφαλος Τυφώνας· κάποτε
τον έθρεψε η πολυξάκουστη σπηλιά της Κιλικίας·
τώρα τα θαλασσόδαρτα ακτογιάλια της Κύμης
κι η Σικελία του πλακώνουν τα δασύτριχα στήθη·
ουράνια κολώνα τον κρατάει, το χιονοσκέπαστο
βουνό της Αίτνας που θρέφει ολιγοχρονίς άλιωτο
χιόνι· μέσ’ από τα βάθη της ξεχύνουνται πηγές
ατόφιες αζύγωτης φωτιάς· την ημέρα υψώνονται
ποτάμια διάφλογου καπνού· τη νύχτα η κόκκινη
φλόγα στριφογυρνώντας τινάζει με πάταγο βράχους
στην άπλα της βαθιάς θάλασσας. Εκείνος ο δράκοντας
εξακοντίζει τους φοβερούς κρουνούς
του Ηφαίστου· απίστευτο θαύμα να τον δεις
και θαύμα να τ’ ακούσεις από κείνους
που τον αντίκρισαν πώς είναι δεμένο το τέρας
ανάμεσα στις σκιερές κορφές της Αίτνας
και στην πεδιάδα, και το στρώμα που πλαγιάζει,
του πληγώνει όλη τη ράχη…. (Πίνδαρος, Πυθιόνικος Ι, 25- 53)

-----------------------------------------------------------------
(*1). Τιτανομαχία: Οι Τιτάνες ήσαν παιδιά του Ουρανού και της Γαίας ( Γης ). Είχαν αδέλφια τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες. Υπήρξαν έξι Τιτάνες,οι Ωκεανός, Κοίος, Κρείος, Υπερίων, Ιαπετός, Κρόνος, και έξι Τιτανίδες, οι Τηθύς, Φοίβη, Θεία, Ρέα, Θέμις, Μνημοσύνη. Δύο από τις Τιτανίδες έγιναν σύζυγοι του Δία. Η Θέμις, που του γέννησε τη Δίκη και η Μνημοσύνη, που του γέννησε τις Μούσες.
Τιτανομαχία είναι η διαμάχη των Τιτάνων με επικεφαλής το νεώτερο Τιτάνα, τον Κρόνο, με το Δία. Στο πλευρό του Δία ήταν ο Τιτάνας Ωκεανός και οι Τιτανίδες Θέμις και Μνημοσύνη, καθώς και τα παιδιά των Τιτάνων Προμηθέας και η Στύξ. Η πάλη διήρκεσε 10 χρόνια και υπήρξε ζοφερή. Οι Τιτάνες είχαν ορμητήριο το όρος Όθρυς και οι θεοί τον Όλυμπο. Από του δύο βουνά εκσφενδόνιζαν βράχους οι μεν στους δε, ο ουρανός άστραφτε και σειόταν όλος ο κόσμος. Με τη βοήθεια των Κυκλώπων και των Εκατόγχειρων επικράτησαν ο ι Ολύμπιοι. Τους νικημένους Τιτάνες, αφού τους αλυσόδεσαν, τους φυλάκισαν στον Τάρταρο βάζοντας σαν φρουρούς τους Εκατόγχειρες.

(*2). Γιγαντομαχία: Οι Γίγαντες ήσαν μυθικά όντα με τερατώδη μορφή και υπερφυσική δύναμη, παιδιά της Γης που γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού, όταν τον ακρωτηρίασε ο Κρόνος. Η Γη, επειδή ο Δίας της σκότωσε τους Τιτάντες, έβαλε τους Γίγαντες να πολεμήσουν τους θεούς. Σ’ αυτή τη μάχη πήραν μέρος όλοι οι θεοί, εκτός από τη Δήμητρα, και έγινε στη Φλέγρα (= φλεγόμενος τόπος ). Στο πλευρό των θεών πολέμησε ο Ηρακλής, που έγινε η αιτία να νικήσουν οι θεοί. Οι Γίγαντες με αρχηγό τον Πορφυρίωνα, εξακόντιζαν τεράστιους βράχους, που ξεκολλούσαν από τα βουνά, και αναμμένους κορμούς δέντρων. Υπήρχε παλιός χρησμός, σύμφωνα με τον οποίο οι Γίγαντες θα ήσαν απρόσβλητοι από τα όπλα των αθανάτων, αλλά ευάλωτοι από τα όπλα των ανθρώπων. Γι’ αυτό οι θεοί ζήτησαν τη βοήθεια του Ηρακλή και του Διόνυσου, που είχαν μανάδες θνητές. Έτσι ο Ηρακλής με τα βέλη του σκότωσε τον Πορφυρίωνα και τον Αλκυονέα, ο Διόνυσος με το θύρσο του τον Εύρυτο, ο Απόλλωνας τόξευσε τον Εφιάλη και η Αθηνά εξόντωσε τον Πάλλαντα και τον Εγκέλαδο. Για όσο χρόνο κράτησε η μάχη των Γιγάντων, η φύση κλονίστηκε συθέμελα και κοσμογονικά φαινόμενα συνέβησαν.

(*3 ). Η σύριγξ ( σύριγγα ) είναι το πρώτο πνευστό καλαμένιο όργανο, που ανακάλυψαν οι πρόγονοί μας, μετά από παρατήρηση του φυσικού φαινομένου, του συριγμού του αέρα στα καλάμια. Απ’ αυτό προέκυψε το επτατονικό μουσικό σύστημα.
Ξέρουμε από την πείρα μας, πως αν φυσάει ο αέρας μπροστά από το ένα άκρο σωλήνα, παράγονται διάφοροι φθόγγοι (νότες ), ανάλογοι του μήκους και της έντασης του αέρα. Υπάρχουν δύο είδη σύριγγας, η μονοκάλαμη και η πολυκάλαμη. « Σύριγγος είδη δύο, το μεν εστι μονοκάλαμον, το δε πολυκάλαμον, ό φασιν εύρημα Πανός ». Ο σχετικός μύθος είναι ο ακόλουθος :
Ο Πάνας αγάπησε τη Νύμφη Σύριγγα, κόρη του ποταμού Λάδωνα. Βάλθηκε να την κάμει δικιά του, και η Νύμφη τρομαγμένη από την καταδίωξη του θεού ικέτευσε τον Δία να τη σώσει. Έτσι, τη στιγμή που ο Πάνας της έπιασε, αυτή μεταμορφώθηκε σε καλαμιά. Τρελός από απογοήτευση και θυμό ο Πάνας έσπασε την καλαμιά σε κομμάτια. Τότε κατάλαβε πως έκοβε το σώμα της Νύμφης, που ποθούσε, και μετανιωμένος άρχισε κα κλαίει και να φιλά το κομμάτια της καλαμιάς. Καθώς φυσούσε κλαίγοντας, διαπίστωσε ότι έβγαιναν ήχοι από τα καλαμένια κομμάτια. Έτσι οδηγήθηκε στην κατασκευή της σύριγγας.

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Ένας ηγέτης, μωρέ, ένας ηγέτης με ψυχή και καρδιά ελληνική, γιατί χαθήκαμε σαν έθνος …

[[ δαμ- ων ]]

Δύο βδομάδες πέρασαν από την ιστορική μέρα της 29ης Μαΐου, όπου θυμόμαστε την αποφράδα μέρα που η Πόλη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών και το τότε Ρωμαίικο- γιατί οι κληρικοί που ‘χαν το πάνω χέρι είχαν επιβάλει την παντελή απαλοιφή των λέξεων Ελλάδα και Έλληνας και ό,τι συνδεόταν μ’ αυτές- σκλαβώθηκε για τετρακόσια χρόνια. Οι ιστορικοί μας λένε πως η προδοσία έγινε από τους ρασοφόρους ανθενωτικούς. Καλύτερα, έλεγαν, σκλάβοι στους Τούρκους παρά με τους Δυτικούς και υπό τον Πάπα: «Κρειττότερόν εστιν ιδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν». Το τουρκικό φέσι τους εξασφάλιζε τα προνόμια, που πήραν από τον Μωάμεθ, ενώ αν γινόταν η ένωση με τη Δυτική εκκλησία, θα έχαναν την πρωτοκαθεδρία! Για να μην την χάσουν προτιμότερη η σκλαβιά του λαού! Μύθος, λοιπόν, η ξεχασμένη ανοιχτή Κερκόπορτα. Η Πόλη έπεσε γιατί δεν πολέμησαν οι ανθενωτικοί, οι οποίοι βοήθησαν τους Τούρκους από μέσα. Δυστυχώς, αυτή είναι η αλήθεια! Πάντα κάποιο κάστρο πέφτει με μπαμπεσιά, με προδοσία!
Μια παρόμοια προδοσία γίνεται στα χρόνια μας. Διαπράττεται από τον πολιτικό κόσμο και το τραπεζοοικονομικό κατεστημένο. Εμφανίστηκε στον ορίζοντα το 2010- ενώ τα σχέδια της προδοσίας εξυφάνθηκαν πολλά χρόνια πριν- και συνεχίζεται καθημερινά. Το κίνητρο της προδοσίας ο ανυπολόγιστης αξίας ορυκτός μας πλούτος. Υπολογίζεται μεταξύ 20 και 30 τρισεκατομμυρίων ευρώ! Συν τα εκλεκτά φιλέτα της πανέμορφης ελληνικής γης με τις ατέλειωτες ακτογραμμές και τα εκατοντάδες νησιά, συν τον ιδρώτα του λαού για τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, το σιδηροδρομικό δίκτυο, το οδικό δίκτυο, τις πηγές ηλεκτρικής ενέργειας, νερό κλπ. Τα τριάκοντα αργύρια της προδοσίας είναι το 10% στον πολιτικό κόσμο, το 20% στο τραπεζοοικονομικό κατεστημένο, ενώ την μερίδα του λέοντος, το 70%, θα πάρει η διεθνής οικονομική μαφία της Νέας Τάξης των Σιωνιστών! Έχουν, κατά τα λεγόμενά τους, σκλαβώσει τον ελληνικό λαό για τα επόμενα εκατό χρόνια- (αυτά είναι τα φανερά, ποιος γνωρίζει την απόλυτη αλήθεια;)

Η συνέχεια >>> Vagia Blog…

Θα εκφράσουμε την αγωνία μας μέσα από μια ιστορία. Γιατί οι απλές ιστορίες μας κεντρίζουν τη σκέψη για να φέρουμε τα γεγονότα που περιγράφουν και να συσχετίσουμε με τη δική μας εποχή:
[[ Υπήρχε κάποτε ένας πολύ πλούσιος αγρότης που είχε μια μεγάλη φάρμα. Ο αγρότης αυτός ήταν συλλέκτης αλόγων. Σε ολόκληρή του τη ζωή συγκέντρωνε στη φάρμα του άλογα από ολόκληρο τον κόσμο. Του έλλειπε λοιπόν μια συγκεκριμένη σπάνια ράτσα αλόγου για να ολοκληρώσει τη συλλογή του. Μια μέρα ανακάλυψε ότι στην γειτονική πόλη υπήρχε η συγκεκριμένη ράτσα. Έτσι προσφέροντας στον ιδιοκτήτη του αλόγου μια γενναία προσφορά κατάφερε να τον πείσει να του το πουλήσει. Το σπάνιο αυτό απόκτημα ολοκλήρωνε και τη συλλογή μιας ζωής!
Ένα μήνα αργότερα, το άλογο αυτό αρρώστησε και ο αγρότης κάλεσε επειγόντως τον κτηνίατρο, ο οποίος αφού το εξέτασε είπε:
«Το άλογο έχει ένα μικρόβιο. Πρέπει να πάρει αυτή την αντιβίωση για τρεις μέρες. Θα επιστρέψω την τρίτη μέρα και αν δεν είναι καλύτερα, θα αναγκαστούμε να του κάνουμε ευθανασία».
Ο αγρότης ήταν φοβερά δυστυχισμένος. Σε κοντινή απόσταση, το γουρούνι άκουγε προσεκτικά τη συνομιλία τους. Την επόμενη μέρα οι εργάτες της φάρμας έδωσαν το φάρμακο στο άλογο και φύγανε. Το γουρούνι πλησίασε το άρρωστο ζώο και του είπε:
«Προσπάθησε φίλε μου. Βρες τη δύναμη να σηκωθείς αλλιώς θα σε βάλλουν σε μόνιμο ύπνο!»
Τη δεύτερη μέρα επίσης του έδωσαν το φάρμακο και έφυγαν. Το γουρούνι ξαναγύρισε και είπε:
«Φιλαράκο σήκω πάνω αλλιώς θα πεθάνεις! Έλα, θα σε βοηθήσω εγώ να σταθείς στα πόδια σου. Πάμε!!! Ένα, δύο, τρία…».
Τίποτα, όμως.
Την τρίτη ημέρα του έδωσαν το φάρμακο παρουσία του κτηνιάτρου ο οποίος με λύπη είπε:
«Δυστυχώς θα πρέπει να το θανατώσουμε αύριο. Διαφορετικά το μικρόβιο μπορεί να εξαπλωθεί και να μολύνει όλα τα άλλα άλογα».
Όταν έφυγαν, το γουρούνι πλησίασε το άλογο και είπε:
«Άκουσε φίλε μου, ή τώρα ή ποτέ! Σήκω πάνω. Σήηηηηκω! Έλα κουράγιο! Έεεεεεεελα! Σήκω! ΣΗΚΩ! Αυτό είναι, σιγά-σιγά. Βάλε τα δυνατά σου. Πάμε, ένα, δύο, τρία…. ΠΑΜΕ! Μπράβο! Φανταστικά! Τώρα πιο γρήγορα, ΕΛΑ. Τα πας υπέροχα! Τρέξε! Τρέχα πιο γρήγορα. Ναι, ΝΑΙ! Τα κατάφερες. Είσαι πρωταθλητής!»
Εκείνη τη στιγμή ο ιδιοκτήτης της φάρμας επέστρεφε λυπημένος. Βλέποντας έκπληκτος το άλογο να καλπάζει στο λιβάδι δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τη χαρά του και άρχισε να φωνάζει:
«Έγινε θαύμα! Το άλογό μου θεραπεύτηκε. Το άλογό μου έγινε καλά. Αυτό αξίζει πραγματικά να το γιορτάσουμε. Ετοιμάστε ένα πλούσιο τραπέζι. Ας σφάξουμε το γουρούνι!» ]]
Ας φανταστούμε τώρα ότι το άλογο είναι ο λαός μας. Αυτός ο σπάνιος λαός, όπως τον παρουσιάζει η ιστορία. Ανάξιοι και λαοπλάνοι πολιτικοί- μετά τη δικτατορία κι ενώ ο λαός περίμενε με λαχτάρα την ανάπτυξη και την αλλαγή, ώστε να γίνει ένας πραγματικά οικονομικά αναπτυγμένος, μορφωμένος και με κουλτούρα λαός- τον τάισαν με μολεμένη πνευματική και ηθική τροφή, ενώ τον πότισαν με ωχαδελφίστικο και φιλοτοματίστικο νερό. Οι ίδιοι οι πολιτικοί και οι κομματικοί συνδικαλιστές του έδωσαν πρότυπα σαθρά κι ανέντιμα. Έτσι χάθηκε το ελληνικό φιλότιμο, σκόρπισε η τιμιότητα, που κοσμούσαν τον νοικοκύρη και την οικογένειά του.
Η ιδιωτικοποιημένη τηλεόραση και οι αεριτζήδες ιδιοκτήτες των ΜΜΕ εισήγαγαν καινά δαιμόνια και έναν γκλαμουρίστικο τρόπο ζωής, που ζάλισαν τον, δυστυχώς, χωρίς παιδεία και αμόρφωτο λαό. Και η ελληνική κοινωνία, που συμβολίζεται με το άλογο της ιστορίας μας, αρρώστησε βαριά!
Κι ενώ ο γιατρός της ιστορίας μας έδωσε την κατάλληλη θεραπεία για να γιάνει το άλογο, οι πολιτικοί και το οικονομικό κατεστημένο δεν επιθυμούσαν κι ούτε επιθυμούν την ανάρρωση του ίππου- λαού. Αν χρησιμοποιούσαμε στην προηγούμενη φράση, αντί της λέξης “ίππου”, την έκφραση «άλογου- λαού», τότε ουσιαστικά με τη χρήση της λέξης «άλογου», θα χαρακτηρίζαμε το λαό μας. Ο Δ. Δημητράκος στο “Μέγα Λεξικό” του δίνει πολλές ερμηνείες σ’ αυτή τη λέξη. Άλογος: 1) ο στερούμενος λόγου (πράγματι, αν και συμμετείχε στις κομματικές οργανώσεις, δεν μιλούσε όταν οι ανήθικοι και ανίκανοι έπαιρναν θέσεις ευθύνης, ενώ οι άξιοι παραγκωνιζόντουσαν)- 2) ο μη δυνάμενος να σκεφθεί λογικά, ο απερίσκεπτος, ο ανόητος (έβλεπε το δόλωμα των τραπεζών, αλλά δεν έβλεπε την φάκα) - 3) ο μη συμφωνών προς την λογική, ο παράλογος (γνώριζε πως η ευμάρεια ήταν πλαστή και επέμενε να ζούμε με δάνεια) - 4) ο άμετρος, ο ακανόνιστος, ο ανώμαλος (θεωρούσε ότι το κέντρο του κόσμου ήταν ο εαυτούλης του και σαν κι αυτόν δεν υπήρχε άλλος)- 5) ο μη πληρώσας το ανάλογο μέρος λογαριασμού (η κλεψιά, η φοροδιαφυγή, η μη απόδοση στα ασφαλιστικά ταμεία ήταν κεκτημένο δικαίωμα), είναι κάποιες από τις ερμηνείες. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά τα είχε το άλογο- λαός. Και αρρώστησε βαριά ως προς τη νοοτροπία, το ήθος και τις παράλογες απαιτήσεις. Κι αντί να του δώσουν το κατάλληλο φάρμακο, του έδωσαν οι πολιτικοί το αντίθετο. Και τώρα το άλογο- λαός είναι σε κώμα!
Χρειάζεται έναν ηγέτη, σαν το γουρούνι της ιστορίας μας, για να του ψιθυρίσει στο αυτί λόγια αφυπνιστικά, λόγια ανόρθωσης του ηθικού, λόγια τόνωσης της ψυχολογίας του. Έναν ηγέτη αποφασισμένο ακόμα και να θυσιαστεί! Μα θα μείνει στην ιστορία το όνομά του, όπως του Λεωνίδα, του Παλαιολόγου, του Καποδίστρια, του Διάκου, του Παπαφλέσσα. Περιμέναμε να είναι ένας τέτοιος ηγέτης ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, γιατί ο όρκος του είναι να διαφυλάσσει το Σύνταγμα της χώρας. Δυστυχώς και οι δύο μνημονιακοί πρόεδροι έδειξαν πως είναι νάνοι, μαριονέτες αυτών που επιθυμούν την επιβολή της Παγκόσμιας Δικτατορίας. Οι δυο πρόεδροι έδειξαν πως είναι οσφυοκάμπτες υπάλληλοι των αφανών παγκόσμιων εξουσιαστών!
Γιατί ο ηγέτης δεν είναι ένας υπάλληλος ρουτίνας, μισθοδοτούμενος μάλιστα πλουσιοπάροχα από το δημόσιο, ούτε αναποφάσιστος. Αν ο πρόεδρος είχε πυγμή θα καλούσε το πολιτικό συμβούλιο των αρχηγών των κομμάτων της βουλής, θα έβαζε τον υπασπιστή του να τους κλειδώσει στην αίθουσα συνεδριάσεων και θα τους έλεγε: «Κύριοι, δε θα βγούμε απ’ αυτή την αίθουσα, αν πρώτα δεν καταλήξουμε και δεν υπογράψουμε ένα κοινό πολιτικό πρόγραμμα εξόδου από την πολιτική και οικονομική κρίση, το οποίο θα υποστηρίξουμε και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό με όλες τις δυνάμεις μας σαν μια γροθιά. Τέλος το συμφέρον του κόμματος. Προέχει η πατρίδα. Θα χαράξουμε εθνική πολιτική σε όλους τους άξονες δράσης. Δε θα μιλάτε πλέον κομματικά, παρά μόνο εθνικά. Αρκετό κακό προξενήσαμε τα κόμματα. Από σήμερα και πέρα το μόνο μέλημά μας η Ελλάδα μας.»
Ο ηγέτης παίρνει γενναίες αποφάσεις υπέρ του λαού και δεν επιτρέπει στις μαριονέτες των κοσμοκρατόρων να σκλαβώσουν το λαό! Σήμερα όσοι παριστάνουν τον ηγέτη είναι σαν τις σαπουνόφουσκες: απ’ έξω γυαλιστεροί και πολύχρωμοι και όταν σκάνε αποκαλύπτουν το κενό μέσα τους. Κλασικά παραδείγματα όλοι οι πρωθυπουργοί μας από το 2000 και μετά. Στο ελληνικό προτεκτοράτο όποιος μπορεί δουλεύει. Όποιος δεν μπορεί γίνεται πολιτικός- έτσι εξηγούνται οι επαγγελματίες πολιτικοί και τα πολιτικά τζάκια- και δήθεν διοικεί στα πλαίσια που του θέτουν εξωπολιτικοί παράγοντες. Αλλά εκείνος που δεν μπορεί να διοικεί αυτόβουλα, κυβερνάει αποτελώντας ένα πιόνι μιας χρήσης για τους παρασκηνιακούς εξουσιαστές. Είναι αδίστακτοι και εχθροί του λαού- άσχετα αν φορούν το προσωπείο του λαϊκιστή- φιλοτομαριστές και εξουσιομανείς. Γι’ αυτούς ο Μακόλεϊ Τ. έχει πει: «Σ’ όλες τις εποχές τους πιο κακόβουλους αντιπρόσωπους της ανθρώπινης ράτσας πρέπει να τους ψάξουμε ανάμεσα στους λαϊκούς ηγέτες».
Εδώ θα πρέπει να αναλογιστούμε και τις δικές μας ευθύνες ως πολίτες. Οι πολιτικοί είναι «κατ’ εικόνα και ομοίωση» δική μας. Είμαστε κι εμείς φιλοτομαριστές κι ανεπαρκείς ως πολίτες. Αυτό που μας αναλογεί, θέλουμε να το κάνει ο άλλος κι εμείς να λουφάρουμε. Προφανώς και υπάρχουν οι εξαιρέσεις. Αλλά η οικτρή πραγματικότητα είναι πως στο μεγαλύτερο ποσοστό δεν είμαστε ενεργοί κι ευσυνείδητοι πολίτες. Πολλά χρόνια πριν την εποχή μας ο Αϊσντάιν είχε πει: «Στην πολιτική όχι μόνο λείπουν οι ηγέτες, αλλά η ανεξαρτησία του πνεύματος και η έννοια του δίκαιου του πολίτη έχουν σε ένα μεγάλο ποσοστό παρακμάσει». Πολίτες σε παρακμή, συνεπώς, εκλέγουν ανεπαρκείς πολιτικούς και αναδεικνύουν ολίγιστους κι ανήθικους ηγέτες.
Ηγέτης- από το ρήμα “ηγούμαι”- είναι αυτός που έχει τα προσόντα αρχηγού, ο πρωτοπόρος, ο κορυφαίος σε ένα τομέα (κι εδώ στον τομέα της πολιτικής). Ήσαν, όμως, πρωτοπόροι οι μνημονιακοί πρωθυπουργοί: ο Γιωργάκης Παπανδρέου, ο Λουκάς Παπαδήμος, ο Αντωνάκης Σαμαράς ή ο Αλέξης Τσίπρας; Το ίδιο κι αυτοί που εξακόντισαν το εξωτερικό χρέος στα ύψη και δεν έλαβαν κανένα μέτρο: ο Κώστας Σημίτης και ο Κώστας Καραμανλής ο νεώτερος. Όλοι τους ήσαν εκλεκτά παιδιά της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και του Ρότσιλντ.
Ο Fred A. Manske μας λέει: « Πραγματικός ηγέτης είναι εκείνος που πρόθυμα βοηθά τους ανθρώπους να αναπτυχθούν μέχρι το σημείο που θα τον ξεπεράσουν τελικά σε γνώσεις και σε ικανότητες».
Πολλοί χαρακτηρίζουν τον ηγέτη σαν το «φύλακα άγγελο». Και αυτό γιατί ειδικότερα σε περιόδους κρίσης καταφέρνει να επιλύσει τα διάφορα προβλήματα- κοινωνικά ή οικονομικά- που παρουσιάζονται και να αντιμετωπίζει τους εξωτερικούς κινδύνους. Επιπλέον υποκινεί και εμπνέει τους πολίτες να εργάζονται πιο αποδοτικά, γεγονός που οδηγεί στην αύξηση της παραγωγικότητας για την έξοδο από την κρίση.
Ποια από τα παραπάνω χαρακτηριστικά έχει ο Αλέξης, ώστε η κυράτσα Θεανώ Φωτίου- εκείνη η πονετικιά γυναίκα που μας προέτρεπε να τρώμε γεμιστά για να μην πεθάνουμε από την πείνα- να πετάξει τον μέγα τσιμεντόλιθο, γλύφοντας τον Τσίπρα; «Ο Τσίπρας είναι ένας ηγέτης παγκόσμιας ακτινοβολίας, απ’ αυτούς που γεννιούνται κάθε 100 χρόνια»; Το συνονθύλευμα αυτής της παράταξης, πέρα από την ανικανότητα, την αλαζονεία και την απαιδευσία, ποτέ του δεν είχε επαφή με το βιβλίο της ιστορίας. Αν την γνώριζαν θα αντιστέκονταν στην παραποίησή της. Κι αν είχαν στοιχειώδεις γνώσεις, θα τους αναστάτωνε η άποψη περί προδοσίας του Θουκυδίδη. Ο αρχαίος ιστορικός συγγραφέας έχει γράψει: «Προδότης δεν είναι μόνο αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος στους εχθρούς, αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώση του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει...» Η κυρά Φανή Φωτίου μπορεί να έχει μόρφωση, αλλά δεν έχει παιδεία! Κι αυτό είναι το λυπηρό με όλους τους πολιτικούς μας!
Τα αναλώσιμα σκουλήκια της Νέας Τάξης, κυρία των γεμιστών, δεν είναι ηγέτες…
Και εμείς θέλουμε τον ηγέτη που θα ορθώσει το ανάστημά του στους αλκοολικούς και τους ανάπηρους, όχι σωματικά, αλλά στο μυαλό και στην ψυχή, υπαλλήλους της οικονομικής μαφίας, που σκοτώνει λαούς στο όνομα του εύκολου κέρδους και της λεηλασίας. Γιατί το ελληνικό χρέος είναι πλασματικό! Δεν είναι το πραγματικό. Υπάρχουν καταγγελίες ότι σε μια νύχτα το φούσκωσαν κατά 120 δισεκατομμύρια. Μας έβαλαν στο Νταχάου του ΔΝΤ και των λοιπών δανειστών με τα παραποιημένα στοιχεία του Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ. Και όταν τόλμησαν μετά από επτά χρόνια να τον στείλουν στην δικαιοσύνη, με εντολή της Ε.Ε. σταμάτησε η παραπομπή για να μην φανερώσει ότι εκτελούσε διατεταγμένη υπηρεσία με εντολή των οικονομικών δολοφόνων.
Στο σώμα του ελληνικού λαού ασέλγησαν οι παράφρονες και οι ληστές. Τον σταύρωσαν για να του πάρουν την όμορφη πατρίδα, για να κάνουν πλιάτσικο στον πλούτο της γης του. Διαμοίρασαν τα ιμάτιά του- (διεμερίσαντο τὰ ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς, καὶ ἐπὶ τὸν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον)- οι πολυεθνικές εταιρείες. Ιούδας ο πολιτικός κόσμος. Η προφητεία της Άννας Ψαρούδα Μπενάκη στο Κάρολο Παπούλια, αρκετά χρόνια πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση, δηλώνει πως η σταύρωσή μας ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι πειθήνιοι υπαλληλίσκοι της διεθνούς οικονομικής μαφίας, που μας αντιμετωπίζουν σαν να ήμασταν αναλώσιμες μονάδες για τη δική τους καλοπέραση, είχαν συμφωνήσει προ πολλού με τα σχέδιά της για την σκλαβοποίησή μας, την επιμειξία μας με τους λαθρομετανάστες και να γίνουμε το πειραματόζωο για την επιβολή της παγκόσμιας δικτατορίας. Τα αργύρια της προδοσίας τους το 10% του εθνικού πλούτου, που μεταφράζεται σε 2-3 τρισεκατομμύρια ευρώ! Επομένως και αυτοί που κάνουν τη βρώμικη δουλειά και όσοι χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, και οι δημοσιογράφοι που χαπακώνουν με ειδήσεις το λαό πήραν και θα πάρουν πάμπολλα αργύρια.
Θέλουμε τον ηγέτη που θα μας πει την αλήθεια. Που θα αποδιώξει από πάνω μας την ενοχή ότι «μαζί τα φάγαμε». Δεν συγκρίνονται τα 10-20-30 χιλιάρικα της δικής μας πιθανής φοροδιαφυγής, με τα εκατομμύρια που ξέχασαν να δηλώσουν ή χάθηκαν κάπου στο εξωτερικό των πολιτικών.
Τον ηγέτη που θα μας πει πως όλα είναι ένα Μεγάλο Ψέμα, μια μεγάλη πλεκτάνη, για να μας πάρουν την χώρα μας. Την πλούσια Ελλάδα που μπορεί να γίνει παράδεισος για τους κατοίκους της. Την Ελλάδα που θα προσφέρει παιδεία ανθρωπιστική. Οι τεχνοκρατική παιδεία μας έκανε αναλώσιμες μονάδες. Εμείς θέλουμε να ξαναγίνουμε υπολογίσιμοι άνθρωποι με ενδιαφέροντα, όνειρα και σωστή παιδεία.
Να μη στέκουμε όπως λέει ο Κώστας Βάρναλης «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένοντας, ίσως, κάποιο θάμα». Να αποτινάξουμε το ραγιαδισμό και να γίνουμε αγωνιστές ζητώντας το δίκιο μας, το δικαίωμα να ζήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι. Να επιστρέψει το χαμόγελο στη ζωή μας και το δικαίωμα να κάνουμε όνειρα, να γευτούμε τις χαρές της ζωής. Δεν τους χαρίζουμε, μωρέ, τη ζωή μας. Μας ανήκει!
Ψάχνουμε τον ηγέτη που ακόμη και με τη θυσία του να μας κάνει να ξανασταθούμε στα πόδια μας, όπως το άλογο της ιστορίας μας, και να ξανακαλπάσουμε προς την ανάπτυξη, την πρόοδο, την ευημερία. Κυρίως, όμως, να ξανακερδίσουμε το χαμένο ελληνικό φιλότιμο, την εργατικότητα και την τιμιότητα για την οποία ήσαν υπερήφανοι οι παππούδες και οι πατεράδες μας…